Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PSK 86/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of legal argumentation regarding obviousness of cassation grounds.

Numero d'incarto II PSK 86/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the plaintiff's cassation appeal against a lower court ruling that dismissed her claim for wrongful dismissal compensation. The plaintiff argued the lower court erred in finding she missed the statutory deadline for appealing the dismissal notice, but failed to provide specific legal reasoning for why the error was obvious. The court held that under Polish civil procedure law, a cassation applicant must explicitly articulate the legal basis for the 'obviousness' of their grounds in the appeal's justification, rather than merely citing the relevant articles.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the applicant fails to provide specific legal reasoning demonstrating the obviousness of the grounds for cassation as required by the statute.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obviousness of grounds legal argumentation requirement statutory deadline appeal wrongful dismissal compensation civil procedure law Supreme Court review restituzione del termine scaduto

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 264 § 1 k.p.
Uzasadniając oddalenie powództwa Sąd pierwszej instancji, wskazując na treść art. 264 § 1 k.p. i 265 § 1 i 2 k.p., stwierdził, że wynik przeprowadzonego postępowania dowodowego doprowadził do wniosku, że powódka wniosła odwołanie od wypowiedzenia zmieniającego po upływie ustawowego terminu (art.
Art. 265 § 1 k.p.
264 § 1 k.p.), a uchybienie to nie nastąpiło bez winy powódki (art. 265 § 1 k.p. a contrario).
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Natomiast zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie.Ujęta w art.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie.Ujęta w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka ma miejsce wtedy, gdy zasadność podniesionych w niej zarzutów wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.W myśl art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 264 § 1 k.p
Uzasadniając oddalenie powództwa Sąd pierwszej instancji, wskazując na treść art. 264 § 1 k.p.
art. 265 § 1 k.p
264 § 1 k.p.), a uchybienie to nie nastąpiło bez winy powódki (art. 265 § 1 k.p.
art. 233 k.p.c
Sąd ocenił, że sumarycznie wszystkie elementy zarzutu opartego na art. 233 k.p.c.
art. 227 k.p.c
z art. 227 k.p.c.) oraz naruszeniu prawa materialnego (art.
art. 264 k.p
Sąd nie miał wątpliwości, iż terminy określone w art. 264 k.p.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II PSK 86/23 POSTANOWIENIE Dnia 20 lutego 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Piotr Prusinowski w sprawie z powództwa M. N.‎przeciwko G. w G. ‎o odszkodowanie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 20 lutego 2024 r.,‎skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku‎z dnia 27 marca 2023 r., sygn. akt VII Pa 169/22, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 27 marca 2023 r. oddalił apelację powódki M. N. od wyroku Sądu Rejonowego w Gdańsku z dnia 27 października 2022 r., którym umorzono postępowanie w części dotyczącej roszczenia o odszkodowanie od pozwanego G. w G ponad kwotę 17.244,60 zł i oddalono powództwo w pozostałej części.Pozwem z dnia 13 stycznia 2021 r. powódka wniosła przeciwko pozwanemu o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia warunków pracy dokonanego pismem z 30 listopada 2020 r. i o przywrócenie do pracy na dotychczasowych warunkach wynikających z umowy z dnia 4 kwietnia 2011 r., a w razie upływu okresu wypowiedzenia - o przywrócenie do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy oraz o zasądzenie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy.

W piśmie z 9 lutego 2021 r. powódka oświadczyła, że wnosi o zasądzenie od pozwanego kwoty 55.740 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę. Na rozprawie w dniu 3 października 2022 r. pełnomocnik powódki cofnął pozew w części przekraczającej kwotę 17.244,60 zł, na co strona przeciwna wyraziła zgodę.Sąd Rejonowy umorzył postępowanie w części dotyczącej roszczenia o odszkodowanie ponad kwotę 17.244,60 zł i oddalił powództwo w pozostałej części. Uzasadniając oddalenie powództwa Sąd pierwszej instancji, wskazując na treść art. 264 § 1 k.p. i 265 § 1 i 2 k.p., stwierdził, że wynik przeprowadzonego postępowania dowodowego doprowadził do wniosku, że powódka wniosła odwołanie od wypowiedzenia zmieniającego po upływie ustawowego terminu (art. 264 § 1 k.p.), a uchybienie to nie nastąpiło bez winy powódki (art. 265 § 1 k.p. a contrario).

Powódka otrzymała bowiem oświadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu warunków pracy w dniu 30 listopada 2020 r., zatem 21-dniowy termin na wniesienie odwołania do sądu pracy upłynął w dniu 21 grudnia 2020 r., tymczasem powódka wniosła odwołanie dopiero w dniu 14 stycznia 2021 r. Następnie Sąd Rejonowy szczegółowo opisał okoliczności, które zadecydowały o odmowie uwzględniania wniosku powódki o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, złożonym w trybie art. 265 § 1 k.p. Sąd Rejonowy stwierdził, że okoliczności, na które powołała się powódka nie zostały wykazane w toku procesu wskazując przy tym na rozbieżności w jej stanowisku.

Według Sądu pierwszej instancji z całokształtu okoliczności sprawy wynika, że decyzję o wniesieniu odwołania od wypowiedzenia zmieniającego do sądu pracy (i w konsekwencji wniosku o przywrócenie terminu do tego odwołania) powódka podjęła dopiero w momencie decyzji o odmowie przyjęcia zaproponowanych nowych warunków pracy i dopiero ta druga okoliczność stanowiła impuls do próby zakwestionowania zasadności tego wypowiedzenia przed sądem pracy, dążąc w ten sposób do uniknięcia skutków swojego zaniechania do wniesienia odwołania w przepisanym terminie.Sąd Okręgowy stwierdził, że apelacja jest bezzasadna i podlega oddaleniu, gdyż rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe i znajduje oparcie zarówno w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, jak i przepisach prawa materialnego.

Sąd Okręgowy uznał postępowanie dowodowe za przeprowadzone właściwie, przyjmując ustalenia Sądu Rejonowego za własne. Stwierdzono, że w sprawie brak jest uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zarówno zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa procesowego, jak i zarzutów naruszenia prawa materialnego. Sąd ocenił, że sumarycznie wszystkie elementy zarzutu opartego na art. 233 k.p.c. zmierzają do polemiki ze stanem faktycznym ustalonym w sprawie, ponieważ ograniczają się do zaprezentowania własnej wersji i oceny materiału.

Tymczasem zdaniem Sądu Okręgowego dla niezawodności zarzutu naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów konieczne jest wykazanie, że ocena dowodów pozostaje w rażącej sprzeczności z zasadami logicznego rozumowania czy doświadczenia życiowego. Sąd wskazał, że jeżeli powódka miała wątpliwości w momencie złożenia przez pracodawcę oświadczenia o wypowiedzeniu warunków pracy, to winna była niezwłocznie odwołać się od tego wypowiedzenia do sądu i tego rodzaju argumenty podnieść na poparcie swojego stanowiska, a zatem taka okoliczność nie może stanowić argumentu do przywrócenia rzeczonego terminu.

Sąd Okręgowy nie podzielił także zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 2352 § 1 pkt 2 oraz § 2 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. przez oddalenie wniosków dowodowych, albowiem istotnie dowody zawnioskowane przez powódkę w pismach procesowych z dnia 17 czerwca 2021 r. oraz z 29 sierpnia 2021 r. zmierzały do wykazania okoliczności nieistotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia bądź bezspornych. Sąd nie miał wątpliwości, iż terminy określone w art. 264 k.p. są terminami prawa materialnego, a ich niedochowanie prowadzi do oddalenia powództwa bez względu na to, czy czynności pracodawcy były zgodne z prawem lub uzasadnione.Sąd stwierdził, że przywrócenie uchybionego terminu możliwe jest jedynie w przypadku zaistnienia szczególnych okoliczności, które spowodowałyby opóźnienie w wytoczeniu powództwa oraz związek przyczynowy pomiędzy tymi okolicznościami a niedochowaniem terminu do wystąpienia strony na drogę sądową.

Te obiektywne okoliczności muszą być jednak zestawione z indywidualnymi cechami pracownika, by ocenić ich wpływ na procesy decyzyjne strony i w konsekwencji tego - móc przyjąć istnienie lub nieistnienie winy w uchybieniu terminu do wystąpienia z roszczeniami na drogę sądową. Sąd podkreślił, że apelujący przyznał, iż powódka w istocie nie rozróżniła terminu do złożenia oświadczenia o nieprzyjęciu nowych warunków umowy o pracę (art. 42 § 3 k.p.) oraz terminu wniesienia odwołania do sądu (art. 264 § 1 k.p.), jednak biorąc pod uwagę wykształcenie powódki, to że pracowała jako specjalistka BHP i ochrony przeciwpożarowej, rodzaj powierzonych jej obowiązków, jej ogólne zdolności percepcyjne oraz fakt, iż była w stanie skorzystać z pomocy instytucji zajmującej się nadzorem i kontrolą nad przestrzeganiem prawa pracy, należy uznać, że przy dochowaniu należytej staranności, była w stanie dochować terminu do wniesienia odwołania do sądu.

W konsekwencji Sąd Okręgowy zgodził się z Sądem pierwszej instancji, że wniesienie przez powódkę odwołania z uchybieniem terminu nie nastąpiło na skutek okoliczności, za które powódka nie ponosi winy, co skutkowało oddaleniem powództwa z tej przyczyny.Zaskarżając w całości wyrok Sądu Okręgowego, pełnomocnik powódki oparł skargę na przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 264 § 1 k.p., art. 265 § 1 i 2 k.p. oraz art. 378 § 1 k.p.c. w zw. z art. 382 k.p.c. w zw. z art. 2352 § 1 pkt 2 k.p.c. oraz § 2 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c.) oraz naruszeniu prawa materialnego (art. 45 § 1 k.p. w zw. z art. 42 § 1 k.p.).

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji.Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania uzasadniono jej oczywistą zasadnością mającą polegać na rażącym naruszeniu przepisów wskazanych jako podstawy kasacyjne. Stwierdzono, że Sąd Okręgowy błędnie rozpoznał zarzuty apelacji i jednocześnie zaakceptował i uczynił własnym ustalenia Sądu pierwszej instancji, również w zakresie zastosowania spornych przepisów. Podczas gdy prawidłowe zastosowanie przedmiotowych przepisów, miało istotne znaczenie dla sprawy, gdyż pozwoliłoby na poczynienie prawidłowych ustaleń w zakresie odpowiedzialności pozwanego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.W myśl art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli (1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, (3) zachodzi nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Natomiast zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie.Ujęta w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka ma miejsce wtedy, gdy zasadność podniesionych w niej zarzutów wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej.

Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji, o charakterze elementarnym polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał, względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2015 r., IV CSK 263/15, LEX nr 1940571).

Oczywiste jest przy tym tylko to, co można dostrzec bez potrzeby głębszej analizy czy przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań. Zarzucane uchybienia muszą zatem mieć kwalifikowany charakter i być dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001 Nr 3, poz. 52; z dnia z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001 Nr 10, poz. 156). W przyczynie kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie chodzi o wskazanie naruszenia prawa przez sąd meriti, choćby oczywistego, co dotyczy zwłaszcza uchybień w sferze prawa procesowego, lecz o to, aby wykazane uchybienia sądu skutkowały wydaniem oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743; z dnia 28 lutego 2012 r., I PK 157/11, LEX nr 1215115).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała istnienia tak rozumianej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Zauważyć należy, że w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca nie wskazała jakichkolwiek argumentów prawnych, świadczących o tym, dlaczego zarzucane uchybienia mają jej zdaniem kwalifikowany charakter. Ograniczyła się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że „w ocenie powódki Sąd błędnie rozpoznał zarzuty apelacji i jednocześnie zaakceptował i uczynił własnym ustalenia Sądu I instancji, również w zakresie zastosowania ww. przepisów.

Podczas gdy prawidłowe zastosowanie przedmiotowych przepisów, miało istotne znaczenie dla niniejszej sprawy, gdyż pozwoliłoby na poczynienie prawidłowych ustaleń w zakresie odpowiedzialności pozwanego”. Tymczasem w orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowane jest stanowisko, że w wypadku, gdy strona skarżąca twierdzi, że jej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 maja 2018 r., I CSK 36/18, LEX nr 2508116; z dnia 29 maja 2018 r., I CSK 42/18, LEX nr 2508120).

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie został wykorzystany dorobek orzecznictwa i doktryny w zakresie warunków prawnych, jakie muszą zostać spełnione, aby można stwierdzić spełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przepisu tego nie wystarczy tylko powołać, lecz trzeba mieć na uwadze, że dąży się do wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądowego przez zastosowanie nadzwyczajnego środka zaskarżenia.Wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość” winien znaleźć się w uzasadnieniu wniosku (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2018 r., III UK 127/17, LEX nr 2496323).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie podlegają analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy muszą być więc przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione, a dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, bo choć dla obu tych przesłanek argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.

Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana i skonstruowana, aby Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać w uzasadnieniu jej podstaw pozostałych elementów konstrukcyjnych skargi, ani tym bardziej się ich domyślać. Skarga kasacyjna jest wszak szczególnym środkiem zaskarżenia, realizującym przede wszystkim interes publiczny, polegający na usuwaniu rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych oraz na wspomaganiu rozwoju prawa, zatem uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powinno koncentrować się na wykazaniu, iż takie okoliczności w sprawie zachodzą (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 20 października 2016 r., I PK 59/16, LEX nr 2160130; z dnia 10 marca 2016 r., II CSK 10/16, LEX nr 2009500; z dnia 26 lutego 2016 r., V CSK 518/15, LEX nr 2015640; z dnia 24 września 2015 r., II PK 27/15, LEX nr 2019527).Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.[SOP][ał] ‎