Supreme Court dismisses cassation appeal when defendant withdraws it, citing procedural rules on non-reviewable acts.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal because the defendant withdrew the complaint, a procedural act that terminates the proceedings. The defendant argued that the freezing of judges' salaries violated constitutional standards, citing a Constitutional Court ruling on similar issues. The Court ruled that since the withdrawal was a unilateral procedural step, it is not subject to judicial review, thereby ending the case.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 391 § 2 k.p.c.; Art. 398 § 21 k.p.c.: The withdrawal of a cassation appeal is a procedural act not subject to court control, resulting in the termination of the cassation proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II PSK 8/25 POSTANOWIENIE Dnia 14 maja 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt w sprawie z powództwa M.T.przeciwko Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawieo wynagrodzenie za pracę,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 14 maja 2025 r.,w przedmiocie rozpoznania skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawiez dnia 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt XIV Pa 36/24, 1. umarza postępowanie kasacyjne, 2. zasądza od Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz M.T. kwotę 2025 (dwa tysiące dwadzieścia pięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z ustawowymi odsetkami z art. 98 § 11 k.p.c.[az]
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 3 kwietnia 2025 r. pozwany Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie cofnął skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2024 r., w sprawie powództwa M.T. o wynagrodzenie za pracę, sygn. akt XIV Pa 36/24, wnosząc o umorzenie postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Cofnięcie skargi kasacyjnej jest czynnością procesową niepodlegającą kontroli sądu, powodującą umorzenie postępowania kasacyjnego.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 391 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.).O kosztach postępowania wywołanych wniesieniem skargi orzeczono na podstawie art. 108 § 1 k.p.c., art. 98 k.p.c., art. 391 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. w związku § 10 ust. 4 pkt 2 w związku § 9 ust. 1 pkt 2 oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.).Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku pozwanego o nieobciążanie go kosztami postepowania kasacyjnego strony przeciwnej.
Odwołując się do argumentacji pozwanego, należy zauważyć, że wprawdzie istotnie nie miał on wpływu na proces legislacyjny w zakresie zamrożenia wynagrodzeń, miał natomiast obowiązek oceny zgłoszonego roszczenia w kontekście standardów konstytucyjnych. Jeszcze przed wniesieniem skargi kasacyjnej (6 grudnia 2024 r.), Trybunał Konstytucyjny w dniu 8 listopada 2023 r. wydał wyrok K 1/23 (OTK-A 2023 poz. 80), w którym stwierdzono, po pierwsze, że art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz.U. poz. 2666, ze zm.) są niezgodne z art. 178 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a po drugie, że art. 7 tej ustawy jest niezgodny z art. 195 ust. 2 Konstytucji.
Trybunał orzekał w składzie bez udziału osób nieuprawnionych („dublerów”). Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę na swój wyrok z dnia 12 grudnia 2012 r., K 1/12 (OTK-A 2012 nr 11, poz. 134). Wówczas przedmiotem kontroli były art. 22 i art. 23 ustawy okołobudżetowej na 2012 r. W sprawie tej Trybunał sformułował nieprzekraczalne „warunki brzegowe” wynagrodzenia odpowiadającego godności urzędu sędziego i zakresowi jego obowiązków. Te nieprzekraczalne „warunki brzegowe” są w szczególności następujące:1. wynagrodzenia sędziów powinny być kształtowane w sposób wykluczający jakąkolwiek uznaniowość - zarówno wobec całej tej grupy zawodowej - ze strony władzy wykonawczej, jak i w odniesieniu do poszczególnych sędziów, co do których niedopuszczalne jest uzależnianie jego wysokości od indywidualnej oceny ich pracy;2. wysokość wynagrodzenia sędziego, w tym rozpoczynającego karierę w zawodzie sędziowskim sędziego sądu rejonowego, powinna znacząco przewyższać wysokość przeciętnego wynagrodzenia w sferze budżetowej;3. wynagrodzenia sędziów powinny w dłuższym okresie czasu wykazywać tendencję wzrostową nie mniejszą niż przeciętne wynagrodzenie w sferze budżetowej;4. w trudnej sytuacji budżetu państwa wynagrodzenia sędziów powinny być bardziej - niż wynagrodzenia wszystkich innych funkcjonariuszy i pracowników sfery budżetowej - chronione przed nadmiernie niekorzystnymi zmianami;5. niedopuszczalne jest obniżenie w drodze normatywnej nominalnej wysokości wynagrodzenia sędziów, z wyjątkiem sytuacji, o której stanowi art. 216 ust. 5 Konstytucji (przekroczenia konstytucyjnego limitu zadłużenia).Trybunał Konstytucyjny (w sprawie K 1/23) podkreślił, że sama analiza przepisów kształtujących sposób wynagradzania sędziów w latach 2021-2023 pozwala stwierdzić, że w każdym z ostatnich trzech lat budżetowych ustawodawca przyjął inną koncepcję co do konstrukcji tego mechanizmu.
W ocenie Trybunału, stosowanie jednorocznych rozwiązań tymczasowych w perspektywie wieloletniej, dodatkowo o zmiennym charakterze, sprawia, że nie został spełniony warunek brzegowy wymieniony w punkcie 1. Wynagrodzenia sędziów w ostatnich latach kształtowane są przez ustawodawcę w sposób całkowicie uznaniowy - zarówno co do konstrukcji mechanizmu wynagradzania, jak i tempa wzrostu płac. Taka praktyka nie zapewnia konstytucyjnej ochrony wynagrodzenia odpowiadającego godności urzędu sędziego oraz zakresowi jego obowiązków. Sędziowie nie mogą w żaden sposób przewidzieć, jak będzie kształtować się ich wynagrodzenie.Ponadto Trybunał wskazał, że analiza sytuacji gospodarczej Polski wskazuje na to, że budżet państwa w najbliższych latach może znaleźć się w sytuacji trudnej, chociaż nie krytycznej.
Zadłużenie sektora instytucji rządowych i samorządowych (liczone według metodyki unijnej) może wzrosnąć na koniec 2024 r. do poziomu 55% PKB (z poziomu 51,7% PKB na koniec 2022 r.). Jednocześnie, państwowy dług publiczny (liczony według metodyki krajowej) daleki jest od referencyjnej wartości 60% PKB wskazanej w art. 216 ust. 5 Konstytucji - zgodnie z danymi Ministerstwa Finansów, państwowy dług publiczny na koniec II kwartału 2023 r. wyniósł 38,2% PKB - tymczasem dopiero przekroczenie tej wartości w orzecznictwie TK utożsamiane jest z krytyczną kondycją finansów publicznych.
W tym ujęciu Trybunał Konstytucyjny argumentował, że „w obliczu potencjalnie trudnej sytuacji budżetowej, zgodnie z warunkami brzegowymi zdefiniowanymi przez TK w wyroku o K 1/12, konieczne jest zapewnienie szczególnej ochrony wynagrodzeń sędziowskich. Sytuacja ta jednocześnie nie jest jednak tak poważna, aby w jakikolwiek sposób usprawiedliwiać rozwiązania nadzwyczajne. Zapewnienie mechanizmu wynagradzania sędziów w myśl art. 178 ust. 2 i art. 195 ust. 2 Konstytucji jest obecnie możliwe w zupełnym poszanowaniu zasady równowagi budżetowej, która również ma normatywne podłoże w Konstytucji”.Jak więc łatwo dostrzec, wyrok Trybunału zawiera ważkie argumenty odnoszące się także do zamrożenia wynagrodzeń sędziowskich w 2021 r. i w 2022 r. w kontekście ich niezgodności ze standardami konstytucyjnymi, co pozwany powinien brać przy podjęciu decyzji o wywiedzeniu skargi kasacyjnej.[az][a.ł]