Supreme Court dismisses appeal on equal pay claim, ruling claims differ from prior discrimination case.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the employer against the lower court's award of equal pay. The court found that the current claim for wage difference did not constitute the same legal dispute as the prior discrimination case where employment contracts were declared invalid. Consequently, the employer's argument regarding the prohibition of duplicate proceedings under Article 379(3) of the Code of Civil Procedure was rejected.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 379 ust. 3 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: Claims for equal pay based on a prior discrimination judgment differ from the original discrimination claim and do not violate the prohibition of duplicate proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PSK 56/21 POSTANOWIENIE Dnia 27 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z powództwa P. A., D. K., J. M., K. S., M. U., P. W., A. Z.przeciwko P. Spółce Akcyjnej w W.o wyrównanie wynagrodzenia,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 27 kwietnia 2021 r.,skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w W.z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt VII Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w W., wyrokiem z dnia 26 września 2019 r., oddalił apelację od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 12 marca 2019 r., mocą którego zasądzono od P. Spółki Akcyjnej w W. na rzecz P. A., D. K., J. M., K. S., M. U., P. W., A. Z. określone kwoty tytułem wyrównania wynagrodzenia za wskazane szczegółowo okresy.W sprawie ustalono, że wyrokiem z dnia 20 grudnia 2016 r., w sprawie VII Pa (…) Sąd Okręgowy w W., po rozpoznaniu sprawy z powództwa P. A., M. D., D. K., J. M., W. M., K. S., M. U., A. Z. i P. W. przeciwko P. Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o odszkodowanie z tytułu naruszenia zasad równego traktowania w zatrudnieniu, na skutek apelacji wniesionej przez powodów zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 31 maja 2016 r. (VI P (…)), uznając za nieważne postanowienia umów o pracę powodów w zakresie wynagrodzenia zasadniczego, stwierdzając, że naruszają one zasadę równego traktowania i ustalił, że wynagrodzenie zasadnicze każdego z powodów wynosi od września 2014 r. 2.600,00 zł, a wcześniej 2.900,00 zł.
Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 września 2018 r., II PK 135/17, oddalił w tej sprawie skargę kasacyjną.Sądy ustaliły, że pozwana w spornym okresie nie wypłacała wynagrodzenia zasadniczego powodom w ustalonej wysokości. Kwoty, jakich dochodzą oni w przedmiotowej sprawie, odpowiadają różnicy między kwotami wynagrodzenia, jakie im się należały w kwocie 2.600,00 zł, a tym jakie w poszczególnych miesiącach były wypłacane. Z wypłatą wynagrodzenia w obniżonej kwocie wiąże się również wypłata premii rocznych w niższej wysokości.Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska pozwanej w przedmiocie nieważności postępowania (art. 379 pkt 3 k.p.c.).
W ocenie Sądu Okręgowego, stanowisko spółki pozostaje błędne na gruncie okoliczności zachodzących w niniejszej sprawie, ponieważ Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 20 grudnia 2016 r., jedynie ustalił dla powodów wynagrodzenia zasadnicze, począwszy od września 2014 r. w kwotach po 2.600,00 złotych brutto miesięcznie. Ten zakres orzeczenia jest faktycznie prawomocny i inne sądy nie mogą ponownie osądzać tej kwestii. Natomiast powodowie w toku tego postępowania sądowego nie wnosili o ustalenie okoliczności związanych z realizowaniem przez nich stosunku pracy, tylko o wypłacenie przez pracodawcę różnicy między kwotami wynagrodzenia wynikających z powołanego wyroku sądowego, a kwotami rzeczywiście wypłaconymi przez pracodawcę.Skargę kasacyjną wywiódł pełnomocnik pozwanej, zaskarżając wyrok Sądu Okręgowego w części, to jest w punkcie 1,3,5,7 w odniesieniu do żądań P.A., J.
M., M. U. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na jej oczywistą zasadność w zakresie naruszenia art. 379 pkt 3 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie posługuje się przesłankami pozwalającymi na przyjęcie jej do merytorycznego rozpoznania. Skarżący opiera skargę na przesłance oczywistej zasadności. W takim przypadku obciąża go obowiązek wskazania, na czym polega oczywiste naruszenie prawa procesowego lub materialnego. W judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się, że oczywista zasadność skargi powinna dać się stwierdzić na pierwszy rzut oka bez zbytniego wgłębiania się w sprawę (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07, LEX nr 898318).
Argument o nieważności postępowania, o ile już jest powołany we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, to skarżący winien wskazać – jego zdaniem – na znaczące wady procesu. Tymczasem tego nie uczyniono.Nieważność wynikająca z art. 379 pkt 3 k.p.c. związana jest ze stanem zawisłości sporu, który jest procesowym skutkiem doręczenia pozwu pozwanemu. Zakaz wytoczenia powództwa o to samo roszczenie między tymi samymi stronami dotyczy sytuacji, gdy w obu sprawach dotyczących tego samego roszczenia został doręczony odpis pozwu.Tymczasem, przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w sprawie VII Pa (…) było przyznanie odszkodowania za naruszenie zasady równego traktowania oraz uznanie za nieważne postanowień umów o pracę powodów z pozwaną w zakresie wynagrodzenia zasadniczego.
Sąd Okręgowy stwierdził, że naruszają one zasadę równego traktowania i ustalił, że wynagrodzenia zasadnicze każdego z powodów wynosiło 2.900 zł do sierpnia 2014 r. a od września 2.600 zł. Żądanie, objęte przedmiotowym postępowaniem, dotyczy natomiast wypłacenia przez pracodawcę różnicy między kwotami wynagrodzenia wynikających z powołanego wyroku sądowego w sprawie VII Pa (…), a kwotami rzeczywiście wypłaconymi przez pracodawcę.Roszczenia dochodzone przez pracowników w sprawie o odszkodowania za naruszenie zasady równego traktowania oraz uznania za nieważne postanowień umów o pracę w zakresie wynagrodzenia zasadniczego oraz roszczenia dochodzone przez tych samych pracowników, wobec tego samego pracodawcy w sprawie o zapłatę różnicy (o wyrównanie wynagrodzenia) między kwotami wynagrodzenia wynikających z powołanego wyroku sądowego w sprawie VII Pa (…), a kwotami rzeczywiście wypłaconymi przez pracodawcę, nie są tożsame w rozumieniu art. 379 pkt 3 k.p.c. Różnią się zarówno co do podstawy faktycznej, jak i prawnej.Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł z mocy art. 3989 § 2 k.p.c.