Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PSK 292/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on statute of limitations, ruling internal procedures did not cause delay.

Numero d'incarto II PSK 292/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal regarding a statute of limitations defense in an employment dispute. The lower courts found that the plaintiff's claim for a functional allowance expired three years after the university election results confirmed the plaintiff lacked the mandate to hold the position. The court rejected the argument that the internal election process constituted a valid reason for the procedural delay. Consequently, the Supreme Court held that the plaintiff's inactivity after receiving the election results caused the expiration, not the internal procedures.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.: The Supreme Court may not decide on a legal question if it lacks a general abstract character; furthermore, a statutory internal procedure does not constitute a valid cause for delay if the employee knew the claim was unfounded upon its conclusion.

Parole chiave

Generato dall'IA
statute of limitations internal procedures procedural delay employment law cassation appeal good faith administration legal question proroga tardiva del termine

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 2 k.p.c.
39813 § 2 k.p.c.Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
Stąd też sformułowane zagadnienie opiera się na założeniach faktycznych sprzecznych z ustaleniami sądu odwoławczego, co nie zasługuje na uznanie w świetle art. 39813 § 2 k.p.c.Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art.
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie reguły z art. 98 § 1 k.p.c. i art.
Art. 99 k.p.c.
i art. 99 k.p.c. w związku z art.
Art. 39821 k.p.c.
w związku z art. 39821 k.p.c.
art. 378 § 1 k.p.c
fakt, że powództwo dotyczy dodatku funkcyjnego od lipca 2014 r.Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu przepisów postępowania: art. 378 § 1 k.p.c., a także na naruszeniu prawa materialnego: art.
art. 8 k.p
43 § 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 roku o zmianie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw oraz art. 8 k.p.Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów - art.
art. 3989 § 1 k.p.c
Brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.W myśl art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Odnosząc się do tak sformułowanego zagadnienia wskazać należy, że pytanie skarżącego nie stanowi zagadnienia prawnego, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 39813 § 2 k.p.c
Stąd też sformułowane zagadnienie opiera się na założeniach faktycznych sprzecznych z ustaleniami sądu odwoławczego, co nie zasługuje na uznanie w świetle art. 39813 § 2 k.p.c.Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CKN 468/99
w wyrokach Sąd Najwyższy: z dnia 2 lutego 2000 r., II CKN 468/99; z dnia 7 czerwca 2000 r., III CKN 522/99; z dnia 27 czerwca 2001 r.
III CKN 522/99
w wyrokach Sąd Najwyższy: z dnia 2 lutego 2000 r., II CKN 468/99; z dnia 7 czerwca 2000 r., III CKN 522/99; z dnia 27 czerwca 2001 r.
II CKN 604/00
Supreme Court allows statute of limitations defense as abuse of right in commercial electricity price disputes.
V CSK 349/05
II CKN 604/00; z dnia 16 listopada 2005 r., V CSK 349/05 oraz w uchwale z dnia 17 lutego 2006 r., III CZP 84/05).Skarżący zmierza do sformułowania konkretnej reguły wykładni art.
III CZP 84/05
Supreme Court rules ten-year limitation for tort damages runs from the damaging event date regardless of damage discovery.
I PK 19/15
Supreme Court dismisses appeal on non-competition contract breach, upholding lower court's objective interpretation of access to confidential information.
IV CSK 577/17
Supreme Court dismisses cassation appeal for admitting expert opinion ex officio in second instance due to lack of legal issue.
III UK 123/17
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove legal issue or obvious error under Code of Civil Procedure.
Generato dall'IA
II Ca 599/14
Appellate court dismisses appeal on statute of limitations for unpaid educational services contract. Appeal dismissed due to correct application of Civil Code limitation period. Facts show contract predates new Higher Education Act. Court ruled no specific law applied to the contract. Limitation period correctly identified as two years. Claim dismissed based on expired limitation period. Appeal rejected by appellate court. Limitation period correctly applied to contract. Contract predates new Higher Education Act. No specific law applied to contract. Limitation period correctly identified. Claim dismissed due to expired limitation. Appeal rejected by appellate court.
III Ca 584/13
Court dismissed appeal on tuition fees, ruling they are periodic obligations not subject to the one-time payment exception in Civil Code. The court held that university fees retain their periodic nature despite contractual terms suggesting a single payment. Consequently, the claim was barred by the statute of limitations. The court dismissed the appeal, ruling that tuition fees retain their periodic nature despite contractual terms suggesting a single payment. Consequently, the claim was barred by the statute of limitations. The court dismissed the appeal, ruling that tuition fees retain their periodic nature despite contractual terms suggesting a single payment. Consequently, the claim was barred by the statute of limitations.
III Ca 1318/14
Court dismissed appeal on tuition fees, ruling statute overrides general civil code limitation periods.
III Ca 194/16
Court dismissed appeal on tuition fees, ruling two-year statute of limitations applies to pre-2014 university contracts.
III Ca 850/13
Court dismisses appeal against university tuition fee claim due to statute of limitations expiration.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PSK 292/21 POSTANOWIENIE Dnia 3 lutego 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Piotr Prusinowski w sprawie z powództwa M. Ś.‎przeciwko Uniwersytet (…) w T.‎o zapłatę wynagrodzenia,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 3 lutego 2022 r.,‎skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w T.‎z dnia 22 stycznia 2021 r., sygn. akt IV Pa (…), I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, II. zasądza od powoda na rzecz pozwanej 1.350 zł (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2021 roku Sąd Okręgowy w T. oddalił apelację powoda M. Ś. od wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 15 lipca 2020 roku w sprawie przeciwko Uniwersytetowi (…) w T. o zapłatę wynagrodzenia.Sąd Rejonowy przyjął, że dodatek funkcyjny z tytułu pełnienia funkcji prodziekana WPiA, jako świadczenie ze stosunku pracy, podlega przedawnieniu według reguł określonych w Dziale czternastym Kodeksu pracy, a zatem z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Skoro zatem termin płatności poszczególnych dodatków przypadał z reguły na pierwszy dzień miesiąca, to stawały się one wymagalne zwykle 2 dnia miesiąca. Przedawniały się zatem po upływie 3 lat licząc o tej daty.

W konsekwencji wszystkie dochodzone pozwem dodatki funkcyjne uległy przedawnieniu. Skoro termin płatność najpóźniejszego z nich przypadał na 1 sierpnia 2016 r. (poniedziałek), a roszczenie o jego wypłatę stało się wymagalne 2 sierpnia 2016 r., to uległ on przedawnieniu 2 sierpnia 2019 r. Pozew został wniesiony 12 lutego 2020 r., a więc po upływie okresu przedawnienia, podobnie jak wniosek o zawezwanie do próby ugodowej - 24 września 2019 r. Sąd pierwszej instancji dostrzegał, że powód przede wszystkim dążył do potwierdzenia swego prawa do sprawowania funkcji prodziekana za okres od 1 lipca 2014 r. do 30 sierpnia 2016 r. na forum organów wyborczych Uniwersytetu.

Działania te zakończyły się z dniem 3 stycznia 2017 r., kiedy powodowi została doręczona uchwała nr (…) Komisji Wyborczej Uniwersytetu z 15 grudnia 2016 r. Z treści uchwał nr (…) z 16 września 2014 r., nr (…) z 22 października 2014 r. i w końcu nr (…) z 15 grudnia 2016 r. jasno wynikało, bez względu na trafność tej konkluzji, że powód nie ma mandatu do sprawowania funkcji prodziekana WPiA. W dacie 3 stycznia 2017 r. powód nie mógł zatem oczekiwać, że cokolwiek może się w tym zakresie zmienić w przyszłości. We wskazanej dacie żaden z dodatków funkcyjnych nie był przedawniony.

Dopiero dalsza bezczynność powoda, a wynosiła ona aż 2 lata i 9 miesięcy, licząc od dnia otrzymania uchwały nr (…) a kończąc na dacie złożenia wniosku o zawezwanie próby ugodowej, doprowadziła do przedawnienia roszczenia.Sąd Okręgowy podkreślił, że podstawową funkcją przedawnienia jest stabilizacja porządku prawnego. Podniesienie zarzutu przedawnienia co do zasady nie stanowi więc nadużycia prawa. Może być uznane za nadużycie prawa jedynie zupełnie wyjątkowo, gdy indywidualna ocena okoliczności w rozstrzyganej sprawie wskazuje, iż opóźnienie w dochodzeniu przedawnionego roszczenia jest spowodowane szczególnymi przesłankami uzasadniającymi to opóźnienie i nie jest ono nadmierne.

Oceny skuteczności tego zarzutu przez pryzmat zasad współżycia społecznego należy dokonywać z uwzględnieniem okoliczności rozpoznawanej sprawy, a istotne z tego punktu widzenia mogą być między innymi: przyczyna opóźnienia w dochodzeniu roszczenia i czas jego trwania, wpływ zachowania dłużnika na upływ przedawnienia, czy też charakter uszczerbku doznanego przez poszkodowanego. Sąd Okręgowy nie zgodził się z twierdzeniem powoda co do „efektu mrożącego”, jaki miała wywołać u niego postawa pozwanego, ponieważ powód jest doświadczonym prawnikiem, pracownikiem uniwersyteckim, dla którego proces sądowy nie powinien stanowić problemu.

Nawet fakt, że pozew miałby być skierowany przeciwko pracodawcy nie usprawiedliwiał w ocenie Sądu Okręgowego tak długiego wyczekiwania z wytoczeniem powództwa. Sąd Okręgowy zgodził się ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, że zwłoka w dochodzeniu roszczenia była nadmierna, się zważy się charakter dochodzonego roszczenia tj. fakt, że powództwo dotyczy dodatku funkcyjnego od lipca 2014 r.Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu przepisów postępowania: art. 378 § 1 k.p.c., a także na naruszeniu prawa materialnego: art. 43 § 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 roku o zmianie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw oraz art. 8 k.p.Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów - art. 8 k.p., która sprowadza się do konieczności udzielenia odpowiedzi na pytanie: czy skorzystanie przez pracodawcę z podniesienia zarzutu przedawnienia w sytuacji, gdy pracownik wykorzystał statutowo uregulowaną procedurę postępowania przed organami wewnętrznymi pracodawcy, która mogła doprowadzić do uzyskania orzeczenia czyniącego zbędnym wystąpienie z roszczeniem na drogę postępowania sądowego, a której prowadzenie było długotrwałe i sprzeczne z podstawowymi regułami dobrej administracji, co doprowadziło do opóźnienia w wytoczeniu powództwa, narusza zasady współżycia społecznego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.W myśl art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Odwołanie się do przesłanki potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości (ze wskazaniem, na czym te poważne wątpliwości polegają), nie doczekał się wykładni, bądź że jego niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002 nr 12, poz. 151).

Zauważyć należy, że o rzeczywistych rozbieżnościach w judykaturze można mówić tylko wówczas, gdy brak zgodności rozstrzygnięć dotyczy takich samych lub bardzo zbliżonych stanów faktycznych, co skarżący powinien wykazać (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2018 r., IV CSK 577/17, LEX nr 2497710). Powołanie się na rozbieżności w orzecznictwie wymaga przytoczenia i poddania analizie rozbieżnych orzeczeń sądów w celu wykazania, że rozbieżności te mają swoje źródło w różnej wykładni przepisu, bądź też przedstawienia argumentów wskazujących, że wykładnia przeprowadzona przez sąd drugiej instancji sprzeczna jest z jednolitym stanowiskiem doktryny lub orzecznictwa Sądu Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2018 r., III UK 123/17, LEX nr 2496319).W ocenie Sądu Najwyższego skarżący nie zdołał wykazać występowania tak rozumianej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Wskazana przez skarżącego rozbieżność orzecznictwa jest pozorna. Wszystkie przytoczone wyroki potwierdzają, że nie jest możliwe wskazanie kazuistycznych sytuacji, gdy sąd obowiązany jest uwzględnić albo nie uwzględnić zarzutu o sprzeczności żądania z art. 8 k.p. Sąd Najwyższy formułuje jedynie pewne ogólne dyrektywy wykładni, wszelkie próby egzemplifikacji sytuacji możliwych na gruncie art. 8 k.p. byłyby sprzeczne z istotą klauzul generalnych. Czym innym jest wskazanie pewnych obiektywnych wskazówek, które należy wziąć pod uwagę przy stosowaniu art.

8. k.p., czym innym natomiast wskazanie konkretnych sytuacji, gdy zastosowanie tego przepisu ma prowadzić do nieuwzględnienia żądania strony przeciwnej. Również w rozpoznawanej sprawie Sąd Okręgowy powołał się na tak rozumiane ogólne reguły wykładni art. 8 k.p. Opierając się na orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazał mianowicie, że oceny skuteczności tego zarzutu przez pryzmat zasad współżycia społecznego należy dokonywać z uwzględnieniem okoliczności rozpoznawanej sprawy, a istotne z tego punktu widzenia mogą być między innymi: przyczyna opóźnienia w dochodzeniu roszczenia i czas jego trwania, wpływ zachowania dłużnika na upływ przedawnienia, czy też charakter uszczerbku doznanego przez poszkodowanego (tak np. w wyrokach Sąd Najwyższy: z dnia 2 lutego 2000 r., II CKN 468/99; z dnia 7 czerwca 2000 r., III CKN 522/99; z dnia 27 czerwca 2001 r.

II CKN 604/00; z dnia 16 listopada 2005 r., V CSK 349/05 oraz w uchwale z dnia 17 lutego 2006 r., III CZP 84/05).Skarżący zmierza do sformułowania konkretnej reguły wykładni art. 8 k.p., de facto zaś do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego: czy skorzystanie przez pracodawcę z podniesienia zarzutu przedawnienia w sytuacji, gdy pracownik wykorzystał statutowo uregulowaną procedurę postępowania przed organami wewnętrznymi pracodawcy, która mogła doprowadzić do uzyskania orzeczenia czyniącego zbędnym wystąpienie z roszczeniem na drogę postępowania sądowego, a której prowadzenie było długotrwałe i sprzeczne z podstawowymi regułami dobrej administracji, co doprowadziło do opóźnienia w wytoczeniu powództwa, narusza zasady współżycia społecznego.

Nie wskazuje bowiem rozbieżnych orzeczeń sądowych dotyczących przedstawionego problemu. Odnosząc się do tak sformułowanego zagadnienia wskazać należy, że pytanie skarżącego nie stanowi zagadnienia prawnego, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Nie ma ono ogólnego i abstrakcyjnego charakteru, przez co uniemożliwia Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2015 r., I PK 19/15, LEX nr 2021941).Ponadto nie można zgodzić się ze skarżącym, że podstawową przyczyną opóźnienia dochodzenia roszczenia na drodze sądowej było prowadzenie procedury wewnętrznej u pracodawcy.

Jak słusznie zauważyły sądy meriti, wskazana procedura wewnętrzna zakończyła się z dniem 3 stycznia 2017 r., kiedy powodowi została doręczona uchwała nr (…) Komisji Wyborczej Uniwersytetu z 15 grudnia 2016 r. Z treści uchwał nr (…) z 16 września 2014 r., nr (…) z 22 października 2014 r. i w końcu nr (…) z 15 grudnia 2016 r. jasno wynikało, bez względu na trafność tej konkluzji, że powód nie ma mandatu do sprawowania funkcji prodziekana WPiA. W dacie 3 stycznia 2017 r. powód nie mógł zatem oczekiwać, że cokolwiek może się w tym zakresie zmienić w przyszłości.

We wskazanej dacie żaden z dodatków funkcyjnych nie był przedawniony. Dopiero dalsza bezczynność powoda, a wynosiła ona aż 2 lata i 9 miesięcy, licząc od dnia otrzymania uchwały nr (…) a kończąc na dacie złożenia wniosku o zawezwanie próby ugodowej, doprowadziła do przedawnienia roszczenia. Nie można zatem łączyć opóźnienia w wytoczeniu powództwa z prowadzeniem statutowo uregulowanej procedury postępowania przed organami wewnętrznymi pracodawcy. Stąd też sformułowane zagadnienie opiera się na założeniach faktycznych sprzecznych z ustaleniami sądu odwoławczego, co nie zasługuje na uznanie w świetle art. 39813 § 2 k.p.c.Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie reguły z art. 98 § 1 k.p.c. i art. 99 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.