Supreme Court dismissed appeal to retry case where Constitutional Court struck down a procedural rule not used in the original judgment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected a request to retry a labor dispute because the Constitutional Court's ruling declared a specific procedural article unconstitutional. The appellant argued that this constitutional violation automatically justified a retrial under Article 4011 of the Civil Procedure Code. However, the Court determined that the original decision relied primarily on general civil procedure rules, not the unconstitutional provision, thereby denying the retrial basis.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4011 k.p.c.; Art. 190 ust. 4 Konstytucji RP: A Constitutional Court ruling declaring a norm unconstitutional serves as a ground for retrial only if that unconstitutional norm was the substantive basis for the contested judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 21 października 2008 r.
II PO 2/08
Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 kwietnia 2008 r., SK 77/06
(Dz.U. Nr 59, poz. 367; OTK-A 2008 nr 3, poz. 39) nie stanowi podstawy wznowienia postępowania (art. 4011 k.p.c.) w sprawie zakończonej postanowieniem
Sądu Najwyższego o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego postanowienia porządkowego wydanego na podstawie art. 49 i
50 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U.
Nr 98, poz. 1070 ze zm.).
Przewodniczący SSN Małgorzata Gersdorf (sprawozdawca), Sędziowie: SN:
Zbigniew Myszka, SA Halina Kiryło.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2008 r. sprawy z powództwa Ogólnopolskiego Akademickiego Związku Zawodowego w Warszawie oraz Edyty P. przeciwko Zespołowi Szkół Zawodowych [...]
w Ś. o ustalenie stosunku pracy, na skutek wniosku Ogólnopolskiego Akademickiego
Związku Zawodowego w Warszawie o wznowienie postępowania sądowego
o d d a l i ł skargę o wznowienie postępowania.
Uzasadnienie
Jacek B. prezes Akademickiego Związku Zawodowego w Warszawie zastępowany przez adwokata A.K. złożył do Sądu Najwyższego skargę o wznowienie postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie II BP 44/07, podając jako przyczynę wznowienia wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 kwietnia 2008 r., SK 77/06
(wydany na skutek skargi kasacyjnej i opublikowanym w dniu 9 kwietnia 2008 w
Dzienniku Ustaw Nr 59 pod poz. 367) orzekający niezgodność z Konstytucją art. 4241
§ 1 i 2 k.p.c.
Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, że w dniu 1 kwietnia 2008 r.
Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 4241 § 1 i 2 k.p.c. jest niezgodny z Konstytucją
RP w części obejmującej słowa „kończącego postępowanie w sprawie” i narusza art.
32 ust.1 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. W dniu 9 kwietnia 2008 r. wyrok ten został
opublikowany w Dzienniku Ustaw i orzeczenie weszło wtedy w życie. Zgodnie z art.
190 ust. 4 Konstytucji orzeczenie TK o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe (a takim jest postanowienie Sądu Najwyższego z 15 października 2007 r., II BP 44/07),
stanowi podstawę do wznowienia postępowania i uchylenia rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonym w przepisach właściwych dla danego postępowania.
Skoro spełniona jest konstytucyjna podstawa wznowienia z art. 190 ust. 4 Konstytucji
to skarga o wznowienie postępowania kasacyjnego jest uzasadniona, a orzeczenie
Sądu Najwyższego jako obiektywnie naruszające Konstytucję powinno ulec uchyleniu i zostać wyeliminowane z obrotu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Niewątpliwie podstawą wznowienia postępowania może być orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją. Zgodnie z
art. 4011 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania również w wypadku, gdy
Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją,
ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało
wydane orzeczenie. Niewątpliwie też wykładnia art. 4011 k.p.c. powinna uwzględniać
generalny kierunek interpretacji, wyznaczony treścią art. 190 ust. 4 Konstytucji i skłaniający zasadniczo do stanowiska o dopuszczalności wznowienia postępowania w
razie wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku o niekonstytucyjności przepisu
(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2007 r., V CNP 45/07, LEX nr
34227).
Jednakże wyrok Trybunału Konstytucyjnego umożliwia wznowienie postępowania tylko w takich sprawach, w których niekonstytucyjny przepis lub jego fragment
był merytoryczną podstawą ferowania orzeczenia, ad casum tak jednak nie jest. Zasadniczym bowiem przepisem, który doprowadził do odrzucenia przez Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 15 października 2007 r., II BP 44/07, skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu Okręgowego - Sądu
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Świdnicy z dnia 23 maja 2006 r. [...] był art. 1 i 2
k.p.c. W motywach orzeczenia Sąd Najwyższy expressis verbis wskazał, iż postano-
wienia porządkowe wydawane na podstawie art. 49 i 50 ustawy z dnia 27 lipca 2001
r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) mają publicznoprawny charakter, a sprawy wynikłe na ich tle nie są sprawami cywilnymi w
rozumieniu art. 1 i 2 k.p.c. A zatem orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2007 r., II BP 44/07, nie zostało wydane jedynie na podstawie zmienionego
przez Trybunał Konstytucyjny art. 4211 § 1 k.p.c., lecz równorzędną i wystarczającą
podstawą odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Świdnicy z
dnia 23 maja 2006 r. [...] był art. 1 i 2 k.p.c., co uniemożliwia zastosowanie w sprawie
niniejszej art. 4011 k.p.c. i wznowienie postępowania. Innymi słowy, postanowienia
porządkowe wydawane na podstawie art. 49 i 50 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych mają publicznoprawny charakter i nie są
sprawami cywilnymi w rozumieniu art. 1 i 2 k.p.c.
Prawomocne postanowienia sądu mające za przedmiot rozstrzygnięcia porządkowe nie podlegają wznowieniu tylko z tego powodu, że Trybunał Konstytucyjny
zmienił treść normatywną art. 4241 § 1 k.p.c.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji.