Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 95/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on labor law grounds, citing lack of obvious legal error in dismissal.

Numero d'incarto II PK 95/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a former manager against his employment contract termination. The appellant argued that the lower court incorrectly applied labor law provisions regarding breach of duties and unauthorized representation. The court rejected these claims, stating that the alleged legal errors were not obvious and required a detailed re-evaluation of evidence rather than a superficial review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or an obvious legal error; otherwise, it is dismissed as the court must not re-examine facts or conduct a deep legal analysis.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obvious legal error standard labor contract termination breach of employee duties unauthorized representation Supreme Court of Poland labor law interpretation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Z tych przyczyn sformułowane we wniosku problemy nie występują w tej sprawie, a tym samym nie mogą uzasadniać przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych powodów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.[as] l.n
art. 100 § 1 k.p
art. 52 § 1 k.p
Zarzut naruszenia art. 52 § 1 pkt 1 k.p., wyartykułowany we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej, w ocenie Sądu Najwyższego nie spełnia powyższych kryteriów.
art. 52 § 1 pkt 1 k.p
Zarzut naruszenia art. 52 § 1 pkt 1 k.p., wyartykułowany we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej, w ocenie Sądu Najwyższego nie spełnia powyższych kryteriów.
art. 31 k.p
art. 56 k.p
Nadto, czy złożenie w tych warunkach oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia stanowi naruszenie przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie w rozumieniu art. 56 k.p.?Pozwana w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie.
art. 42 k.p
nie był upoważniony do reprezentowania Spółdzielni, a zatem nie miał możliwości dysponowania po tej dacie środkami zgromadzonymi na rachunku bankowym Spółdzielni, a także nie mógł dokonać w imieniu Spółdzielni zakupu opału; (-) art. 42 § 1 i 2 k.p.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Z tych powodów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.[as] l.n

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z 10 lipca 2007 r., II UK 45/07
postanowienie SN z 10 lipca 2007 r., II UK 45/07, LEX nr 898439; postanowienie SN z 17 kwietnia 2014 r., I PK 63/14, niepubl.).
postanowienie SN z 17 kwietnia 2014 r., I PK 63/14
postanowienie SN z 10 lipca 2007 r., II UK 45/07, LEX nr 898439; postanowienie SN z 17 kwietnia 2014 r., I PK 63/14, niepubl.).
II UK 458/13
Supreme Court dismissed pension appeal for failure to prove continuous full-time work in special conditions.
II PK 55/10
postanowienie SN z 26 maja 2010 r., II PK 55/10, LEX nr 1663558 oraz powołane tam orzeczenia).
I UK 339/07
postanowienie SN z 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109).Okoliczności powołane przez skarżącego nie stanowią istotnego zagadnienia prawnego w przedstawionym wyżej znaczeniu.
II UK 45/07
postanowienie SN z 10 lipca 2007 r., II UK 45/07, LEX nr 898439; postanowienie SN z 17 kwietnia 2014 r., I PK 63/14, niepubl.).
I PK 63/14
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove prima facie obvious legal violation.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 95/16 POSTANOWIENIE Dnia 14 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z powództwa A. P. ‎przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej w S.‎o odszkodowanie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 lutego 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt VI Pa [...], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w B. wyrokiem z 5 listopada 2015 r. oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego w B. z 16 marca 2015 r. oddalającego powództwo.Wyrok Sądu Okręgowego powód zaskarżył w całości. Zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, tj. (-) art. 100 § 1 k.p. w zw. z art. 52 § 1 k.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zakresie, w jakim nie uwzględniono, że większość podanych przez pozwanego przyczyn rozwiązania umowy o pracę nie była sprzeczna z tą umową, a wręcz przeciwnie stanowiła wykonywanie przez powoda obowiązków wynikających z zatrudnienia na stanowisku Prezesa Zarządu, a co za tym idzie podejmowanie działań w celu realizacji zadań wynikających bezpośrednio z obowiązującej umowy o pracę nie może jednocześnie stanowić ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych, ponieważ nie spełnia warunku znacznego stopnia winy pracownika; (-) art. 52 § 1 pkt 1 k.p. poprzez jego wadliwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w zakresie w jakim uznano, że niepodjęcie przez powoda dostaw energii cieplnej w S. stanowiło ciężkie naruszenie przez niego podstawowych obowiązków pracowniczych, w sytuacji równoczesnego ustalenia przez Sąd, że powód po 6 lipca 2009 r. nie był upoważniony do reprezentowania Spółdzielni, a zatem nie miał możliwości dysponowania po tej dacie środkami zgromadzonymi na rachunku bankowym Spółdzielni, a także nie mógł dokonać w imieniu Spółdzielni zakupu opału; (-) art. 42 § 1 i 2 k.p. poprzez jego niezastosowanie, a co za tym idzie nieuwzględnienie, że zmiana warunków pracy poprzez nałożenie obowiązku zajmowania się jedynie bieżącym administrowaniem Spółdzielnią nie może wynikać z samego faktu odwołania (przy braku zweryfikowania przy tym jego prawidłowości formalnej), lecz wymaga wypowiedzenia tych warunków, a wypowiedzenie to uważa się z kolei za dokonane, jeżeli pracownikowi zaproponowano na piśmie nowe warunki; (-) art. 31 k.p. poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie w zakresie w jakim przyjęto, że wyznaczenie innej osoby do dokonywania czynności z zakresu prawa pracy za pracodawcę będącego jednostką organizacyjną może nastąpić w sposób dorozumiany, także w przypadku udzielenia upoważnienia do dokonywania czynności prawnych, w szczególności w drodze konkludentnego podjęcia uchwały przez organ zarządzający (tj. bez przeprowadzenia formalnej procedury głosowania, na wspólnym posiedzeniu Rady Nadzorczej i Zarządu), podczas gdy względy pewności prawa w stosunku pracy przemawiają przeciwko przyjęciu tego rodzaju wykładni, zwłaszcza kiedy nie ma u pracodawcy w zakresie wyznaczenia innej osoby takiej utrwalonej zwyczajowo praktyki; (-) art. 56 k.p. w zw. z art. 31 k.p. poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie w zakresie, w jakim przyjęto, że nie narusza przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę, z którego treści wyraźnie wynika, że osoba, która danej czynności dokonuje, występuje nie w charakterze przedstawiciela pracodawcy jako osoba wyznaczona do tych czynności na podstawie art. 31 k.p., lecz jako organ nadzorczy, który nie jest uprawniony do jej dokonania.Skarżący wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, stwierdził, że jest ona oczywiście uzasadniona, ponieważ powód nie dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, albowiem działał w oparciu o zakres kompetencji jaki wynikał z obowiązującej umowy o pracę, przy jednoczesnym braku wiążących poleceń ze strony uprawnionego przełożonego oraz braku wypowiedzenia warunków pracy w trybie art. 42 k.p., a zatem nie można mu przypisać zawinionego działania, którego wymaga art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Nadto naruszenie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. jest oczywiste także z tego powodu, że Sąd odwoławczy taką samą okoliczność w postaci podjęcia przez powoda czynności reprezentowania Spółdzielni raz uznaje za świadczącą o winie pracownika i ciężkim naruszenie jego obowiązków, a innym razem to brak podjęcia czynności reprezentacyjnych stanowi w ocenie Sądu takie naruszenie i skutkuje przypisaniem powodowi winy.

Skarżący podniósł, że niedopuszczalne jest dokonywanie w tej samej sprawie dwóch kompletnie sprzecznych ze sobą wykładni tego samego przepisu. Zdaniem skarżącego, w sprawie występuje również istotne zagadnienie prawne, a mianowicie czy czynność prawna w sprawach z zakresu prawa pracy jest dokonana przez pracodawcę zgodnie z prawem także wtedy, jeżeli z jej treści wyraźnie wynika, że osoba, która danej czynności dokonuje, występuje nie w charakterze przedstawiciela pracodawcy (bądź to jako organ lub osoba zarządzająca zakładem pracodawcy, bądź jako osoba wyznaczona do tych czynności – art. 31 k.p.), lecz jako organ nadzorczy (przedstawiciel organu nadzorczego), który nie jest w ogóle uprawniony do jej dokonania.

Nadto, czy złożenie w tych warunkach oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia stanowi naruszenie przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie w rozumieniu art. 56 k.p.?Pozwana w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości prawne lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3), lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Jeżeli okoliczności te nie zachodzą, Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c., uprawniony jest do wydania postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Jednocześnie należy wskazać, że w tej sprawie, wobec niepodniesienia zarzutów naruszenia prawa procesowego, Sąd Najwyższy na etapie przedsądu wiążą ustalenia stanu faktycznego, na których oparto zaskarżony wyrok (art. 39813 § 2 k.p.c.); w przeciwnym razie zachodziłby dysonans między etapem przedsądu i późniejszym rozpoznaniem podstaw kasacyjnych z ograniczeniami wynikającymi z art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c. (por. postanowienie SN z 14 lutego 2014 r., II UK 458/13, LEX nr 1644551).

Skarżący wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wiąże z występowaniem w sprawie istotnych zagadnień prawnych oraz z oczywistością skargi kasacyjnej. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalonym jest pogląd, że istotne zagadnienie prawne występuje, gdy istniejące w rozpoznawanej sprawie zagadnienie prawne ma znaczenie dla rozwoju prawa lub ma znaczenie precedensowe dla rozstrzygania innych podobnych spraw (por. postanowienie SN z 26 maja 2010 r., II PK 55/10, LEX nr 1663558 oraz powołane tam orzeczenia). Jednocześnie, istotne zagadnienie prawne, jeżeli ma stanowić przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, powinno występować w rozpoznawanej sprawie; nie można rozpatrywać kwestii prawnej oderwanej od wyjaśnionego w sprawie stanu faktycznego (por. postanowienie SN z 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109).Okoliczności powołane przez skarżącego nie stanowią istotnego zagadnienia prawnego w przedstawionym wyżej znaczeniu.

Wniosek taki wynika z analizy stanu faktycznego stanowiącego podstawę zaskarżonego wyroku. Ustalono, że w momencie podjęcia decyzji przez zarząd spółdzielni o rozwiązaniu umowy o pracę ze skarżącym oraz upoważnienia J. P. do podpisania i wręczenia oświadczenia pracodawcy w tym zakresie, skarżący nie był członkiem zarządu pozwanej, a także, że członkowie zarządu podejmując uchwałę o rozwiązaniu umowy o pracę ze skarżącym, jednocześnie upoważnili członka rady nadzorczej J. P. do dokonania tej czynności w imieniu spółdzielni jako pracodawcy.

Zagadnienia prawne sformułowane przez skarżącego opierają się natomiast na założeniu, które nie ma potwierdzenia w ustaleniach faktycznych, tj. na założeniu, że J. P. dokonując czynności rozwiązania stosunku pracy z skarżący działał jako przedstawiciel organu nadzoru, a nie przedstawiciel pracodawcy uprawiony do dokonywania czynności z zakresu prawa pracy. Z tych przyczyn sformułowane we wniosku problemy nie występują w tej sprawie, a tym samym nie mogą uzasadniać przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).

Jeżeli chodzi o drugą okoliczność mającą uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność wymaga wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na wykazaniu ewidentnego złamania prawa w zaskarżonym wyroku, które byłoby widoczne od razu (prima facie) przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej oraz bez wnikania w szczegóły sprawy; spełnienie takiej przesłanki możliwe jest wyłącznie przy tak kwalifikowanym naruszeniu prawa, którego stwierdzenie nie wymaga dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub prawniczej (por. postanowienie SN z 10 lipca 2007 r., II UK 45/07, LEX nr 898439; postanowienie SN z 17 kwietnia 2014 r., I PK 63/14, niepubl.).

Zarzut naruszenia art. 52 § 1 pkt 1 k.p., wyartykułowany we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej, w ocenie Sądu Najwyższego nie spełnia powyższych kryteriów. Trudno mówić o oczywistości naruszenia art. 52 § 1 pkt 1 k.p. w sytuacji gdy ocena tego zarzutu wymaga ponownej oceny materiału dowodowego w kierunku ustalenia, czy skarżący działał w oparciu o zakres kompetencji jaki wynikał z wiążącej go umowy o pracę, a w konsekwencji czy naruszył w sposób zawiniony podstawowe obowiązki pracownicze. Dodatkowo, argumentacja skarżącego opiera się na wybiórczej lekturze zaskarżonego wyroku.

Skarżący pomija ustalenia faktyczne dokonane w tej sprawie, w tym okoliczności, że: (-) powód podjął nowe zobowiązania cywilnoprawne w imieniu spółdzielni, nie mając uprawnienia do reprezentowania zarządu; (-) powód zgłaszał wnioski do Krajowego Rejestru Sądowego bez odpowiednich umocowań i uzgodnień z radą nadzorczą spółdzielni; (-) powód nie podjął dostaw energii cieplnej w S. mimo wezwania ze strony rady nadzorczej i pobierania całorocznych opłat od odbiorców. Reasumując, skarżący stawiając zarzut naruszenia art. 52 § 1 pkt 1 k.p., nie wykazał we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej kwalifikowanej (oczywistej) postaci naruszenia tego przepisu, która byłaby widoczna bez wnikania w szczegóły sprawy.

Z tych powodów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.[as] l.n