Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 94/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against university dismissal for lack of scientific progress, citing statutory grounds.

Numero d'incarto II PK 94/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal against a university's termination of her employment contract. The lower court ruled that the dismissal was lawful because the plaintiff's lack of scientific progress prevented her from obtaining a doctorate habilitated degree within two years, a valid ground under the Higher Education Law. The Supreme Court agreed, noting that the plaintiff failed to prove a clear legal error and that the dismissal relied on the correct statutory provision regarding termination for other serious reasons.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 125 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym; § 82 statutu uczelni: Stosunek pracy z nauczycielem akademickim może być rozwiązany z innych ważnych przyczyn po uzyskaniu opinii organu kolegialnego, a brak postępu w rozwoju naukowym stanowi taką przyczynę.

Parole chiave

Generato dall'IA
Higher Education Law academic dismissal scientific progress doctorate habilitated cassation appeal employment termination university statute

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 120 i 125 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym
działający przez Rektora na podstawie art. 120 i 125 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 77 ust.
§ 77 ust. 2 w związku z § 136 i § 82 ust. 1, 3 i 6 statutu uczelni
art. 124 pkt 3 ustawy o szkolnictwie wyższym
art. 125 ustawy o szkolnictwie wyższym
Zgodnie z art. 125 ustawy stosunek pracy może być rozwiązany z innych ważnych przyczyn, po uzyskaniu opinii organu kolegialnego wskazanego w statucie.
art. 3989 § 2 k.p.c.
125 ustawy i § 82 aktualnego statutu).Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach orzeczono na podstawie art.
art. 98 i 98 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c.).O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 i 98 k.p.c. w związku z art.
art. 39821 k.p.c.
w związku z art. 39821 k.p.c. oraz § 11 ust.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Odnosi się to również do szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
3984 § 2 w związku z art. 3989 § 1 k.p.c.).
art. 3989 § 2 k.p.c
125 ustawy i § 82 aktualnego statutu).Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach orzeczono na podstawie art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 94/15 POSTANOWIENIE Dnia 12 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa I. Z.‎przeciwko Uniwersytetowi [...] we W.‎o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 listopada 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu‎z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt VII Pa 289/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z 21 października 2014 r. oddalił apelację skarżącej powódki I.Z. od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z 25 czerwca 2014 r., którym oddalono jej powództwo o przywrócenie do pracy. Pozwany pracodawca Uniwersytet […] we W. działający przez Rektora na podstawie art. 120 i 125 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 77 ust. 2 w związku z § 136 i § 82 ust. 1, 3 i 6 statutu tej Uczelni z 24 lutego 2012 r., na wniosek Dziekana zaopiniowany przez Radę Wydziału [...] rozwiązał z powódką stosunek pracy z końcem września 2013 r. za trzymiesięcznym wypowiedzeniem.

W uzasadnieniu wskazał, iż okres zatrudnienia na stanowisku adiunkta osoby nieposiadającej stopnia naukowego doktora habilitowanego nie może trwać dłużej niż dziewięć lat. Okres ten może być przedłużany o kolejne okresy dwuletnie, każdorazowo pod warunkiem wykazania się zadowalającą aktywnością naukową. Zatrudnienie powódki na stanowisku adiunkta trwało od lutego 1982 r., a według oceny Wydziałowej Komisji Oceniającej oraz Wydziałowej Komisji ds. Kadry Naukowej dotychczasowe osiągnięcia naukowe powódki nie rokują nadziei na uzyskanie w ciągu najbliższych dwóch lat dorobku naukowego uprawniającego do wystąpienia o nadanie stopnia doktora habilitowanego.

W ocenie Sądu Rejonowego wskazana przez pozwanego przyczyna wypowiedzenia była rzeczywista i zgodna z prawem. Sąd Okręgowy podkreślił, że rozwiązane zatrudnienie nie było spowodowane uzyskaniem dwukrotnie negatywnej oceny (art. 124 pkt 3 ustawy o szkolnictwie wyższym) lecz negatywnym rokowaniem co do uzyskania w ciągu najbliższych dwóch lat dorobku naukowego uprawniającego do wystąpienia o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie miały znaczenia oceny powódki i jej odwołania w tym zakresie. Zgodnie z art. 125 ustawy stosunek pracy może być rozwiązany z innych ważnych przyczyn, po uzyskaniu opinii organu kolegialnego wskazanego w statucie.

Taką przyczyną może być brak postępu w rozwoju naukowym. Statut uczelni nie może wykraczać poza upoważnienie ustawowe. Sąd wskazał na orzecznictwo Sądu Najwyższego, w szczególności wyroki z 4 kwietnia 2008 r., I PK 249/07 i z 19 marca 2008 r., I PK 227/07. W konkluzji Sąd stwierdził, że brak pozytywnej prognozy na uzyskanie dorobku naukowego uprawniającego do wystąpienia o nadanie stopnia naukowego stanowi inną ważną przyczynę rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem akademickim (art. 125 ustawy). Nieuprawnione, gołosłowne i dalece subiektywne było stanowisko skarżącej, że pozwany nie miał podstaw do negatywnej prognozy uzyskania przez powódkę w przeciągu 2 lat stopnia doktora habilitowanego.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Zarzucono, że przeprowadzona przez Wydziałową Komisję ocena pracy naukowej powódki, mająca uzasadniać rozwiązanie stosunku pracy, została przeprowadzona w oparciu o bliżej nieokreślone kryteria, pozostając w sprzeczności z obowiązującym w tym czasie statutem uczelni - § 77 ust.

2. Opinia Wydziałowej Komisji powinna być oparta na kryteriach ocen ustalonych przez Radę Wydziału. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w sprawie. Sądy starały się we własnym zakresie, w oparciu o własne, niepodnoszone nawet przez pozwanego kryteria, racjonalizować decyzję pozwanej Uczelni. Prawo do autonomicznego określenia w statucie sposobu rozwiązania stosunku pracy dawał art. 120 ustawy. W takim też zakresie wypowiedzenie dokonane przed 30 września 2013 r. winno odpowiadać procedurze przewidzianej w § 77 ust. 2 w związku z § 135 statutu Uniwersytetu […].Pozwany wniósł o nieprzyjęcie skargi i zasądzenie kosztów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wykazuje, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona i dlatego nie został uwzględniony.Na etapie przedsądu nie ocenia się podstaw kasacyjnych, które stanowią odrębną od podstaw przedsądu część skargi i dlatego nie zastępują podstawy przedsądu ani jej uzasadnienia (art. 3984 § 1 pkt 2 w związku z art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. oraz art. 3984 § 2 w związku z art. 3989 § 1 k.p.c.). Odnosi się to również do szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarżąca we wniosku powinna samodzielnie wykazać takie naruszenie prawa, które bez wątpliwości prowadzi do stwierdzenia, że skarżony wyrok jest oczywiście wadliwy i dlatego skarga powinna zostać przyjęta do rozpoznania.Wniosek tego nie czyni, gdyż swą argumentację łączy z zarzutem niezgodności wyroku z § 77 ust. 2 w związku z § 136 statutu Uczeni i naruszeniem w ten sposób art. 120 ustawy o szkolnictwie wyższym.

Odwołanie się do tej regulacji nie jest wystarczające. Podstawą rozstrzygnięcia sporu był art. 125 ustawy. Ponadto § 77 ust. 2 statutu ma inną treść niż podana we wniosku. Trzeba się zgodzić z odpowiedzią na skargę, że podana we wniosku treść wypełniała § 81 ust. 3 poprzedniego statutu, obowiązującego do 23 lutego 2012 r. Skoro wypowiedzenia dokonano w czerwcu 2013 r., to znaczenie powinien mieć aktualny statut.Nawet gdyby pominąć tę niedokładność – bo § 77 obecnego statutu w istocie odsyła do § 136 o treści podobnej jak we wniosku – to jednak wysuwany argument nie ma decydującego znaczenia.

Punktem ciężkości wniosku ma być pominięcie „kryteriów określonych przez radę wydziału”. Rzecz jednak w tym, że ocena aktywności naukowej dokonywana przez wydziałową komisję na podstawie takich kryteriów składa się na możliwość przedłużenia zatrudnienia o kolejny okres dwuletni.Czym innym jest jednak przedłużenie zatrudnienia w tym trybie i czy innym jest prawo do rozwiązania stosunku pracy na podstawie art. 125 ustawy. We wniosku nie zarzuca się naruszenia tego przepisu ustawy i nie twierdzi, że przepis statutu miał większą moc niż regulacje ustawy.

Argumentacja wniosku zdaje się trzymać prawa do przedłużenia zatrudnienia (powołany w nim art. 120 ustawy), natomiast przedmiot sporu dotyczy ważnej przyczyny rozwiązania stosunku pracy.Wywód wniosku rozmija się zatem z podstawą wyroku. Nie można stwierdzić, że ocena aktywności naukowej dokonywana przez wydziałową komisję wedle kryteriów określonych przez radę wydziału – czyli łączona we wniosku z zarzutem naruszenia przepisu statutu – to opinia organu kolegialnego wskazanego w statucie uczelni, którą ma na uwadze przepis art. 125 ustawy, stanowiący, że stosunek pracy z mianowanym nauczycielem akademickim może być rozwiązany również z innych ważnych przyczyn, po uzyskaniu opinii organu kolegialnego wskazanego w statucie uczelni.

Przepis art. 125 ustawy koresponduje wówczas z § 82 aktualnego statutu. Stanowi on między innymi, że stosunek pracy z nauczycielem akademickim rozwiązuje rektor na wniosek dziekana lub kierownika jednostki międzywydziałowej. Wniosek wymaga zaopiniowania przez właściwą radę wydziału.Widać więc wyraźnie różnice podmiotowe i przedmiotowe w obu regulacjach, czyli dotyczącej przedłużenia zatrudnienia (art. 120 ustawy w wersji przed 1 października 2013 r. - czyli warunki skracania i przedłużania oraz zawieszania tych okresów określa statut - § 81 poprzedni a po zmianie § 77 i § 136)) i rozwiązania stosunku pracy (art. 125 ustawy i § 82 aktualnego statutu).Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 i 98 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. oraz § 11 ust. 1 pkt 1 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.