Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 92/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as mere statutory interpretation lacks legal issue status under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto II PK 92/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a judge against the lower court's refusal to award full travel expenses. The appellant argued that Article 95 § 3 of the Courts Organization Act required a substantive legal ruling on the judge's status rather than simple statutory interpretation. The court held that the statutory provision was clear and the appellant's arguments constituted only ordinary interpretation, not a distinct legal issue requiring cassation review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.; Art. 95 § 3 usp: Mere interpretation of clear statutory provisions does not constitute a legal issue under cassation law; only serious doubts or conflicting case law justify such review.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal legal issue requirement statutory interpretation judges travel expenses Civil Procedure Code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 1 and 2 k.p.c.
Wskazana we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania podstawa nie spełnia się jako przesłanka przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.Metodyczny mankament wniosku polega na jednoczesnym odwołaniu się do podstaw przedsądu z art.
Art. 95 § 3 usp
Jednocześnie zachodzi potrzeba ustalenia, czy art. 95 § 3 usp nakazuje stosować wprost przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r., czy też przepisy rozporządzenia stosuje się jedynie pomocniczo i to na tyle, na ile są one zgodne z ustaloną przez art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c. aw
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Przedstawiona we wniosku o przyjęcie skargi argumentacja nie składa się na istotne zagadnienie prawne, o które chodzi w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., ani na podstawę przedsądu z art.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
3989 § 1 pkt 1 k.p.c., ani na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Ocena zgodności z prawem zaskarżonego wyroku to domena podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., czyli zastosowania prawa w indywidualnej sprawie.
art. 3989 § 2 k.p.c
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 92/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 września 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa M. K.‎przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Rejonowemu w W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 września 2013 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt VIII Pa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z 31 października 2012 r. oddalił apelację powoda M. K. od wyroku Sądu Rejonowego w G. z 12 lipca 2012 r., oddalającego jego powództwo o zasądzenie wyrównania pełnych kosztów dojazdu do pracy. Powód jest sędzią i za zgodą Prezesa Sądu w W. dojeżdżał z miejsca zamieszkania do sądu samochodem prywatnym. W uzasadnieniach oddalenia powództwa i apelacji Sądy stwierdziły, że zwrot kosztów dojazdu do pracy był zgodny z normami wynikającymi z przepisów art. 95 § 3 ustawy z 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (dalej jako „usp”) oraz z przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (§ 5) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (§ 2).Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania „na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., albowiem w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne stwarzające konieczność wykładni art. 95 § 3 ustawy z dnia 27.07.2001 r.

Prawo o ustroju sądów powszechnych, a sprowadzające się do ustalenia, czy przepis ten, w powiązaniu z przepisami wykonawczymi stanowi jedynie podstawę do arbitralnego ustalania przez organy sądów stawki zwrotu kosztów dojazdu do pracy samochodem prywatnym w wysokości mieszczącej się w stawkach określonych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy nawet jeśli pokrywają one rzeczywiste koszty w niewielkim tylko stopniu, czy też stwarza on po stronie sędziego roszczenie o zwrot ponoszonych kosztów dojazdów do pracy samochodem prywatnym w pełnej wysokości, a jeśli to nie jest możliwe, to choć w maksymalnej wysokości określonej przytoczonym rozporządzeniem, zaś sądom powszechnym przysługuje uprawnienie do badania, czy pracodawca wywiązuje się względem sędziego z nałożonych przez art. 9 § 3 usp obowiązków i w razie potrzeby sąd może zasądzić od pracodawcy zwrot różnicy między kosztami przyznanymi, a rzeczywiście poniesionymi.

Jednocześnie zachodzi potrzeba ustalenia, czy art. 95 § 3 usp nakazuje stosować wprost przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r., czy też przepisy rozporządzenia stosuje się jedynie pomocniczo i to na tyle, na ile są one zgodne z ustaloną przez art. 95 § 3 usp zasadą zwrotu sędziemu rzeczywiście ponoszonych kosztów dojazdu w pełnej wysokości. Znaczenie i rola art. 95 § 3 usp nie były dotąd przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego, zaś wykładnia tego przepisu ma zasadnicze znaczenie dla określenia pozycji ustrojowej sędziego i ochrony jego uprawnień pracowniczych i niezawisłości”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wskazana we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania podstawa nie spełnia się jako przesłanka przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.Metodyczny mankament wniosku polega na jednoczesnym odwołaniu się do podstaw przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Istotne zagadnienie prawne jest podstawą odrębną od potrzeby wykładni przepisów. We wniosku te samodzielne podstawy nie zostały wyodrębnione. W ocenie ich wagi należy stwierdzić, iż nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego, to co sprowadza się do zwykłej wykładni prawa.

W przeciwnym razie funkcja przedsądu będzie bezprzedmiotowa i postępowanie kasacyjne stanie się kolejną powszechną (trzecią) instancją. Istotne zagadnienie prawne nie może być redukowane do „konieczności wykładni” przepisu. Wykładnia prawa stanowi samodzielną podstawę przedsądu i jakościowo różni się od istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.). Jest przy tym ściśle uwarunkowana (kwalifikowana) potrzebą wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Przepis art. 95 § 3 usp już tylko gramatycznie jest jasny i zrozumiały. Wprost stwierdza, że „przysługuje zwrot kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do siedziby sądu, ustalonych na zasadach obowiązujących przy ustalaniu wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju”. Nie budzą też wątpliwości przepisy wykonawcze, które ma na uwadze. Przedstawiona we wniosku o przyjęcie skargi argumentacja nie składa się na istotne zagadnienie prawne, o które chodzi w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., ani na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Natomiast kwestia stosowania przepisów należy do sądu powszechnego, również w sporze sędziego o zwrot kosztów przejazdu do pracy.

Ocena zgodności z prawem zaskarżonego wyroku to domena podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., czyli zastosowania prawa w indywidualnej sprawie. Skarżący nie odwołuje się do tego przepisu, nawet hasłowo nie twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Reasumując, wniosek o przyjęcie skargi nie przedstawił istotnego zagadnienia prawnego, gdyż sformułowane kwestie nie wykraczają poza zwykłą wykładnię i stosowanie prawa. Przepis art. 95 § 3 usp nie jest też wystarczającą podstawą prawną do rozważenia tak zasadniczych kwestii jak ustrojowa pozycja sędziego i jego niezawisłość.

Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c. aw