Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 91/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on non-appealable ground as no obvious error in non-compliant non-compete contract ruling.

Numero d'incarto II PK 91/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an employee against a labor court ruling that rejected his claim for damages from a non-compete agreement. The employee argued that the employer's unauthorized signature rendered the contract void, citing specific procedural defects under the Civil Procedure Code. The court held that the lower court's judgment fully met statutory requirements and that the alleged error did not constitute an obvious violation warranting cassation review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 328 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if the lower court's judgment contains an obvious error, not merely a violation of a specific legal provision.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obvious error standard non-compete contract validity labor law procedural defect Civil Procedure Code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
3984 § 2 k.p.c.) oparto na przyczynach przyjęcia skargi do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.
Art. 328 § 2 k.p.c.
Dodatkowo oczywista zasadności skargi – w ocenie jej autora – wynika z naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisu art. 328 § 2 k.p.c. w związku z 391 § 1 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
w związku z art. 391 § 1 k.p.c. należy podkreślić, że wykazanie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 2 k.p.c.) oparto na przyczynach przyjęcia skargi do rozpoznania określonych w art.
Art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
Skargę oparto na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art.
§ 6 pkt 5 w związku z § 11 ust. 1 pkt 2 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 3984 § 2 k.p.c
3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 2 k.p.c.) oparto na przyczynach przyjęcia skargi do rozpoznania określonych w art.
art. 1013 k.p
„czy dla oceny ważności umowy o zakazie konkurencji pierwszeństwo powinna mieć wykładnia literalna, zgodnie z którą skoro umowa została zawarta w formie pisemnej, czyli zgodnie z ustawowym wymogiem wynikającym z treści art. 1013 k.p.
art. 210 § 1 k.s.h
1013 k.p., wyłącznie w oparciu o brzmienie art. 210 § 1 k.s.h.
art. 58 § 1 k.c
w związku z art. 58 § 1 k.c.?”.W ocenie autora skargi kasacyjnej:

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV CZ 100/03
I UK 218/07
II UK 317/07
II PK 11/08
I UK 11/08
II UK 38/08
I PK 227/02
Supreme Court dismissed cassation as clear legal error did not affect the final judgment outcome.
I UK 285/07
I UK 46/08
II UK 37/08
III SK 11/13
Cassation appeal dismissed; SKOKs are traders under consumer protection law despite non-profit status.
IV CKN 1862/00
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2003 r., IV CKN 1862/00, LEX nr 109420 oraz z dnia 1 czerwca 2012 r., II PK 259/11, LEX nr 1243021) lub nie pozwala na jego kontrolę kasacyjną (por.
II PK 259/11
Supreme Court quashes labor court verdict for failure to address evidence and mobbing claims in reasoning.
I CKN 65/01
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2003 r., I CKN 65/01, LEX nr 78271 oraz z dnia 2 grudnia 2014 r., I UK 139/14, LEX nr 1621322).
I UK 139/14
Supreme Court dismisses appeal on pension denial due to insufficient contribution period outside the last decade.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 91/15 POSTANOWIENIE Dnia 26 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Staryk w sprawie z powództwa A. R.‎przeciwko R. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. ‎o odszkodowanie należne pracownikowi za okres obowiązywania zakazu konkurencji,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 listopada 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt VII Pa 137/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 900 (dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2014 r. Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie – w sprawie z powództwa A. R. przeciwko R. Spółce z o.o. z siedzibą w W. o odszkodowanie – zasądził:

1. od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 25.066,36 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 29 października 2013 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za okres obowiązywania zakazu konkurencji;

2. od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1.817 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

3. od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie kwotę 1.254 zł tytułem opłaty od pozwu, od uiszczenia której powód był zwolniony;

4. wyrokowi w punkcie 1 nadał rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 12.000 zł.Powyższy wyrok Sądu Rejonowego strona pozwana zaskarżyła apelacją. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2014 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Warszawa-Praga w Warszawie: zmienił zaskarżony wyrok w pkt 1,2,3,4 w ten sposób, że oddalił powództwo i zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 1.800 zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt 1.); zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 930 zł tytułem kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kwotę 900 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej (pkt 2.).Powyższy wyrok Sądu Okręgowego powód zaskarżył skargą kasacyjną.

Skargę oparto na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 2 k.p.c.) oparto na przyczynach przyjęcia skargi do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Wskazano, że „istnieje w sprawie istotne zagadnienie prawne sprowadzające się do pytania, czy sporządzona w formie pisemnej umowa o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy, o której mowa w art. 1013 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (dalej k.p.), jest ważna w przypadku, gdy ze strony pracodawcy podpisała ją osoba nieuprawniona, przy czym prawo tej osoby do zawarcia ww. umowy w okolicznościach sprawy nie było jednoznacznie wyłączone?”;

„czy dla oceny ważności umowy o zakazie konkurencji pierwszeństwo powinna mieć wykładnia literalna, zgodnie z którą skoro umowa została zawarta w formie pisemnej, czyli zgodnie z ustawowym wymogiem wynikającym z treści art. 1013 k.p. a dodatkowo podpis składała osoba, która jako większościowy udziałowiec mogła reprezentować stanowisko zgromadzenia wspólników (czyli Spółki) w tym zakresie, - czy też ważność umowy o zakazie konkurencji należy oceniać z pominięciem brzmienia przepisu art. 1013 k.p., wyłącznie w oparciu o brzmienie art. 210 § 1 k.s.h. w związku z art. 58 § 1 k.c.?”.W ocenie autora skargi kasacyjnej:

„skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd Okręgowy ponownie rozpoznający sprawę: (a) naruszył przepis art. 1013 k.p. w związku z art. 58 § 1 k.c. uznając, że zachodzi bezwzględna nieważność umowy o zakazie konkurencji, ponieważ czynność prawna jest sprzeczna z ustawą; (b) naruszył przepis art. 1013 k.p. w związku z art. 210 § 1 k.s.h. przez nieuprawnione zastosowanie sankcji nieważności umowy o zakazie konkurencji i pominięcie faktu, że niewłaściwa reprezentacja Spółki wymagana przez przepis art. 210 § 1 k.s.h. nie przesądza o nieważności umowy o zakazie konkurencji, jeżeli zachowana została wymagana przez przepis art. 1013 k.p. forma pisemna tej umowy; (c) naruszył przepis art. 328 § 2 k.p.c. w związku z 391 § 1 tej ustawy, bowiem w zaskarżonym niniejszą skargą kasacyjną wyroku pominął okoliczności ustalone przez Sąd Rejonowy, iż żadna ze stron umowy o zakazie konkurencji nie podnosiła braku umocowania do jej podpisania”.W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona pozwana wniosła o:

a) wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; ewentualnie w przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania o:

b) oddalenie skargi kasacyjnej, c) zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) oraz że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.); przy czym twierdzenia o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej autor skargi wiąże z tymi samymi problemami dotyczącymi analiz interpretacyjnych przepisów prawa materialnego, które określają przedstawione w uzasadnieniu wniosku zagadnienie prawne.

Dodatkowo oczywista zasadności skargi – w ocenie jej autora – wynika z naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisu art. 328 § 2 k.p.c. w związku z 391 § 1 k.p.c. przez pominięcie okoliczności ustalonych przez Sąd Rejonowy, że żadna ze stron umowy o zakazie konkurencji nie podnosiła braku umocowania do jej podpisania.Taka konstrukcja uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest wadliwa. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. wykluczają się, gdyż skarga kasacyjna nie może być uznana za oczywiście uzasadnioną, jeżeli o występowaniu tej przesłanki miałoby świadczyć naruszenie przepisów prawa, których wykładnia nasuwa tak duże wątpliwości, że konieczne jest ich wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy w ramach sformułowanego w tej sprawie zagadnienia prawnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2011 r., II PK 247/10, Lex nr 1274964).

W postanowieniu z dnia 26 listopada 2013 r., I UK 291/13, Lex nr 1430990, Sąd Najwyższy wyraził stanowisko, że łączenie przesłanki oczywistej zasadności skargi z występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, budzi poważne zastrzeżenia. W uzasadnieniu powołanego postanowienia Sąd Najwyższy podkreślił, że w dotychczasowym orzecznictwie Sąd Najwyższy zwracał już uwagę, że jednoczesne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi występującymi w sprawie wątpliwościami prawnymi (zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawa) generalnie wyklucza możliwość oczywistej zasadności skargi.

Jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia z 21 października 2008 r., II PK 158/08, Lex nr 738506, przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawarte w pkt 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c. wzajemnie się krzyżują i wykluczają możliwość przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zarówno z uwagi na interes publiczny (pkt 1 powołanego przepisu), jak i prywatny skarżącego (pkt 4 powołanego przepisu). Trudno sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której wyrok jest oczywiście wadliwy a jednocześnie w sprawie występuje tak poważna wątpliwość prawna, że wymaga interwencji i rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy.

Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną podziela przedstawione wyżej stanowisko judykatury w zakresie omawianej kwestii.Co do twierdzeń autora skargi o jej oczywistej zasadności z uwagi na naruszenie przepisu art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. należy podkreślić, że wykazanie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) – jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania – wymagałoby przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06 LEX nr 198531, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX nr 421035, z dnia 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, LEX nr 448289, z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205, z dnia 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, LEX nr 465859 i z dnia 5 września 2008 r., I CZ 64/08).

Podczas gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania – z uwagi na jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. – niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274, z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616, z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, LEX nr 453107, z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, LEX nr 490364, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134).

W judykaturze podkreśla się, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230, z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743, z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08, LEX nr 469185 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2013 r., III SK 11/13 – Lex nr 1380967).Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia powyższych wymogów; nie wykazuje, aby w sprawie występował stan „oczywistej zasadności” skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. z uwagi na sugerowane we wniosku naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, że art. 328 § 2 k.p.c. może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną w wyjątkowych wypadkach, a mianowicie, gdy niezachowanie jego wymagań konstrukcyjnych uniemożliwia całkowicie dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania orzeczenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2003 r., IV CKN 1862/00, LEX nr 109420 oraz z dnia 1 czerwca 2012 r., II PK 259/11, LEX nr 1243021) lub nie pozwala na jego kontrolę kasacyjną (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2003 r., I CKN 65/01, LEX nr 78271 oraz z dnia 2 grudnia 2014 r., I UK 139/14, LEX nr 1621322).

Tylko w takim wypadku uchybienie art. 328 § 2 k.p.c. może mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2012 r., I UK 153/12, LEX nr 1224673; z dnia 8 lipca 2015 r., II PK 282/14 – LEX nr 1771522, M.P.Pr. 2015/11/599-603).Zaskarżony rozpatrywaną skargą kasacyjną wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie zawiera wszystkie elementy określone w przepisie art. 328 § 2 k.p.c. w zakresie wskazania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c. (pkt 1 niniejszego postanowienia).

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 ma swoją podstawę w § 6 pkt 5 w związku z § 11 ust. 1 pkt 2 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490).