Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue exists regarding overruling due to lack of procedural defect.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court's judgment awarding overtime pay. The appellant argued that the first-instance court violated procedural rules by ruling beyond the claim due to an improper amendment of the lawsuit. The court found that the amendment did not constitute a legal change of the claim and thus no overruling occurred. Consequently, the appeal was rejected as it did not raise a significant legal issue warranting cassation review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.; Art. 193 § 21 k.p.c.; Art. 321 § 1 k.p.c.; A cassation appeal is inadmissible if the alleged violation of procedural rules regarding a change of claim does not constitute a significant legal issue or if the court's decision does not exceed the claim substantively.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 84/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa W. P. przeciwko P. Spółce Akcyjnej w W.o wynagrodzenie z pracę w godzinach nadliczbowych,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 listopada 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt XXI Pa 162/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda 900 (dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z 21 października 2014 r. oddalił apelację skarżącej spółki akcyjnej P. w W. od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia z 23 grudnia 2013 r., którym uwzględniono powództwo W. P. o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.Jako pierwszą powołano podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wobec potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości oraz wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.
Wskazano na art. 321 § 1 k.p.c. w związku z art. 193 § 21 k.p.c. w związku z art. 187 k.p.c. „Przedmiot wykładni stanowiłby przepis art. 193 § 21 k.p.c., a wykładnia miałaby usunąć wątpliwości w zakresie skutków procesowych i materialnoprawnych złożonego z naruszeniem art. 193 § 21 k.p.c. przez stronę powodową lub reprezentującego ją profesjonalnego pełnomocnika oświadczenia woli o rozszerzeniu powództwa oraz wskazanie czy orzeczenie przez sąd zgodnie z żądaniem powództwa rozszerzonym z naruszeniem art. 193 § 21 k.p.c. jest w swej istocie orzeczeniem ponad żądanie, a zatem stanowi naruszenie art. 321 § 1 k.p.c.”.Druga podstawa przedsądu to istotne zagadnienie prawne z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. – „czy strona może skutecznie zarzucać w apelacji uchybienie przez sąd przepisom postępowania, dotyczące wydania orzeczenia ponad żądanie w wyniku uznania za skuteczne rozszerzenie powództwa dokonanego z naruszeniem art. 193 § 21 k.p.c., jeżeli w trybie art. 162 k.p.c. nie zwróciła uwagi sądu na to uchybienie w trakcie postępowania przed I instancją”.Powód wniósł o nieprzyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie kosztów.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powiela podstawy przedsądu przedstawione już w innej skardze kasacyjnej pozwanej w podobnej sprawie, w której odmówiono przyjęcia skargi do rozpoznania (II PK 317/17).Jako pierwszą powołano „potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości (…)”, czyli podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Wówczas przedmiotem zainteresowania (analizy) jest tylko sam przepis prawny, ze względu na kwalifikowaną potrzebę jego wykładni wynikającą z poważnych wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie sądów.
Przesłanka ta nie spełnia się w odniesieniu do wskazanego we wniosku art. 193 § 21 k.p.c., dlatego że już tylko literalna (gramatyczna) jego treść nie budzi wątpliwości. Przepis stanowi, że z wyjątkiem spraw o roszczenia alimentacyjne zmiana powództwa może być dokonana jedynie w piśmie procesowym. Przepis art. 187 k.p.c. stosuje się odpowiednio. Nie budzi więc wątpliwości odpowiedź na pytanie, czy może dojść do orzeczenia ponad żądanie (art. 321 § 1 k.p.c.), gdy sąd orzeka o roszczeniu, które nie było objęte powództwem.
Odpowiedź powinna być więc pozytywna. Pytanie o skutek stosowania prawa wykracza jednak poza formułę tej podstawy przedsądu, gdyż właściwe to może być procesowej podstawie kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.) albo podstawie przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., co wymagałoby odrębnej argumentacji. Ważniejsze jest jednak zwrócenie uwagi, że wysoce wątpliwe jest odwołanie się do art. 193 § 21 k.p.c., gdyż przepis ten dotyczy zmiany powództwa, która polega na wytoczeniu w ramach toczącego się procesu nowego powództwa zamiast lub obok powództwa pierwotnego.
Trudno stwierdzić taką sytuację (zmianę powództwa), skoro od początku powództwo kotwiczyło się w określonych faktach, czyli pracy ponadnormatywnej i związanym z nim żądaniem wynagrodzenia. Sąd Okręgowy wszak stwierdził, że „rozszerzenie powództwa w żaden sposób nie oddziaływało negatywnie na uprawnienia pozwanej. Modyfikacja nie odnosiła się do nowego rodzajowo roszczenia, nie nastąpiła zmiana podstaw faktycznych i prawnych, a wynikała z wyliczeń poczynionych w opinii biegłego, który ostatecznie dookreślił wartość godzin nadliczbowych powoda.
Strona pozwana była zapoznana z treścią przedmiotowej opinii, jak również nie podniosła w apelacji, aby doręczenie bezpośrednie okazało się bezskuteczne – nie zarzuciła, że wskazanego pisma nie otrzymała”. Nie jest to sytuacja odpowiadająca zmianie powództwa w prawnym rozumieniu z art. 193 k.p.c., czyli wystąpieniu z nowym roszczeniem obok roszczenia pierwotnego albo, gdy powód występuje z nowym roszczeniem zamiast roszczenia pierwotnego. W takiej sytuacji traci na znaczeniu wskazanie w uzasadnieniu wniosku na określone orzecznictwo, gdy nie wykracza ono poza dopuszczalną wykładnię przepisu.
Wszak nie można nie zgodzić się z tezami, że brak wymaganej formy pisemnej powoduje bezskuteczność oświadczenia o zmianie powództwa oraz brak skutecznej zmiany powództwa i orzekanie ponad żądanie. Nie pozostaje to w kolizji z orzeczeniem Sądu Okręgowego w tej sprawie, gdyż zarzut naruszenia art. 193 § 21 k.p.c. uznał za niezasadny, choć argumentacja jaką podano odpowiada w istocie powyższej ocenie, że w rozważanej sytuacji w istocie nie doszło do zmiany powództwa.Druga sformułowana we wniosku kwestia nie składa się na istotne zagadnienie prawne, które ma na uwadze przepis art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Bezprzedmiotowe jest odwołanie się do art. 162 k.p.c. Do wyrokowania przez sąd pierwszej instancji strona nie wie, czy sąd będzie orzekał „ponad żądanie” skutkiem naruszenia art. 193 § 21 k.p.c. Temporalnie wykluczone jest wówczas stosowanie art. 162 k.p.c. Jeżeli sąd orzekłby ponad żądanie to oczywistym jest, że może być to przedmiotem zarzutu w apelacji.
Innymi słowy w art. 162 k.p.c. chodzi o uchybienia sądu przed wyrokowaniem i w przypadku orzeczenia ponad żądanie strona może to kwestionować dopiero w środku odwoławczym. Nie ma to jednak rangi istotnego zagadnienia prawnego, gdyż nie wykracza poza zwykłą wykładnię i stosowanie prawa. Ponadto istotne zagadnienie prawne ma występować w sprawie (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), zatem i tu aktualna jest uwaga z poprzedniego punktu, w którym stwierdzono, że nie doszło do zmiany powództwa w rozumieniu art. 193 k.p.c. i tym samym orzekania ponad żądanie (art. 321 k.p.c.).
W tym miejscu wystarcza jednak stwierdzenie, że wniosek nie przedstawia istotnego zagadnienia prawnego. Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach orzeczono na podstawie § 6 pkt 5, § 12 ust. 1 pkt 2 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.