Supreme Court dismisses labor law appeal for lack of general legal issue regarding statute of limitations.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the appellant's cassation appeal, ruling that the claimed legal issues did not meet the threshold for Supreme Court review. The appellant argued that employer statements constituted debt acknowledgment under civil law and that failure to pay overtime violated general principles of coexistence. The court determined these arguments were fact-specific and did not require a general interpretation of the law, as the specific provisions governing labor disputes precluded the application of the cited civil code article.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 123 § 1 pkt 2 k.c.; Art. 8 k.p.; The Supreme Court may not accept a cassation appeal if the alleged legal issue is not general and abstract, but rather depends on the specific circumstances of the case.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 79/10
POSTANOWIENIE
Dnia 15 grudnia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jolanta Strusińska-Żukowska
w sprawie z powództwa P. W.
przeciwko Centrum Zaopatrzenia Medycznego C. S.A., Centrum Zaopatrzenia
Medycznego i Weterynaryjnego C.-C. Spółka z o.o.
o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych i w porze nocnej,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 grudnia 2010 r.,
skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w S.
z dnia 30 października 2009 r.,
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od powoda solidarnie na rzecz pozwanych kwotę
zł
(dziewięćset
złotych)
tytułem
zwrotu
kosztów
postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 30 października 2009 r. zmienił
zaskarżony przez pozwanych wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 28 kwietnia
2009 r. zasądzający solidarnie od Centrum Zaopatrzenia Medycznego „C.” SA oraz
Centrum Zaopatrzenia Medycznego i Weterynaryjnego „C.-C. spółki z o.o. na rzecz
powoda P. W. kwotę 49.059,80 zł tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach
nadliczbowych i w porze nocnej w ten sposób, że obniżył zasądzoną kwotę do
kwoty 13.716,33 zł z ustawowymi odsetkami, uwzględniając zgłoszony przez
pozwaną zarzut przedawnienia.
Powód wywiódł skargę kasacyjną od tego wyroku i opierając ją na podstawie
naruszenia prawa materialnego, tj. art. 123 § 1 pkt 2 k.c. oraz art. 8 k.p. w związku
z art. 94 pkt 5 k.p. i art. 104 oraz art. 1041 § 1 k.p., wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie
od pozwanych solidarnie na rzecz powoda 35.343,47 zł z odsetkami oraz o
zasądzenie od pozwanych kosztów procesu.
W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania z
uwagi na to, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne polegające na
„ustaleniu, czy wyrażenie wobec ogółu pracowników, w tym powoda, intencji przez
pracodawcę uregulowania w przyszłości potencjalnie istniejących zobowiązań,
powstałych przed przejęciem zakładu pracy, pod warunkiem stwierdzenia i
zweryfikowania ich istnienia oraz tytułów wypłaty stanowi uznanie długu w
rozumieniu przepisu art. 123 § 1 pkt 2 k.c.”, a także „ustaleniu, czy wobec
zaniedbań pracodawcy podstawowemu obowiązkowi pracodawcy polegającego na
obowiązku prawidłowego wypłacania wynagrodzenia, prowadzenia ewidencji czasu
pracy, w tym czasu pracy w godzinach nadliczbowych pracownik może skutecznie
zwalczać podniesiony przez pracodawcę zarzut przedawnienia roszczenia o
zapłatę wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych i nocnych
naruszeniem przez pracodawcę zasad współżycia społecznego (art. 8 k.p.)”.
Pozwani w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnieśli o odmowę przyjęcia jej
do rozpoznania, względnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie od powoda solidarnie
na
rzecz
pozwanych
kosztów
zastępstwa
procesowego
w
postępowaniu
kasacyjnym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących
rozbieżności
w
orzecznictwie
sądów,
zachodzi
nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym
wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że
zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,
a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc
pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi
przez Sąd Najwyższy. Z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wynika, że Sąd Najwyższy nie
może odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne
zagadnienie prawne. Wskazany wyżej przepis wymaga przede wszystkim tego, by
zagadnienie prawne występowało „w sprawie”. Zagadnienie prawne powstaje
zatem w związku z istniejącym w sprawie stanem faktycznym, a wyjaśnienie
zagadnienia, ma służyć właściwemu rozstrzygnięciu sprawy. Tego warunku nie
spełnia „zagadnienie prawne” sformułowane przez skarżącego na tle art. 123 § 1
pkt 2 k.c. Ta przesłanka skonstruowana została bowiem w oparciu o przepis, który
nie znajduje zastosowania w sprawie, tj. przepis Kodeksu cywilnego odnoszący się
do przerwania biegu przedawnienia przez uznanie roszczenia, podczas gdy
przedmiotem sporu w sprawie było wynagrodzenie za pracę w godzinach
nadliczbowych i w porze nocnej, a więc roszczenie ze stosunku pracy, do którego
stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu
cywilnego
tylko
w sprawach
nieunormowanych w Kodeksie pracy (art. 300 k.p.). Kwestia przerwania biegu
przedawnienia przez uznanie roszczenia w sprawie ze stosunku pracy uregulowana
zaś została w art. 295 § 1 pkt 2 k.p., wobec czego, okoliczność dotycząca
możliwości uznania określonych czynności pracodawcy za „uznanie długu w
rozumieniu przepisu art. 123 § 1 pkt 2 k.c.” nie jest problemem występującym w tej
sprawie, niezależnie od tego, że Sąd Okręgowy nieprawidłowo powołał się na ten
przepis.
Odnosząc się do kolejnego problemu zasygnalizowanego w skardze jako
istotne zagadnienie prawne, wskazać należy, że gdy chodzi o samo sformułowanie
zagadnienia prawnego, to zgodnie ze stanowiskiem wyrażanym w judykaturze,
skarżący ma w tym zakresie obowiązek wywiedzenia i uzasadnienia występującego
w sprawie problemu prawnego w sposób zbliżony do tego, jaki przyjęty jest przy
przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art.
390 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK
75/06, niepublikowane). Sformułowane zagadnienie winno zatem odwoływać się w
sposób
generalny i
abstrakcyjny
do
treści
przepisu,
który nie
podlega
jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się
do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą Sądu Najwyższego, jako
najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest bowiem
działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, poprzez ochronę
obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie
praktyki stosowania prawa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego
2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147). Problem wskazany przez
powoda jako zagadnienie prawne dotyczy zaś art. 8 k.p., a więc przepisu
zawierającego
klauzule
generalne
odwołujące
się
do
zasad
współżycia
społecznego i nadużycia prawa. Rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej zastosowania
w sprawie takiego przepisu zależy od całokształtu występujących w niej
konkretnych okoliczności, indywidualnie ocenianych i dlatego nie może służyć do
uogólniającego ujęcia zagadnienia prawnego (por. uchwałę Sądu Najwyższego z
dnia 17 stycznia 1974 r., III PZP 34/73, LEX nr 7384). Możliwość odmowy
uwzględnienia zarzutu przedawnienia, a więc zastosowania tego przepisu w
konkretnym stanie faktycznym sprawy, zależy od zindywidualizowanej oceny, a to
oznacza, że nie może być zagadnieniem prawnym odwołującym się w sposób
generalny i abstrakcyjny do treści przepisu.
Skarżący nie zdołał więc przekonać o potrzebie przyjęcia jego skargi
kasacyjnej do rozpoznania, wobec czego z mocy art. 398 9 k.p.c. oraz art. 39821 w
związku z art. 108 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.