Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 79/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses labor law appeal for lack of general legal issue regarding statute of limitations.

Numero d'incarto II PK 79/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the appellant's cassation appeal, ruling that the claimed legal issues did not meet the threshold for Supreme Court review. The appellant argued that employer statements constituted debt acknowledgment under civil law and that failure to pay overtime violated general principles of coexistence. The court determined these arguments were fact-specific and did not require a general interpretation of the law, as the specific provisions governing labor disputes precluded the application of the cited civil code article.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 123 § 1 pkt 2 k.c.; Art. 8 k.p.; The Supreme Court may not accept a cassation appeal if the alleged legal issue is not general and abstract, but rather depends on the specific circumstances of the case.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal legal issue threshold statute of limitations labor law dispute general principles of coexistence

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 123 § 1 pkt 2 k.c.
art. 123 § 1 pkt 2 k.c. oraz art.
Art. 8 k.p.
oraz art. 8 k.p. w związku
Art. 300 k.p.
nieunormowanych w Kodeksie pracy (art. 300 k.p.).
Art. 295 § 1 pkt 2 k.p.
zaś została w art. 295 § 1 pkt 2 k.p., wobec czego, okoliczność dotycząca
Art. 398 § 9 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
Art. 398 § 21 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
Art. 108 § 1 k.p.c.
związku z art. 108 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.
art. 123 § 1 pkt 2 k.c
naruszenia prawa materialnego, tj. art. 123 § 1 pkt 2 k.c. oraz art. 8 k.p. w związku
art. 8 k.p
naruszenia prawa materialnego, tj. art. 123 § 1 pkt 2 k.c. oraz art. 8 k.p. w związku
art. 94 pkt 5 k.p
z art. 94 pkt 5 k.p. i art. 104 oraz art. 1041 § 1 k.p., wniósł o uchylenie

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 1974 r., III PZP 34/73
V CSK 75/06

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 79/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z powództwa P. W.

przeciwko Centrum Zaopatrzenia Medycznego C. S.A., Centrum Zaopatrzenia

Medycznego i Weterynaryjnego C.-C. Spółka z o.o.

o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych i w porze nocnej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 grudnia 2010 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w S.

z dnia 30 października 2009 r.,

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od powoda solidarnie na rzecz pozwanych kwotę

zł

(dziewięćset

złotych)

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 30 października 2009 r. zmienił

zaskarżony przez pozwanych wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 28 kwietnia

2009 r. zasądzający solidarnie od Centrum Zaopatrzenia Medycznego „C.” SA oraz

Centrum Zaopatrzenia Medycznego i Weterynaryjnego „C.-C. spółki z o.o. na rzecz

powoda P. W. kwotę 49.059,80 zł tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach

nadliczbowych i w porze nocnej w ten sposób, że obniżył zasądzoną kwotę do

kwoty 13.716,33 zł z ustawowymi odsetkami, uwzględniając zgłoszony przez

pozwaną zarzut przedawnienia.

Powód wywiódł skargę kasacyjną od tego wyroku i opierając ją na podstawie

naruszenia prawa materialnego, tj. art. 123 § 1 pkt 2 k.c. oraz art. 8 k.p. w związku

z art. 94 pkt 5 k.p. i art. 104 oraz art. 1041 § 1 k.p., wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie

od pozwanych solidarnie na rzecz powoda 35.343,47 zł z odsetkami oraz o

zasądzenie od pozwanych kosztów procesu.

W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania z

uwagi na to, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne polegające na

„ustaleniu, czy wyrażenie wobec ogółu pracowników, w tym powoda, intencji przez

pracodawcę uregulowania w przyszłości potencjalnie istniejących zobowiązań,

powstałych przed przejęciem zakładu pracy, pod warunkiem stwierdzenia i

zweryfikowania ich istnienia oraz tytułów wypłaty stanowi uznanie długu w

rozumieniu przepisu art. 123 § 1 pkt 2 k.c.”, a także „ustaleniu, czy wobec

zaniedbań pracodawcy podstawowemu obowiązkowi pracodawcy polegającego na

obowiązku prawidłowego wypłacania wynagrodzenia, prowadzenia ewidencji czasu

pracy, w tym czasu pracy w godzinach nadliczbowych pracownik może skutecznie

zwalczać podniesiony przez pracodawcę zarzut przedawnienia roszczenia o

zapłatę wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych i nocnych

naruszeniem przez pracodawcę zasad współżycia społecznego (art. 8 k.p.)”.

Pozwani w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnieśli o odmowę przyjęcia jej

do rozpoznania, względnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie od powoda solidarnie

na

rzecz

pozwanych

kosztów

zastępstwa

procesowego

w

postępowaniu

kasacyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że

zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,

a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc

pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi

przez Sąd Najwyższy. Z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wynika, że Sąd Najwyższy nie

może odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne. Wskazany wyżej przepis wymaga przede wszystkim tego, by

zagadnienie prawne występowało „w sprawie”. Zagadnienie prawne powstaje

zatem w związku z istniejącym w sprawie stanem faktycznym, a wyjaśnienie

zagadnienia, ma służyć właściwemu rozstrzygnięciu sprawy. Tego warunku nie

spełnia „zagadnienie prawne” sformułowane przez skarżącego na tle art. 123 § 1

pkt 2 k.c. Ta przesłanka skonstruowana została bowiem w oparciu o przepis, który

nie znajduje zastosowania w sprawie, tj. przepis Kodeksu cywilnego odnoszący się

do przerwania biegu przedawnienia przez uznanie roszczenia, podczas gdy

przedmiotem sporu w sprawie było wynagrodzenie za pracę w godzinach

nadliczbowych i w porze nocnej, a więc roszczenie ze stosunku pracy, do którego

stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu

cywilnego

tylko

w sprawach

nieunormowanych w Kodeksie pracy (art. 300 k.p.). Kwestia przerwania biegu

przedawnienia przez uznanie roszczenia w sprawie ze stosunku pracy uregulowana

zaś została w art. 295 § 1 pkt 2 k.p., wobec czego, okoliczność dotycząca

możliwości uznania określonych czynności pracodawcy za „uznanie długu w

rozumieniu przepisu art. 123 § 1 pkt 2 k.c.” nie jest problemem występującym w tej

sprawie, niezależnie od tego, że Sąd Okręgowy nieprawidłowo powołał się na ten

przepis.

Odnosząc się do kolejnego problemu zasygnalizowanego w skardze jako

istotne zagadnienie prawne, wskazać należy, że gdy chodzi o samo sformułowanie

zagadnienia prawnego, to zgodnie ze stanowiskiem wyrażanym w judykaturze,

skarżący ma w tym zakresie obowiązek wywiedzenia i uzasadnienia występującego

w sprawie problemu prawnego w sposób zbliżony do tego, jaki przyjęty jest przy

przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art.

390 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK

75/06, niepublikowane). Sformułowane zagadnienie winno zatem odwoływać się w

sposób

generalny i

abstrakcyjny

do

treści

przepisu,

który nie

podlega

jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się

do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą Sądu Najwyższego, jako

najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest bowiem

działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, poprzez ochronę

obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie

praktyki stosowania prawa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego

2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147). Problem wskazany przez

powoda jako zagadnienie prawne dotyczy zaś art. 8 k.p., a więc przepisu

zawierającego

klauzule

generalne

odwołujące

się

do

zasad

współżycia

społecznego i nadużycia prawa. Rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej zastosowania

w sprawie takiego przepisu zależy od całokształtu występujących w niej

konkretnych okoliczności, indywidualnie ocenianych i dlatego nie może służyć do

uogólniającego ujęcia zagadnienia prawnego (por. uchwałę Sądu Najwyższego z

dnia 17 stycznia 1974 r., III PZP 34/73, LEX nr 7384). Możliwość odmowy

uwzględnienia zarzutu przedawnienia, a więc zastosowania tego przepisu w

konkretnym stanie faktycznym sprawy, zależy od zindywidualizowanej oceny, a to

oznacza, że nie może być zagadnieniem prawnym odwołującym się w sposób

generalny i abstrakcyjny do treści przepisu.

Skarżący nie zdołał więc przekonać o potrzebie przyjęcia jego skargi

kasacyjnej do rozpoznania, wobec czego z mocy art. 398 9 k.p.c. oraz art. 39821 w

związku z art. 108 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.