Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 77/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove obvious merit under Art. 3989 § 1 k.p.c.

Numero d'incarto II PK 77/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a labor court ruling regarding a driving test failure. The appellant argued that the lower court's assessment of the examinee's negligence was legally flawed, but the Supreme Court found the cassation grounds insufficient. The court ruled that the appellant failed to demonstrate the appeal was obviously meritorious under the specific procedural requirements for preliminary review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 1 pkt 2, § 2 k.p.c.: A cassation appeal must be filed separately with distinct grounds for preliminary review; merely stating that legal provisions require interpretation does not satisfy the requirement to prove the appeal is obviously meritorious.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal preliminary review obviously meritorious labor law driving test procedural law Supreme Court

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
w związku z art. 3989 § 1 k.p.c.).We wniosku o przyjęcie skargi skarżący powinien samodzielnie i odrębnie od podstaw kasacyjnych wskazać i wykazać, że skarga jest oczywiście uzasadniona.Zasadne podstawy kasacyjne mogą prowadzić do uwzględnienia skargi (a contrario z art.
Art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.
nie zastępuje odwołanie się do podstaw kasacyjnych (art. 3984 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.c.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
nie zastępuje odwołanie się do podstaw kasacyjnych (art. 3984 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.c.
Art. 52 § 1 pkt 1 k.p.
z 16 lutego 2015 r., którym oddalono jego powództwo wniesione po rozwiązaniu umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.W skardze kasacyjnej powód zarzucił naruszenie prawa materialnego.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał na podstawy przedsądu z art.
Art. 52 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami
z 16 lutego 2015 r., którym oddalono jego powództwo wniesione po rozwiązaniu umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.W skardze kasacyjnej powód zarzucił naruszenie prawa materialnego.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał na podstawy przedsądu z art.
art. 52 § 1 pkt 1 k.p
z 16 lutego 2015 r., którym oddalono jego powództwo wniesione po rozwiązaniu umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.W skardze kasacyjnej powód zarzucił naruszenie prawa materialnego.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał na podstawy przedsądu z art.
art. 3989 § 1 k.p.c
w związku z art. 3989 § 1 k.p.c.).We wniosku o przyjęcie skargi skarżący powinien samodzielnie i odrębnie od podstaw kasacyjnych wskazać i wykazać, że skarga jest oczywiście uzasadniona.Zasadne podstawy kasacyjne mogą prowadzić do uwzględnienia skargi (a contrario z art.
art. 39814 k.p.c
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
39814 k.p.c.), jednak w szczególnej podstawie przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Nie uprawnia zatem stwierdzenia, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Natomiast druga podstawa wniosku nie spełnia się jako podstawa przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 77/16 POSTANOWIENIE Dnia 9 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa T. S. ‎przeciwko W. […] w P. ‎o odszkodowanie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 lutego 2017 r.,‎skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w P.‎z dnia 28 września 2015 r., sygn. akt VII Pa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z 28 września 2015 r. oddalił apelację skarżącego powoda T. S. od wyroku Sądu Rejonowego w P. z 16 lutego 2015 r., którym oddalono jego powództwo wniesione po rozwiązaniu umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.W skardze kasacyjnej powód zarzucił naruszenie prawa materialnego.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał na podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c.Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniana – w zakresie zarzutu podniesionego w punkcie I. 1 petitum skargi kasacyjnej.Istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości – w zakresie zarzutów podniesionych w punktach I. 2 i I. 3 petitum skargi kasacyjnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Zasadniczy mankament wniosku wynika z tego, że skarżący zakłada, iż podstawy kasacyjne mogą składać się na podstawę przedsądu lub ją uzupełniać (Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w zakresie zarzutu podniesionego w punkcie I. 1 petitum skargi kasacyjnej; Istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości – w zakresie zarzutów podniesionych w punktach I. 2 i I. 3 petitum skargi kasacyjnej).

Jest to błędne założenie. Skarga przysługuje od prawomocnego wyroku i na etapie przedsądu nie ocenia się podstaw kasacyjnych. Podstawy kasacyjne podlegają rozpoznaniu dopiero po przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania. Podstawy kasacyjne stanowią odrębny element skargi i dlatego podstaw przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. nie zastępuje odwołanie się do podstaw kasacyjnych (art. 3984 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.c. w związku z art. 3989 § 1 k.p.c.).We wniosku o przyjęcie skargi skarżący powinien samodzielnie i odrębnie od podstaw kasacyjnych wskazać i wykazać, że skarga jest oczywiście uzasadniona.Zasadne podstawy kasacyjne mogą prowadzić do uwzględnienia skargi (a contrario z art. 39814 k.p.c.), jednak w szczególnej podstawie przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. chodzi o wykazanie, że skarga jest aż oczywiście uzasadniona.

Skarżący powinien więc samodzielnie, czyli odrębnie od podstaw kasacyjnych, wskazać i wykazać, że naruszenie prawa bez wątpliwości prowadzi do oceny, iż skarga jest oczywiście uzasadniona.Wniosek nie wykazuje, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Zakres zarzutów zawartych w podstawie przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. jest węższy niż przyczyna rozwiązania stosunku pracy w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. potwierdzona przez Sąd w zaskarżonym wyroku.Wniosek odwołuje się tylko do części zachowania. Nie zgadza się aby zachowania powoda podczas egzaminu 5 listopada 2013 r., polegające na:

a) niezauważeniu przez T S. najechania przez zdającą (w trakcie wykonywania manewru cofania na placu egzaminacyjnym) na pachołek ograniczający pole zatrzymania pojazdu;

b) odnotowaniu w arkuszu przebiegu części praktycznej tego egzaminu błędu zadającej w wykonaniu manewru parkowania prostopadłego, który następnie zdająca skorygowała – wypełniały przesłanki ciężkiego naruszenia przez skarżącego podstawowych obowiązków pracowniczych i uzasadniały rozwiązanie zatrudnienia na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Twierdzi się, że zachowanie powoda nie stało w rażącej sprzeczności z obowiązkami wynikającymi ze stosunku pracy łączącego strony. Ponadto stosunek psychiczny do uchybień jednoznacznie wskazuje, że powód nie zmierzał w sposób celowy do skutku jakim było unieważnienie egzaminu, a już na pewno na to się nie godził.Recz jednak w tym, że wskazane wyżej zachowania nie wyznaczały punktu ciężkości zarzutów, które pracodawca podał jako przyczynę trybu z art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Pracodawca podał szereg zarzutów a zasadniczy to przeprowadzenie niezgodnie z przepisami egzaminu państwowego na prawo jazdy w części praktycznej.

Pomimo popełnienia przez zdającą błędów, które każdorazowo powinny skutkować przerwaniem egzaminu, egzaminator nie podjął decyzji o jego przerwaniu i ogłoszeniu wyniku negatywnego. Chodzi więc o zaniechanie czynności większej wagi niż opisane w podstawie przedsądu, bo mimo błędów zdającej skarżący nie podjął decyzji o przerwaniu egzaminu i ogłoszeniu wyniku negatywnego. Egzamin został unieważniony wobec nieprawidłowości w zakresie wykonywania manewrów, które winny skutkować przerwaniem przez egzaminatora egzaminu z wynikiem negatywnym.Sąd pierwszej instancji stwierdził, że uchybienie zdającej powinno skutkować przerwaniem przez egzaminatora egzaminu z wynikiem negatywnym na podstawie art. 52 ust. 2 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami w związku z § 28 ust. 1 pkt 2b i § 16 pkt 1 rozporządzenia z 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach.

Części praktycznej egzaminu państwowego przeprowadzanej w ruchu drogowym nie można przeprowadzić w przypadku, gdy osoba egzaminowana przystępująca do egzaminu państwowego kieruje pojazdem na polu manewrowym w sposób pozwalający stwierdzić, że jej zachowanie zagraża bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego, przez co rozumie się m. in. najechanie albo potrącenie pachołka lub tyczki przez osobę egzaminowaną (§ 12 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 rozporządzenia).Ocenę powyższą podzielił Sąd Okręgowy i ją uzupełnił oraz doprecyzował.

Potwierdził, że powód jako doświadczony egzaminator winien zachować szczególną uwagę i wyciągnąć konsekwencje z oczywistych błędów osoby egzaminowanej. Nie przekonują twierdzenia powoda, że mógł nie zauważyć najechania przez egzaminowaną na pachołek. Stwierdzenie błędu powinno skutkować przerwaniem egzaminu nie tylko po najechaniu na pachołek ale i po manewrze parkowania prostopadłego w ruchu drogowym. W czasie manewru doszło do powstania sytuacji kolizyjnej, a zgodnie z art. 52 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, część praktyczna egzaminu może zostać zakończona w przypadku, gdy zachowanie osoby zdającej zagraża bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego.Reasumując tę część należy stwierdzić, że podstawa faktyczna i prawna, w oparciu o którą Sąd potwierdził ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych, uzasadniające zastosowanie szczególnego trybu z art. 52 § 1 pkt 1 k.p., jest szersza niż podstawa faktyczna i prawna przedstawiona w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Nie chodziło więc tylko o niezauważenie najechania na pachołek ograniczający pole zatrzymania pojazdu i odnotowanie w arkuszu przebiegi części praktycznej egzaminu błędu zdającej w wykonaniu manewru parkowania prostopadłego, który następnie zdająca skorygowała.Zarzut wniosku o przyjęcie skargi jest zatem węższy i nie podważa szerszej faktycznej i prawnej oceny Sądu powszechnego.

Nie uprawnia zatem stwierdzenia, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Natomiast druga podstawa wniosku nie spełnia się jako podstawa przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Nie wystarczy, że skarżący podaje, iż istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości. Otóż skarżący w argumentacji rozmija się z rzeczywistą funkcją tej podstawy przedsądu. W centrum zainteresowania tej podstawy przedsądu jest tylko sam przepis prawny ze względu na kwalifikowaną potrzebę jego wykładni, uwarunkowaną poważanymi wątpliwości w wykładni lub gdy wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Chodzi o to, że wniosek nie rozdziela wykładni i stosowania prawa. We wniosku chodzi o stosowanie prawa (konkretnych przepisów) w określonej sytuacji. Takie są wszak pytania. Przykładowo czy naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami może być podstawą art. 52 § 1 pkt 1 k.p., gdy podstawowe obowiązki określone są w art. 100 k.p. albo czy W. […] może samodzielnie oceniać rękojmię należytego wykonywania obowiązków o której mowa w art. 58 ust. 1 pkt 8 ustawy o kierujących pojazdami. Odpowiedź na pytanie o zastosowanie prawa nie należy do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., gdyż podstawa ta ma charakter uniwersalny i spełnia się tylko wtedy gdy sam przepis – a nie jego stosowanie w określonej sytuacji – budzi poważane wątpliwości w wykładni.

Skarżący nie wykazuje rozbieżności w orzecznictwie ani nie wykazuje poważnych wątpliwości w wykładni przepisów.Z tych motywów, z barku zasadnej podstawy przedsądu, orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). l.n