Supreme Court dismisses appeal for lack of serious legal doubt regarding hospital manager's duty to work on call.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a hospital manager against a lower court ruling that dismissed his claim for payment. The appellant argued that there was a serious legal ambiguity regarding the relationship between the specific hospital law and the general labor code concerning on-call duties. The court determined that the appeal failed to demonstrate any serious legal doubt or conflicting case law, as the lower court correctly applied the specific hospital statute over the general labor code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 32k ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej; Art. 1515 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it fails to establish serious legal doubts or conflicting judicial interpretations regarding the specific statutory provisions applicable to the case.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 77/13 POSTANOWIENIE Dnia 16 lipca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z powództwa W. K.przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w O.o wynagrodzenie,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 lipca 2013 r.,skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń w P.z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt VI Pa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej 900 (dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 14 września 2012 r. Sąd Okręgowy w P. oddalił apelację powoda W. K. w sprawie przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w O. o wynagrodzenie.Wyrok ten zaskarżył skargą kasacyjną powód. W ocenie pełnomocnika powoda w niniejszej sprawie wyłoniła się potrzeba dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni art. 32k ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 roku o zakładach opieki zdrowotnej w jego pierwotnym brzmieniu jako budzącego poważne wątpliwości oraz wzajemnego stosunku art. 32k w jego pierwotnym brzmieniu do art. 1515 k.p. Zdaniem skarżącego istotne jest wyjaśnienie, czy:
a) w świetle art. 1515 k.p. na ordynatorze oddziału szpitalnego spoczywa obowiązek stałego pozostawania w gotowości do udzielania świadczeń medycznych w postaci przyjazdu z domu na podległy mu oddział szpitalny poza normalnymi godzinami pracy na wezwanie pochodzące od lekarza dyżurującego w tym czasie na oddziale, celem udzielenia konsultacji zdrowotnej lub celem udzielenia świadczenia zdrowotnego pacjentowi, którego stan wymaga natychmiastowej interwencji lekarskiej;
b) za wynikający z treści stosunku pracy obowiązek ordynatora oddziału szpitalnego do stałego pozostawania w gotowości poza normalnymi godzinami pracy, aby w razie wystąpienia uzasadnionej potrzeby przyjechać z domu na podległy ordynatorowi oddział szpitalny na wezwanie pochodzące od lekarza dyżurującego w tym czasie na oddziale celem udzielenia konsultacji zdrowotnej lub celem udzielenia świadczenia zdrowotnego pacjentowi, którego stan wymaga natychmiastowej interwencji lekarskiej, ordynatorowi oddziału szpitalnego należy się wynagrodzenie, o którym mowa w art. 32k ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 roku o zakładach opieki zdrowotnej w jego pierwotnym brzmieniu, czy jest to jedynie nieodpłatny obowiązek ordynatora płynący z treści art. 1515 k.p.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, względnie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeśli zachodzi nieważność postępowania lub jeśli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniesiona w sprawie skarga nie spełnia żadnej z tych przesłanek.W wypadku powołania się na przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. konieczne jest sformułowanie wątpliwości i wykazanie, że są one poważne oraz przedstawienie wywodu dotyczącego rozbieżności w orzecznictwie sądowym (postanowienie Sądu Najwyższego z 13 grudnia 2007 r., sygn. akt I PK 233/07).
Potrzeba wykładni jako okoliczność uzasadniająca rozpoznanie skargi kasacyjnej musi dotyczyć treści przepisów, które były (powinny być) zastosowane w sprawie (zob. np. postanowienie SN z 17 marca 2003 r., I PK 433/02, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z 23 marca 2004 r., II PK 7/04, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z 23 marca 2004 r., II UK 423/03, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z 15 marca 2005 r., II UK 204/04, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z 5 kwietnia 2005 r., II UK 265/04, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z 19 kwietnia 2005 r., I UK 374/04, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2005 r., III PK 67/05; niepubl.).
Pełnomocnik powoda powołuje całe artykuły, bez wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu (paragrafu, punktu). W ocenie Sądu Najwyższego z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wynika, aby w sprawie występowała potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Skarżący nie kwestionuje, że nie zarządzano w szpitalu gotowości do pracy, o której mówi art. 32k ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej. Z art. 1515 k.p. nie wynika obowiązek ordynatora pozostawania w gotowości do pracy.
Taki obowiązek może być nałożony na podstawie art. 32k ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, który jest przepisem szczególnym do art. 1515 § 3 k.p. Z niezwykle ogólnikowego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wynika nic innego, a w szczególności, że jakiekolwiek roszczenie w związku ze stanem faktycznym (np. z tym, że był wzywany, świadczył pracę i mu nie płacono) mu się należało. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 k.p.c.aw