Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 76/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-acceptance due to lack of obvious merit under Polish Code of Civil Procedure.

Numero d'incarto II PK 76/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the appellant's cassation appeal for substantive review, ruling it lacked the required legal grounds. The appellant argued for a clear violation of labor law norms, but the court found no evidence of an obvious error warranting intervention. Consequently, the appeal was rejected, and the appellant was ordered to pay the opposing party's costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is not accepted for review if it does not demonstrate an obvious merit or a serious legal issue requiring Supreme Court interpretation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal acceptance obvious merit requirement Code of Civil Procedure labor dispute appeal legal interpretation standard

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art.
art. 3989 § 2 k.p.c.
3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c. (pkt 1 niniejszego postanowienia).
art. 98 § 1 k.p.c.
Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 ma swoją podstawę w art. 98 § 1 k.p.c. w związku z § 6 pkt 5 w związku z § 11 ust.
§ 6 pkt 5
w związku z § 6 pkt 5 w związku z § 11 ust.
§ 11 ust. 1 pkt 2
w związku z § 6 pkt 5 w związku z § 11 ust. 1 pkt 2 w związku z § 12 ust.
§ 12 ust. 4 pkt 2
1 pkt 2 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art.
art. 3989 § 2 k.p.c
3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 98 § 1 k.p.c
Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 ma swoją podstawę w art. 98 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 76/15 POSTANOWIENIE Dnia 19 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Staryk w sprawie z powództwa Stowarzyszenia "L." w P. działającego na rzecz R. D. przeciwko H. Sp. z o.o. z siedzibą w . ‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 listopada 2015 r.,‎skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Bydgoszczy‎z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt VI Pa 101/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt VI Pa 101/14, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Bydgoszczy – w sprawie z powództwa Stowarzyszenia „L.” w P. działającego na rzecz R. D. przeciwko H. Spółka z o.o. w S. o zapłatę – oddalił apelację strony powodowej od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Bydgoszczy z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt VII P 637/13.Powyższy wyrok Sądu Okręgowego strona powodowa zaskarżyła skargą kasacyjną – skargę oparto na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W obszernym uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano między innymi, że oczywista zasadność skargi kasacyjnej wynika z rażącego naruszenia przez Sąd Okręgowy szeregu powszechnie obowiązujących norm prawnych, a także błędnej oceny treści łączącego strony stosunku pracy, tak w kontekście brzmienia umowy o pracę, jak i treści regulaminu wynagradzania obowiązującego w okresie zatrudnienia pracownika.W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona przeciwna – strona pozwana wniosła o:

1. odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. oddalenie skargi – w przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

3. zasądzenie od strony powodowej na rzecz strony pozwanej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna strony powodowej nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Nie można jednak uznać, że strona skarżąca wykazała istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Wykazanie podnoszonej w skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) – jako przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania – wymagałoby przedstawienia tego, w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06 LEX nr 198531; z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX nr 421035; z dnia 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, LEX nr 448289; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205; z dnia 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, LEX nr 465859 i z dnia 5 września 2008 r., I CZ 64/08).

Podczas gdy dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania – z uwagi na jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. – niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274; z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616; z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/ 07, LEX nr 453107; z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, LEX nr 490364, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134).

W judykaturze podkreśla się, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743; z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08, LEX nr 469185 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2013 r., III SK 11/13 – Lex nr 1380967).Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia powyższych wymogów; nie wykazuje, aby w sprawie występował stan „oczywistej zasadności” skargi kasacyjnej w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarżący nie wykazał – w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie jego skargi do rozpoznania – sprzeczności z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa ani oczywiście błędnej, widocznej na pierwszy rzut oka wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.Przedstawione w uzasadnieniu wniosku kwestie oraz problemy wynikające z podstaw rozpatrywanej skargi kasacyjnej zostały już wyjaśnione w orzecznictwie Sądu Najwyższego.Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną podziela stanowisko i argumentację prawną Sądu Najwyższego, rozpoznającego sprawy pomiędzy tymi samymi stronami, wytoczone na rzecz innych pracowników pozwanej spółki, wyrażone w wyroku z: 13 sierpnia 2015 r., II PK 241/14 (niepubl.); z 15 września 2015 r., II PK 248/14 (niepubl.); z 7 października 2015 r., II PK 252/14, (niepubl.) oraz z dnia 21 października 2015 r., II PK 263/14 (niepubl.).

Do kwestii analogicznych jak przedstawione w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie do rozpoznania rozpatrywanej skargi kasacyjnej odniósł się Sąd Najwyższy również w postanowieniu z 14 kwietnia 2015 r., II PK 215/14 (niepubl.). Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c. (pkt 1 niniejszego postanowienia). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 ma swoją podstawę w art. 98 § 1 k.p.c. w związku z § 6 pkt 5 w związku z § 11 ust. 1 pkt 2 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490).