Supreme Court dismisses appeal for obvious merit, rejecting factual review and procedural defects in labor dispute.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal, ruling that the claim was obviously justified and did not require further legal analysis. The appellant argued that the lower court erred in finding no trade union protection existed due to organizational structure issues, while also alleging procedural violations. The court held that repeating these obvious grounds in the cassation request is insufficient and that challenging factual findings is inadmissible in cassation proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is obviously justified if the lower court's decision is clearly erroneous without needing deep analysis, and challenging factual findings is inadmissible in cassation proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 70/16 POSTANOWIENIE Dnia 9 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z powództwa P. C.przeciwko T. […] w W.o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 lutego 2017 r.,skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w W.z dnia 23 września 2015 r., sygn. akt XXI Pa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 23 września 2015 r. Sąd Okręgowy w W., XXI Wydział Pracy, uwzględniając apelację powoda, zmienił wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 23 maja 2014 r. w całości w ten sposób, że przywrócił P. C. do pracy na poprzednich warunkach w T. […] w W. i zasądził na jego rzecz wynagrodzenie za cały czas pozostawania bez pracy, pod warunkiem zgłoszenia gotowości do pracy w terminie 7 dni od dnia 23 września 2015 r.Według bezspornych ustaleń, umowę o pracę z powodem, który był skarbnikiem Komisji Zakładowej NSZZ […] Regionu […] nr […], działającej przy T. […] im.
G. H. w W., rozwiązano w dniu 21 stycznia 2013 r. bez uzyskania zgody organizacji związkowej. Była to czynność nowego pracodawcy - pozwanego T. […] w W. , utworzonego w dniu 1 stycznia 2013 r. w wyniku połączenia - na podstawie uchwały Rady Miasta W. z dnia 8 listopada 2012 r. – T. […] w W. im. G. H. z T. N. im. T. Ł.. Sąd Rejonowy, ustaliwszy, że po przejściu pracowników do nowego pracodawcy nie doszło do połączenia organizacji związkowych na zasadach ustalonych w uchwale Komisji Krajowej NSZZ […] nr […] w sprawie zasad łączenia lub podziału jednostek organizacyjnych Związku, doszedł do przekonania, że u pozwanego w czasie wypowiedzenia powodowi umowy o pracę nie działała żadna zakładowa organizacja związkowa.
W konsekwencji, w ocenie Sądu Rejonowego, pracodawca nie miał obowiązku konsultacji zamiaru rozwiązania stosunku pracy z powodem ani uzyskania zgody zakładowej organizacji związkowej.Uwzględniając prawo powoda do ochrony przewidzianej w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (tekst jednolity: Dz.U. 2014 r., poz. 167), Sąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu Rejonowego po przeprowadzeniu dowodu z porozumienia z dnia 17 stycznia 2013 r., na podstawie którego nastąpiło połączenie Organizacji Związkowej NSZZ […] nr […] i Organizacji Związkowej NSZZ […] nr […] w jedną organizację związkową działającą w T. […] w W. i organizacja zakładowa nr […] przejęła status podstawowej jednostki organizacyjnej.
W dniu 31 grudnia 2012 r. komisja zakładowa Nr […] podjęła uchwałę o objęciu nowego pracodawcy zasięgiem swego działania, a w dniu 4 stycznia 2013 r. poinformowała pozwanego o wyborze nowych władz i osobach objętych ochroną stosunku pracy, w tym powoda. W skazała również, że organizacja zakładowa liczy 35 osób.Pozwany T. […] oparł skargę kasacyjną na zarzucie obrazy przepisów postępowania - art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 378 § 1 i art. 382 k.p.c. przez nieustalenie podstawy faktycznej, a w konsekwencji także niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz art. 381, 382, 227 i 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. przez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych oraz naruszenia prawa materialnego - art. 32 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 9 i 10 ustawy o związkach zawodowych oraz w związku z art. 231 § 1, art. 45 § 1 i 3 oraz art. 47 k.p. oraz w związku z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (jednolity tekst:
Dz.U. z 2012 r., poz. 406) przez niewłaściwe zastosowanie do niedostatecznie ustalonego stanu faktycznego przez przyjęcie, że powód korzystał z ochrony związkowej, mimo że w świetle § 19 ust. 1, 2 i 6 Statutu NSZZ […] oraz Uchwały Komisji Krajowej NSZZ […], zarówno w dniu wypowiedzenia powodowi umowy o pracę, jak też w dniu rozwiązania umowy o pracę zawartej z powodem, istniało kilka podstawowych jednostek organizacyjnych tej samej organizacji związkowej, tj. Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego […], a zatem u pozwanego nie istniała żadna zakładowa organizacja związkowa w rozumieniu art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o związkach zawodowych.
Skarżący podniósł również, że z naruszeniem art. 8 k.p. w związku z art. 4771 k.p.c. uwzględniono roszczenie powoda mimo to, że był niezdolny do pracy na dotychczasowym stanowisku.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał, że jest ona oczywiście uzasadniona, podnosząc rażące naruszenie prawa materialnego, tj. przepisów wymienionych jako podstawa materialnoprawna skargi oraz argumentując o nieuwzględnieniu wpływu postanowień Statutu NSZZ […] oraz uchwały Komisji Krajowej NSZZ […] na istnienie ochrony powoda przed wypowiedzeniem umowy o pracę.
Powtórzył też stwierdzenie o nieistnieniu organizacji związkowej, która - jako jedyna - obejmowałaby swym zasięgiem pozwanego pracodawcę.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Rozróżnienie i wyraźne oddzielenie podstaw skargi kasacyjnej od przyczyn przyjęcia jej do rozpoznania (art. 3983 i 3989 k.p.c.) powoduje, że uzasadnienie wniosku przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., jako osobnego elementu skargi, pełniącego odrębną od jej podstaw, samodzielną funkcję procesową nie może być zastąpione ani uzupełnione przez uzasadnienie podstaw skargi kasacyjnej (por. aktualne postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001 nr 10, poz. 156, z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001 nr 3, poz. 52 i z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11).
Jest to oczywiste, gdyż funkcją tzw. przesądu nie jest eliminacja z obrotu prawnego orzeczenia sądu drugiej instancji, którego rozstrzygnięcie nie odpowiada oczekiwaniom strony skarżącej, lecz ocena, czy rozpoznanie jej skargi kasacyjnej służy zapewnieniu jednolitości wykładni prawa i rozwoju jurysprudencji.W tym stanie rzeczy, o oczywistej zasadności, a więc zasadności ewidentnej, niewątpliwej i niewymagającej jakichkolwiek głębszych rozważań i analiz prawnych, nie może świadczyć powtórzenie ujętych w podstawach skargi zarzutów naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania z dodaniem tylko przymiotnika określającego te naruszenia jako "rażące".
Poza tym, prowadząc wywód, skarżący podjął się krytyki ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd Okręgowy, co jest w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalne (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 1 k.p.c.).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 3989 k.p.c.). l.n