Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 66/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue requiring interpretation under Art. 3989 § 1 k.p.c.

Numero d'incarto II PK 66/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by an employee against a labor court judgment denying monetary compensation. The appellant argued that the lower court misinterpreted Article 10 of the Act on Special Rules for Resolving Employment Relationships, but failed to demonstrate significant legal doubts or conflicting case law. The court ruled that merely stating a need for interpretation without proving unresolved judicial inconsistencies or serious interpretative difficulties does not satisfy the statutory requirements for Supreme Court review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court accepts a cassation appeal only if a significant legal issue exists, requiring interpretation of provisions raising serious doubts or causing divergences in case law, which the appellant must substantiate with specific arguments.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility interpretation of legal provisions significant legal issue divergent case law labor dispute compensation procedural requirements Supreme Court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników
7, s. 10). Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania tym,
Art. 233 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p
określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.
art. 390 k.p.c
odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CZ 178/99
Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz.
III CKN 570/01
Supreme Court dismissed appeal for failure to explain specific legal issues requiring interpretation under Civil Procedure Code.
II CZ 102/02
Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02
V CSK 75/06
dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 66/09

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z powództwa M. W.

przeciwko Radio O. S.A.

o wynagrodzenie i odprawę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2009 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych [..]

z dnia 6 listopada 2008 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 6

listopada 2008 r. oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 czerwca 2008 r. oddalającego

powództwo M. W. o zasądzenie od pozwanego Radia kwoty 23.087,54 zł tytułem

odprawy pieniężnej i nagrody z zysku za rok 2006.

Powód wywiódł skargę kasacyjną od tego wyroku w części dotyczącej

odprawy pieniężnej i opierając ją na podstawie naruszenia prawa materialnego, tj.

art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach

rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących

pracowników, a także na podstawie naruszenia prawa procesowego w postaci art.

233 § 1 k.p.c., wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i orzeczenie co do

istoty sprawy poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty

13.485,50 zł z ustawowymi odsetkami od 1 stycznia 2007 r., a także o zasądzenie

od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, ewentualnie o uchylenie

zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu Rejonowego w części i przekazanie

sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, z uwzględnieniem

kosztów postępowania odwoławczego.

W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania,

albowiem „w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne polegające na

ustaleniu wykładni przepisu art. 10 ust. 1 ustawy, która ma znaczenie nie tylko dla

rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych

podobnych spraw”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że

zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,

a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc

pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi

przez Sąd Najwyższy.

W skardze kasacyjnej złożonej przez powoda znajduje się wniosek o przyjęcie

jej do rozpoznania z uwagi na występujące w niej istotne zagadnienie prawne. Brak

jest jednak podstaw do przyjęcia, że skarżący wykazał potrzebę zaangażowania

Sądu Najwyższego w tej sprawie.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinno

zawierać wykazanie, przy pomocy jurydycznej argumentacji, że w sprawie

rzeczywiście występują przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania.

Tymczasem uzasadnienie wniosku w niniejszej sprawie nie zawiera nawet

skrótowo zarysowanej argumentacji prawnej, na bazie której zostało sformułowane

przytoczone w niej stwierdzenie, nazwane zagadnieniem prawnym. Trzeba zaś

podkreślić, że rzeczą Sądu Najwyższego przy ocenie, czy skarga kasacyjna może

być przyjęta do rozpoznania, nie jest doszukiwanie się w uzasadnieniu podstaw

skargi jurydycznej argumentacji mającej wykazać istnienie istotnego zagadnienia

prawnego. Przedstawienie takiej argumentacji w uzasadnieniu podstaw skargi służy

bowiem jedynie wykazaniu zarzucanego naruszenia prawa materialnego lub

procesowego, a nie uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania.

Sformułowanie

przez

skarżącego

pewnego

twierdzenia,

bez

przedstawienia jurydycznej argumentacji służącej wykazaniu, że zasługuje ono na

miano zagadnienia prawnego, które rzeczywiście występuje i wymaga wyjaśnienia

przez Sąd Najwyższy, nie może być uznane za dowiedzenie istnienia przesłanki

określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p. Jeżeli zaś chodzi o samo sformułowanie

zagadnienia prawnego, podnieść należy dodatkowo, że zgodnie ze stanowiskiem

wyrażanym w judykaturze, skarżący ma w tym zakresie obowiązek wywiedzenia i

uzasadnienia występującego w sprawie problemu prawnego w sposób zbliżony do

tego, jaki przyjęty jest przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd

odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane). Sformułowane zagadnienie

winno zatem odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu,

który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd

Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą

Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej

Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym,

poprzez

ochronę

obowiązującego

porządku

prawnego

przed

dowolnością

orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147).

Z powyższego wynika, że skarżący, wskazując że zagadnienie prawne

polega na „ustaleniu wykładni przepisu art. 10 ust. 1 ustawy, która ma znaczenie

nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia

innych podobnych spraw”, nie przedstawił w istocie zagadnienia prawnego, które

miałoby świadczyć o potrzebie rozpoznania jego skargi.

Z uwagi na to, że skarżący, wskazując na występowanie zagadnienia

prawnego, zasygnalizował potrzebę dokonania wykładni przytoczonego tam

przepisu, podnieść trzeba dodatkowo, że powołanie się na przesłankę zawartą w

art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. zobowiązuje skarżącego do określenia, które przepisy

wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają

związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności

występujących w orzecznictwie sądów (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn Sądu Najwyższego z 2002 r., nr

7, s. 10). Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania tym,

że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga zatem - jak wyjaśnił

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02

(niepublikowane) - wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne

wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita wykładnia wywołuje

wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie w sprawie niniejszej skargi kasacyjnej do

rozpoznania nie czyni zadość takim wymaganiom, bowiem wskazuje jedynie na

konieczność „ustalenia wykładni art. 10 ust. 1 ustawy”. Skarżący nie powołuje się

zatem na żadne trudności związane z interpretacją przepisu, ani też na

rozbieżności istniejące w orzecznictwie sądów. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zawiera także nawet skrótowo zarysowanej

argumentacji prawnej dla poparcia stanowiska o potrzebie dokonania wykładni

przytoczonego przepisu. Podkreślić zaś należy, że rzeczą Sądu Najwyższego przy

ocenie, czy skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania, nie jest

doszukiwanie się w uzasadnieniu podstaw skargi jurydycznej argumentacji mającej

wykazać istnienie jednej z przesłanek „przedsądu”. Przedstawienie takiej

argumentacji w uzasadnieniu podstaw skargi służy bowiem jedynie wykazaniu

zarzucanego naruszenia prawa materialnego lub procesowego, a nie uzasadnieniu

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wskazanie przez

skarżącego na potrzebę wykładni art. 10 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach

rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących

pracowników, bez przedstawienia jurydycznej argumentacji służącej wykazaniu, że

rzeczywiście jego interpretacja nasuwa poważne wątpliwości lub wywołuje

rozbieżności w orzecznictwie sądów, nie może być zatem uznane za dowiedzenie

istnienia przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego

skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 398 9 k.p.c. należało

postanowić jak w sentencji.