Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue requiring interpretation under Art. 3989 § 1 k.p.c.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by an employee against a labor court judgment denying monetary compensation. The appellant argued that the lower court misinterpreted Article 10 of the Act on Special Rules for Resolving Employment Relationships, but failed to demonstrate significant legal doubts or conflicting case law. The court ruled that merely stating a need for interpretation without proving unresolved judicial inconsistencies or serious interpretative difficulties does not satisfy the statutory requirements for Supreme Court review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court accepts a cassation appeal only if a significant legal issue exists, requiring interpretation of provisions raising serious doubts or causing divergences in case law, which the appellant must substantiate with specific arguments.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 66/09
POSTANOWIENIE
Dnia 19 maja 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jolanta Strusińska-Żukowska
w sprawie z powództwa M. W.
przeciwko Radio O. S.A.
o wynagrodzenie i odprawę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2009 r.,
skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych [..]
z dnia 6 listopada 2008 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 6
listopada 2008 r. oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 czerwca 2008 r. oddalającego
powództwo M. W. o zasądzenie od pozwanego Radia kwoty 23.087,54 zł tytułem
odprawy pieniężnej i nagrody z zysku za rok 2006.
Powód wywiódł skargę kasacyjną od tego wyroku w części dotyczącej
odprawy pieniężnej i opierając ją na podstawie naruszenia prawa materialnego, tj.
art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach
rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
pracowników, a także na podstawie naruszenia prawa procesowego w postaci art.
233 § 1 k.p.c., wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i orzeczenie co do
istoty sprawy poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty
13.485,50 zł z ustawowymi odsetkami od 1 stycznia 2007 r., a także o zasądzenie
od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, ewentualnie o uchylenie
zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu Rejonowego w części i przekazanie
sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, z uwzględnieniem
kosztów postępowania odwoławczego.
W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania,
albowiem „w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne polegające na
ustaleniu wykładni przepisu art. 10 ust. 1 ustawy, która ma znaczenie nie tylko dla
rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych
podobnych spraw”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących
rozbieżności
w
orzecznictwie
sądów,
zachodzi
nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym
wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że
zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,
a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc
pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi
przez Sąd Najwyższy.
W skardze kasacyjnej złożonej przez powoda znajduje się wniosek o przyjęcie
jej do rozpoznania z uwagi na występujące w niej istotne zagadnienie prawne. Brak
jest jednak podstaw do przyjęcia, że skarżący wykazał potrzebę zaangażowania
Sądu Najwyższego w tej sprawie.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinno
zawierać wykazanie, przy pomocy jurydycznej argumentacji, że w sprawie
rzeczywiście występują przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania.
Tymczasem uzasadnienie wniosku w niniejszej sprawie nie zawiera nawet
skrótowo zarysowanej argumentacji prawnej, na bazie której zostało sformułowane
przytoczone w niej stwierdzenie, nazwane zagadnieniem prawnym. Trzeba zaś
podkreślić, że rzeczą Sądu Najwyższego przy ocenie, czy skarga kasacyjna może
być przyjęta do rozpoznania, nie jest doszukiwanie się w uzasadnieniu podstaw
skargi jurydycznej argumentacji mającej wykazać istnienie istotnego zagadnienia
prawnego. Przedstawienie takiej argumentacji w uzasadnieniu podstaw skargi służy
bowiem jedynie wykazaniu zarzucanego naruszenia prawa materialnego lub
procesowego, a nie uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania.
Sformułowanie
przez
skarżącego
pewnego
twierdzenia,
bez
przedstawienia jurydycznej argumentacji służącej wykazaniu, że zasługuje ono na
miano zagadnienia prawnego, które rzeczywiście występuje i wymaga wyjaśnienia
przez Sąd Najwyższy, nie może być uznane za dowiedzenie istnienia przesłanki
określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p. Jeżeli zaś chodzi o samo sformułowanie
zagadnienia prawnego, podnieść należy dodatkowo, że zgodnie ze stanowiskiem
wyrażanym w judykaturze, skarżący ma w tym zakresie obowiązek wywiedzenia i
uzasadnienia występującego w sprawie problemu prawnego w sposób zbliżony do
tego, jaki przyjęty jest przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd
odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z
dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane). Sformułowane zagadnienie
winno zatem odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu,
który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd
Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą
Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej
Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym,
poprzez
ochronę
obowiązującego
porządku
prawnego
przed
dowolnością
orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147).
Z powyższego wynika, że skarżący, wskazując że zagadnienie prawne
polega na „ustaleniu wykładni przepisu art. 10 ust. 1 ustawy, która ma znaczenie
nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia
innych podobnych spraw”, nie przedstawił w istocie zagadnienia prawnego, które
miałoby świadczyć o potrzebie rozpoznania jego skargi.
Z uwagi na to, że skarżący, wskazując na występowanie zagadnienia
prawnego, zasygnalizował potrzebę dokonania wykładni przytoczonego tam
przepisu, podnieść trzeba dodatkowo, że powołanie się na przesłankę zawartą w
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. zobowiązuje skarżącego do określenia, które przepisy
wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają
związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności
występujących w orzecznictwie sądów (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn Sądu Najwyższego z 2002 r., nr
7, s. 10). Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania tym,
że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga zatem - jak wyjaśnił
Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02
(niepublikowane) - wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne
wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita wykładnia wywołuje
wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie w sprawie niniejszej skargi kasacyjnej do
rozpoznania nie czyni zadość takim wymaganiom, bowiem wskazuje jedynie na
konieczność „ustalenia wykładni art. 10 ust. 1 ustawy”. Skarżący nie powołuje się
zatem na żadne trudności związane z interpretacją przepisu, ani też na
rozbieżności istniejące w orzecznictwie sądów. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zawiera także nawet skrótowo zarysowanej
argumentacji prawnej dla poparcia stanowiska o potrzebie dokonania wykładni
przytoczonego przepisu. Podkreślić zaś należy, że rzeczą Sądu Najwyższego przy
ocenie, czy skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania, nie jest
doszukiwanie się w uzasadnieniu podstaw skargi jurydycznej argumentacji mającej
wykazać istnienie jednej z przesłanek „przedsądu”. Przedstawienie takiej
argumentacji w uzasadnieniu podstaw skargi służy bowiem jedynie wykazaniu
zarzucanego naruszenia prawa materialnego lub procesowego, a nie uzasadnieniu
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wskazanie przez
skarżącego na potrzebę wykładni art. 10 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach
rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
pracowników, bez przedstawienia jurydycznej argumentacji służącej wykazaniu, że
rzeczywiście jego interpretacja nasuwa poważne wątpliwości lub wywołuje
rozbieżności w orzecznictwie sądów, nie może być zatem uznane za dowiedzenie
istnienia przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego
skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 398 9 k.p.c. należało
postanowić jak w sentencji.