Supreme Court dismisses appeal on termination dispute for lack of significant legal issue under Polish Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal filed by an employee against a company regarding termination and lost wages. The employee argued that the appellate court improperly accepted first-instance factual findings without its own evidence evaluation, citing specific articles of the Civil Procedure Code. The court determined that this legal interpretation was already settled in existing jurisprudence and did not constitute a significant legal issue warranting Supreme Court review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal if the alleged legal issue has already been clarified in established case law without contradictions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 63/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska w sprawie z wniosku R. G.przeciwko P. […] spółka z o.o. z siedzibą w W.o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 października 2014 r.,skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P.z dnia 4 października 2013 r., sygn. akt VI Pa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2. odstępuje od obciążenia powoda kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 4 października 2013 r. Sąd Okręgowy w P. oddalił apelację R. G. od wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia 12 czerwca 2013 r., oddalającego jego powództwo o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy przeciwko „P. […]”, Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.. Sąd drugiej instancji jako rzeczywistą przyczynę wypowiedzenia powodowi umowy o pracę przyjął likwidację jego stanowiska w związku z modernizacją procesu drukarskiego. Jednocześnie stwierdził, że przy doborze do zwolnienia nie zastosowano kryterium dyskryminującego.Skarga kasacyjna powoda, obejmująca wyrok Sądu drugiej instancji w całości, z wnioskiem o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w P., została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych.
W ramach pierwszej podstawy kasacyjnej skarżący zarzucił naruszenie – przez niezastosowanie – art. 45 k.c., a w ramach drugiej podstawy, obrazę art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c. oraz art. 378 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c. przez nieprzestrzeganie kompetencji rozpoznawczych i kontrolnych sądu odwoławczego i przyjęcie za własne ustaleń sądu pierwszej instancji, podczas gdy zarzuty apelacji dotyczyły głównie ich niezgodności ze zgromadzonym materiałem dowodowym.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, które sformułował jako kwestię dopuszczalności przyjmowania przez sąd drugiej instancji ustaleń sądu pierwszej instancji za własne, „w sytuacji zgłoszenia przez powoda w apelacji zarzutu sprzeczności ustaleń faktycznych” oraz wskazał na potrzebę wyjaśnienia, czy wynikający z art. 378 § 1 k.p.c. nakaz rozważenia zarzutów apelacji „nie prowadzi do konieczności przeprowadzenia przez Sąd drugiej instancji własnej oceny materiału dowodowego w zakresie zgłoszonego zarzutu, która powinna znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia wyroku”.
Podniósł, że zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie powszechny jest pogląd, że sąd drugiej instancji zobowiązany jest rozważyć wszelkie podniesione w apelacji zarzuty i dokonywać własnych ustaleń (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 sierpnia 2001 r., III CKN 393/01, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07), a jednocześnie nadal akceptowalne jest przyjęcie ustaleń sądu pierwszej instancji za własne, co niejako zwalnia Sąd drugiej instancji z dokonywania własnej oceny dowodów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2000 r., II UKN 385/99).
Ze swej strony skarżący zajął stanowisko, że we wskazanych sytuacjach, gdy zarzuty apelacyjne dotyczą bezpośrednio ustaleń faktycznych, zajęcie przez sąd drugiej instancji obszernego stanowiska z dokonaniem gruntownej oceny materiału dowodowego i wskazaniem na dokonanie jego własnej, indywidualnej oceny, jest konieczne.Pozwany wniósł o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występowanie w sprawie zagadnień, które określił jako istotne zagadnienia prawne, tymczasem podana przez skarżącego przyczyna wniesienia skargi kasacyjnej nie odpowiada warunkom, które w judykaturze kwalifikuje się jako ujęte w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Nie można czynić uzasadnieniem wniesienia skargi kasacyjnej występowania w sprawie zagadnienia prawnego, jeżeli sformułowany w jego ramach problem został już wyjaśniony w judykaturze w sposób utrwalony i bez rozbieżności, a skarżący nie wskazuje argumentów uzasadniających odmienną jego ocenę (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 18 stycznia 2008 r., II PK 277/07 (niepubl.), z dnia 7 lutego 2008 r., II UK 253/07 (niepubl.) czy z dnia 4 kwietnia 2013 r., III SK 40/12, niepubl., z dnia 27 marca 2008 r., III UK 124/07, niepubl.).Dotyczy to w szczególności wykładni art. 378 § 1 k.p.c., co do której skarżący przytoczył wypowiedzi Sądu Najwyższego, wykazując tym samym, że przedstawione zagadnienie nie powoduje problemów interpretacyjnych.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 k.p.c.), o kosztach postępowania kasacyjnego orzekając na podstawie art. 102 k.p.c. aw