Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 63/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal due to lack of reasoned request for admissibility under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto II PK 63/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the plaintiff against a labor court judgment awarding damages for wrongful termination. The plaintiff argued that the lower court incorrectly applied Article 471 of the Civil Procedure Code without justification, but failed to meet formal requirements. The court ruled that the request for admissibility lacked the necessary reasoning explaining why the legal issue required Supreme Court intervention, constituting an irreparable defect.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 3 k.p.c.: A cassation appeal must contain a separate, reasoned request for admissibility linking the grounds to statutory criteria; failure to do so constitutes an irreparable defect leading to dismissal.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility reasoned request requirement Civil Procedure Code irreparable defect dismissal without amendment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
Przepis art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaga, aby wniosek o przyjęcie skargi
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3986 § 3 k.p.c.
przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. (por.
art. 3984 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
Przepis art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
art. 471 k.p
odszkodowania z art. 471 k.p., co mogłoby stanowić wytyczne dla przyszłego
art. 3986 § 3 k.p.c
przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CZ 61/05
Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC z 2006 r., z.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 63/06

POSTANOWIENIE

Dnia 18 lipca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z powództwa J. R.

przeciwko "A." Polska Sp. z o.o. w K.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 lipca 2006 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu Ośrodka Zamiejscowego w K.

z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt III APa …/05,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem zaocznym z dnia 28 stycznia 2003 r. Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K. zasądził od A. Spółki z o.o. w K. na rzecz J. R.

kwotę 25.575 złotych tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie

umowy o pracę. Na skutek sprzeciwu strony pozwanej, Sąd ten wyrokiem z dnia 7

lipca 2005 r. uchylił powyższy wyrok zaoczny i powództwo oddalił. W wyniku

rozpoznania apelacji powódki, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w K. wyrokiem z daty 25 października 2005 r. zmienił zaskarżony

wyrok, zasądzając na rzecz powódki tytułem odszkodowania kwotę 8.525 złotych,

zaś w pozostałym zakresie apelację oddalił.

W skardze kasacyjnej, zaskarżającej powyższy wyrok w części oddalającej

powództwo, powódka zarzuciła „naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe

zastosowanie ar. 471 k.p. bez jakiejkolwiek argumentacji uzasadniającej wysokość

przyznanego odszkodowania”. Wskazując na powyższe wniosła o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania i zmianę zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie na jej

rzecz od strony pozwanej łącznie kwoty 25.575 złotych, ewentualnie jego uchylenie

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać

oznaczenie zaskarżonego orzeczenia (pkt 1), przytoczenie podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienie (pkt 2), wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i

jego uzasadnienie (pkt 3) oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia (pkt 4).

Przepis art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaga, aby wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej stanowił odrębny element pisma niezależny od przytoczenia podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia. Uzasadnienie wniosku natomiast powinno

nawiązywać do przesłanek przyjęcia kasacji do rozpoznania określonych w art.

3989 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi

nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Spełnienie wymagania z art. 3984 § pkt 3 k.p.c. powinno zatem przybrać formę

wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wskaże, jakie występujące

w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadni, dlaczego odpowiadają one

ustawowemu

katalogowi

przesłanek.

Braki

skargi

kasacyjnej

w

zakresie

wskazanych wyżej elementów konstrukcyjnych powodują, że skarga jest dotknięta

tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków

formalnych skargi kasacyjnej i w związku z tym podlega odrzuceniu bez wzywania

do ich uzupełnienia. Skoro bowiem wymóg zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku

o przyjęcie skargi tej do rozpoznania i jego uzasadnienie ma taką samą wagę i

znaczenie jak pozostałe istotne cechy skargi kasacyjnej, to podlega badaniu

według kryteriów, przy pomocy których badane są kryteria pozostałe.

Skarga kasacyjna powódki nie spełnia istotnego wymogu formalnego z art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c., albowiem zawarty w niej wniosek o przyjęcie skargi do

rozpoznania nie zawiera uzasadnienia, na czym polega „istotna wątpliwość,

dotycząca

wysokości

zasądzonego

powódce

odszkodowania”

i

dlaczego

wątpliwość ta jest tak poważna, że wymaga zaangażowania Sądu Najwyższego. Za

spełnienie przedmiotowego wymogu nie może być w żadnym razie uznane

wskazanie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na zachodzące w orzecznictwie

sądów „znaczne rozbieżności w wysokości przyznawanego pracownikom, w

analogicznych sytuacjach, odszkodowania” i związaną z tym „konieczność

wypowiedzenia

się

przez

Sąd

Najwyższy

w

przedmiocie

miarkowania

odszkodowania z art. 471 k.p., co mogłoby stanowić wytyczne dla przyszłego

orzecznictwa sądów i ujednolicenia ich praktyki w tym zakresie, a jednocześnie

uchroni pracowników przed zbyt swobodnym, oderwanym od realiów sprawy,

miarkowaniem odszkodowania przez sądy”. Skarżąca nie powołuje przy tym

jakichkolwiek orzeczeń świadczących o rozbieżności związanej z wątpliwościami

interpretacyjnymi art. 471 k.p., ani też nie wskazuje na potrzebę wykładni

wymienionego przepisu.

W konsekwencji brak w skardze kasacyjnej odpowiadającego ustawowym

wymaganiom uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania (art. 398 4 § 1 pkt

3 k.p.c.) jest brakiem nieusuwalnym, powodującym odrzucenie skargi kasacyjnej

przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. (por. także postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC z 2006 r., z. 4, poz.

75).