Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 59/15 Generato dall'IA

Cassation appeal dismissed because preliminary review requires more than one statutory provision to establish obvious merit.

Numero d'incarto II PK 59/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an employee against a bank regarding termination of employment. The appellant argued that the lower court incorrectly applied Article 10(3) of the Act on Special Rules for Resolving Employment Relationships and violated the general clause of Article 8 of the Labour Code. The court held that a preliminary review under Article 3989(1)(4) of the Code of Civil Procedure requires a clear indication of obvious merit, which is insufficient if the claim relies on only one statutory provision. Since the appellant's argument did not demonstrate that the dismissal was obviously unlawful based solely on Article 10(3), the appeal was rejected without substantive examination.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 10 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników; A cassation appeal is not obviously meritorious if it relies on a single statutory provision that does not exhaustively define the legal basis for the claim or the assessment of the dismissal's legality.

Parole chiave

Generato dall'IA
preliminary review cassation appeal obvious merit employment termination special rules employment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
39813 § 2 k.p.c.), a więc wiąże również w ocenie szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W przeciwnym razie zachodziłby dysonans między etapem przedsądu i późniejszym rozpoznaniem podstaw kasacyjnych z ograniczeniami z art.
Art. 10 ust. 3 ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników
3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Oczywista zasadność skargi ma wynikać z naruszenia art. 10 ust.
Art. 8 k.p.
o szczególnych zasadach rozwiazywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, ponieważ Sąd Okręgowy oczywiście błędnie odczytał i zastosował ten przepis (…).Po wtóre, z naruszenia art. 8 k.p.
Art. 12 ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników
Wynika to z art. 12 ustawy z 13 marca 2003 r., stanowiącego, że przy rozwiązywaniu stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, a także przy rozpatrywaniu sporów związanych z naruszeniem przepisów tej ustawy stosuje się przepisy Kodeksu pracy.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Skarżąca nie zarzuca naruszenia prawa procesowego w podstawie kasacyjnej ani w podstawie przedsądu.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach orzeczono na podstawie art.
Art. 98, 99 i 3982 § 1 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c.).O kosztach orzeczono na podstawie art. 98, 99 i 39821 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
39813 § 2 k.p.c.), a więc wiąże również w ocenie szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 8 k.p
o szczególnych zasadach rozwiazywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, ponieważ Sąd Okręgowy oczywiście błędnie odczytał i zastosował ten przepis (…).Po wtóre, z naruszenia art. 8 k.p.
art. 45 k.p
art. 30 § 4 k.p
(Sąd w uzasadnieniu powołał także art. 30 § 4 k.p.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 59/15 POSTANOWIENIE Dnia 27 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa E. C.‎przeciwko […] BANK […] S.A. w W.‎o przywrócenie do pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 października 2015 r.,‎skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu‎z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt VII Pa 324/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z 30 października 2014 r. oddalił apelację skarżącej powódki E. C. od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z 14 lipca 2014 r., którym oddalono jej powództwo przeciwko pozwanemu Bankowi o przywrócenie do pracy na poprzednie warunki pracy i płacy.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Oczywista zasadność skargi ma wynikać z naruszenia art. 10 ust. 3 ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiazywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, ponieważ Sąd Okręgowy oczywiście błędnie odczytał i zastosował ten przepis (…).Po wtóre, z naruszenia art. 8 k.p. Podniesiono, że Sąd Okręgowy rażąco naruszył ten przepis w zakresie w jakim stwierdził, że działanie pracodawcy, stosującego wypowiedzenie zmieniające, nie zmierzało do rozwiązania umowy o pracę, czyli do obejścia zakazu definitywnego wypowiedzenia (…).Pozwany wniósł o oddalanie skargi i zasądzenie kosztów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Na etapie przedsądu nie ocenia się podstaw kasacyjnych. Podlegają rozpoznaniu dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania. Uwaga ta wynika z tego, że wniosek poprzestaje w pierwszej części tylko na zarzucie naruszenia art. 10 ust. 3 ustawy z 13 marca 2003 r. Nie jest to wystarczające do stwierdzenia, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Chodzi o to, że regulacja ta nie wyczerpuje podstawy prawnej żądania.

Badanie zasadności i zgodności z prawem wypowiedzenia nie zamyka się w tym przepisie. Znaczenie mają bowiem dalsze regulacje, czyli z art. 42 i art. 45 k.p. (Sąd w uzasadnieniu powołał także art. 30 § 4 k.p.). Wynika to z art. 12 ustawy z 13 marca 2003 r., stanowiącego, że przy rozwiązywaniu stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, a także przy rozpatrywaniu sporów związanych z naruszeniem przepisów tej ustawy stosuje się przepisy Kodeksu pracy. Innymi słowy art. 10 ust. 3 nie określa roszczeń, których pracownik może dochodzić, nie stanowi też podstawy dla pełnej oceny zasadności i zgodności z prawem wypowiedzenia.

Zwłaszcza, że art. 10 ust. 3 za przesłankę ma niemożność zatrudnienia na dotychczasowym stanowisku, a to jak ustalono było jednostkowe, natomiast argumentacja wniosku idzie dalej, bo zarzuca brak właściwej analizy i kwalifikacji prawnej wynikających z pominięcia zatrudnienia na nowych równorzędnych stanowiskach w miejsce zlikwidowanych.Podobna ocena odnosi się do drugiej części wniosku, gdyż klauzula generalna z art. 8 k.p. może być stosowana wyjątkowo, czyli zasadniczo nie wtedy, gdy pozwany (tu pracodawca) nie narusza prawa pozytywnego.

W sprawie nie ustalono, iżby pozwany zastosował instrumentalnie wypowiedzenie zmieniające. Sąd miał to na uwadze w rozstrzyganiu (uzasadnienie zaskarżonego wyroku) i wykluczył, iżby zachowanie pozwanego zmierzało do obejścia prawa a likwidacja stanowiska była pozorna. Takie jest ustalenie faktyczne, na którym oparto zaskarżony wyrok. Wiązałoby ono przy ocenie podstaw kasacyjnych (art. 39813 § 2 k.p.c.), a więc wiąże również w ocenie szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W przeciwnym razie zachodziłby dysonans między etapem przedsądu i późniejszym rozpoznaniem podstaw kasacyjnych z ograniczeniami z art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c. Skarżąca nie zarzuca naruszenia prawa procesowego w podstawie kasacyjnej ani w podstawie przedsądu.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach orzeczono na podstawie art. 98, 99 i 39821 k.p.c. oraz § 11 ust. 1 pkt 1 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.