Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 5/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal claiming obvious tax law violation, ruling civil claim lacks basis.

Numero d'incarto II PK 5/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal against a labor court judgment that rejected her claim for refund of overpaid income tax. The plaintiff argued the lower court failed to address her tax law violations and ignored potential legal errors, asserting her civil claim was not time-barred. The court ruled that the lower court was bound by prior Supreme Court precedent establishing the tax was a public-law contribution, not a civil expense, and thus the plaintiff suffered no civil damage warranting compensation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 39820 k.p.c.: The Supreme Court rejects cassation appeals claiming obvious legal violations unless the applicant demonstrates a qualified character of such violation; furthermore, a court re-examining a case after the Supreme Court's intervention is bound by the Supreme Court's interpretation of the law.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal income tax law violation civil compensation claim binding precedent interpretation public law contribution labor court jurisdiction time bar defense

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Stosownie do art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
art. 39820 k.p.c.
Zgodnie z art. 39820 k.p.c. sąd, któremu sprawa została przekazana w
art. 321 § 1 k.p.c.
Powołując się zaś na art. 321 § 1 k.p.c. Sąd odwoławczy uznał, że
art. 102 k.p.c.
postępowania kasacyjnego na mocy art. 102 k.p.c.
art. 410 § 2 k.c.
art. 291 § 1 k.p.
wobec którego ma zastosowanie termin przedawnienia zawarty w art. 291 § 1 k.p.
art. 31 i 37 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
w niej obrazę art. 31 i 37 ust.
art. 378 § 1 k.p.c.
zm.) oraz art. 378 § 1 k.p.c. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
art. 378 § 1 k.p.c
zm.) oraz art. 378 § 1 k.p.c.
art. 415 k.c
w pozwie było oparte na art. 415 k.c., to nie mogło dojść do jego przedawnienia,

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II PK 174/08
sprawie o sygnaturze II PK 174/08) w tej sprawie poprzedniego wyroku Sądu
V CZ 187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49
2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49) oraz że zastosowanie przepisu
I PK 227/02
Supreme Court dismissed cassation as clear legal error did not affect the final judgment outcome.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 5/10

POSTANOWIENIE

Dnia 19 marca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Iwulski

w sprawie z powództwa T. K.

przeciwko . Polska Sp. z o.o.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 marca 2010 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 10 września 2009 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i

odstępuje od obciążenia powódki kosztami postępowania

kasacyjnego strony pozwanej.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 września 2009 r., Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych - po ponownym rozpoznaniu sprawy - oddalił apelację

powódki T. K. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy z dnia 27 września 2007 r.,

wydanego w sprawie przeciwko . Polska Spółce z o.o. o zapłatę, a ponadto zasądził

od powódki na rzecz pozwanej kwotę 3.463,97 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Wyrok Sądu Okręgowego powódka zaskarżyła skargą kasacyjną, zarzucając

w niej obrazę art. 31 i 37 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku

dochodowym od osób fizycznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze

zm.) oraz art. 378 § 1 k.p.c. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

powódka uzasadniła powołaniem się na jej oczywistą zasadność. W szczególności

powódka zarzuciła Sądowi odwoławczemu, że nie odniósł się on „do całości

twierdzeń powódki zawartych w jej zeznaniach złożonych przed tym Sądem".

Tymczasem skoro pozwany pracodawca „nie wykonał swojego ustawowego

obowiązku" (nie wystąpił o zwrot nadpłaconego podatku), to powinien naprawić

wynikłą z tego powodu szkodę poprzez zapłatę równowartości nadpłaconego

podatku wraz z odsetkami. Zdaniem skarżącej, ponieważ jej roszczenie zgłoszone

w pozwie było oparte na art. 415 k.c., to nie mogło dojść do jego przedawnienia,

chociażby z uwagi na treść ówcześnie obowiązującego art. 442 k.c. Sąd Okręgowy

powinien uwzględnić z urzędu „możliwość naruszenia przez pozwanego treści

przepisów prawa materialnego" powołanych w podstawach kasacyjnych, a skoro

tego nie uczynił, to przedmiotowa skarga jest oczywiście uzasadniona.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwana wniosła o odmowę przyjęcia

skargi do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie od powódki

kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania, jeżeli jest oczywiście uzasadniona. W sytuacji, gdzie

przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie

skarżącego, że skarga jest oczywiście uzasadniona, argumentacja tego wniosku

powinno zawierać wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość" i

wykazanie tego. Skarżący powinien zatem wykazać kwalifikowany charakter

oczywistego naruszenia prawa (postanowienie Sądu Najwyższego z 10 stycznia

2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49) oraz że zastosowanie przepisu

prawnego

błędnie

interpretowanego

spowodowało

wydanie

oczywiście

nieprawidłowego orzeczenia (postanowienie Sądu Najwyższego z 7 stycznia 2003

r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230).

Z wywodów zamieszczonych w skardze powódki nie wynika, by zaskarżony

wyrok Sądu Okręgowego był dotknięty kwalifikowanymi wadami, powodującymi

uznanie, że przedmiotowe orzeczenie oczywiście narusza art. 378 § 1 k.p.c.,

wskutek niezastosowania do stanu faktycznego sprawy przepisów ustawy o

podatku dochodowym od osób fizycznych powołanych w podstawie kasacyjnej.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na to, że wydanie przez Sąd Okręgowy

zaskarżonego wyroku w nastąpiło wskutek uchylenia przez Sąd Najwyższy (w

sprawie o sygnaturze II PK 174/08) w tej sprawie poprzedniego wyroku Sądu

drugiej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu

apelacyjnym. Zgodnie z art. 39820 k.p.c. sąd, któremu sprawa została przekazana w

wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej, jest związany wykładnią prawa dokonaną

w tej sprawie przez Sąd Najwyższy. Zatem ponownie rozpoznający niniejszą

sprawę w postępowaniu odwoławczym Sąd drugiej instancji był związany poglądem

Sądu Najwyższego, że pobrany z dochodu powódki podatek dochodowy nie

stanowił nakładu poniesionego przez nią na poczet umowy przyrzeczonej. Sąd

drugiej instancji związany był również poglądem, że podatek jest daniną świadczeniem publicznoprawnym - na rzecz Skarbu Państwa, a więc nie można

przyjąć, że prawidłowo obliczony przez pozwaną, a następnie pobrany z dochodu

powódki i wpłacony do właściwego urzędu skarbowego podatek, jest nienależnym

świadczeniem uzyskanym przez pozwaną, które jako nakład powódki na poczet

umowy przyrzeczonej powinien podlegać zwrotowi na jej rzecz na podstawie z art.

410 § 2 k.c. Zgodnie z wiążącą wykładnią Sądu Najwyższego, szczegółowego

wyjaśnienia wymagało ustalenie, dlaczego składka ubezpieczeniowa uiszczana na

rzecz powódki przez pozwanego pracodawcę była dochodem ze stosunku pracy,

wobec którego ma zastosowanie termin przedawnienia zawarty w art. 291 § 1 k.p.

Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd Okręgowy kierując się wykładnią

zawartą w powołanym wyroku Sądu Najwyższego, miał więc obowiązek

ustosunkowania się w szczególności do zarzutów apelacji, w ramach których

powódka nie wskazywała naruszenia art. 31 i 37 ust. 4 ustawy o podatku

dochodowym od osób fizycznych. Z tego powodu nie można czynić pod adresem

Sądu odwoławczego zarzutu ewidentnej obrazy przepisów podatkowych wskutek

ich niezastosowania do stanu faktycznego sprawy, tym bardziej że podstawą

prawną zgłoszonego w pozwie roszczenia odszkodowawczego były przepisy prawa

cywilnego (prawa zobowiązań), a nie prawa podatkowego. Sąd odwoławczy,

uznając

bezzasadność

powództwa,

oparł

uzasadnienie

rozstrzygnięcia

na

ustaleniu, że powódka nie poniosła szkody (bo uzyskała za swoją zgodą

świadczenie w postaci ochrony ubezpieczeniowej w określonym czasie w zamian

za powinność odprowadzenia podatku dochodowego). Strona pozwana nie może

więc ponosić jakiejkolwiek odpowiedzialności cywilnej (ani deliktowej, ani

kontraktowej). Powołując się zaś na art. 321 § 1 k.p.c. Sąd odwoławczy uznał, że

poza jego kognicją pozostają okoliczności i twierdzenia związane z ewentualnym

nienależytym wykonaniem przez pozwaną zobowiązania do zawarcia umowy

przyrzeczonej, czy też ewentualnej szkody powódki wywołanej niedokonaniem na

jej rzecz cesji umowy ubezpieczenia. W tym stanie rzeczy pozbawionym racji jest

twierdzenie skarżącej jakoby wniesiona przez nią skarga była oczywiście

uzasadniona z uwagi na skalę uchybień Sądu drugiej instancji dokonanych przy

wydaniu zaskarżonego orzeczenia.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na podstawie

art. 3989 § 2 k.p.c., odstępując jednocześnie od obciążania powódki kosztami

postępowania kasacyjnego na mocy art. 102 k.p.c.