Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 45/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal in labor dispute where employer failed to prove theft by employee.

Numero d'incarto II PK 45/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the employer's cassation appeal against a labor court ruling awarding the employee damages for wrongful dismissal. The employer argued procedural violations and misapplication of the law regarding the employee's alleged theft, claiming the lower court ignored evidence. The court rejected these claims, noting the employer failed to prove the theft occurred and that the lower court correctly applied the relevant legal provisions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 52 § 1 pkt 1, 2 k.p.; Art. 398 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the second-instance court's application of the correct legal provision does not constitute a clear violation of law, especially when the appellant fails to substantiate the factual basis for the alleged breach of duty.

Parole chiave

Generato dall'IA
wrongful dismissal damages labor law appeal cassation inadmissibility employee theft evidence procedural violation claim

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 52 § 1 pkt 1 k.p.
oraz naruszenie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania pozwany podniósł jej oczywistą zasadność, która przejawia się w rażącym naruszeniu przez Sąd Okręgowy przepisów postępowania oraz prawa materialnego, co spowodowało wydanie oczywiście niewłaściwego orzeczenia.
Art. 52 § 1 pkt 2 k.p.
Zdaniem pozwanego Sąd Okręgowy nie rozważył wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów i wniosków, co stanowi obrazę przepisów postępowania, błędnie odniósł się także do art. 52 § 1 pkt 2 k.p., podczas gdy zarzutem podnoszonym przez stronę pozwaną było naruszenie art.
Art. 378 § 1 k.p.c.
Art. 328 § 2 k.p.c.
art. 328 § 2 k.p.c. w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.;
Art. 382 k.p.c.
art. 382 k.p.c. oraz naruszenie art.
Art. 52 § 1 pkt 1 k.p.W.
oraz naruszenie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania pozwany podniósł jej oczywistą zasadność, która przejawia się w rażącym naruszeniu przez Sąd Okręgowy przepisów postępowania oraz prawa materialnego, co spowodowało wydanie oczywiście niewłaściwego orzeczenia.
Art. 398 § 2 k.p.c.
mogłaby zostać uznana za oczywiście zasadną.Sąd Najwyższy nie dopatrzył się również ewidentnego naruszenia przepisów postępowania.Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 378 § 1 k.p.c
art. 328 § 2 k.p.c
art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.;

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 45/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z powództwa J. Z.‎przeciwko L. Sp. z o.o. w W. ‎o odszkodowanie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 października 2015 r.,‎skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie‎z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt VII Pa 97/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 19 września 2014 r., VII Pa 97/14 Sąd Okręgowy Warszawa- Praga w Warszawie oddalił apelację wniesioną przez L. Sp. z o.o. (pozwany) przeciwko J. Z. (powód) od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie z 9 kwietnia 2014 r., VI P 6/13 i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej. Sąd Okręgowy orzekł, że ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy była wszechstronna, racjonalna i bezstronna, dokonana z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie naruszyła także zasad swobodnej oceny dowodów.

Sąd drugiej instancji przyjął ustalenia Sądu Rejonowego za własne i doszedł do przekonania, że w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy dokonanie innych ustaleń nie było możliwe. Sąd Okręgowy w pełni podzielił także ocenę prawną sprawy dokonaną przez Sąd pierwszej instancji. Sąd drugiej instancji podzielił także stanowisko Sądu Rejonowego, iż podstawą do zwolnienia pracownika bez wypowiedzenia z jego winy nie może być domniemanie popełnienia przez niego przestępstwa, a oczywiste niebudzące wątpliwości dowody popełnienia takiego czynu, która to sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.

Zasadnie zatem Sąd Rejonowy zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 11.020,68 zł tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenie z naruszeniem przepisów o rozwiązaniu umowy o pracę w tym trybie. Pozwany zaskarżył wyrok Sadu Okręgowego skargą kasacyjną w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.

1) art. 378 § 1 k.p.c.;

2) art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.;

3) art. 382 k.p.c. oraz naruszenie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania pozwany podniósł jej oczywistą zasadność, która przejawia się w rażącym naruszeniu przez Sąd Okręgowy przepisów postępowania oraz prawa materialnego, co spowodowało wydanie oczywiście niewłaściwego orzeczenia. Zdaniem pozwanego Sąd Okręgowy nie rozważył wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów i wniosków, co stanowi obrazę przepisów postępowania, błędnie odniósł się także do art. 52 § 1 pkt 2 k.p., podczas gdy zarzutem podnoszonym przez stronę pozwaną było naruszenie art. 52 § 1 pkt 1 k.p., w konsekwencji Sąd drugiej instancji dokonał niewłaściwej wykładni art. 52 § 1 pkt 2 k.p. w kontekście zaistniałego w sprawie stanu faktycznego.

Gdyby Sąd Okręgowy dokonał wykładni zarzucanego przepisu prawnego i odniósł się do kwestii naruszenia obowiązków pracowniczych i zagrożenia interesów pracodawcy rozstrzygnięcie z dużym prawdopodobieństwem byłoby inne. Ponadto Sąd drugiej instancji nie rozważył całości materiału dowodowego, zgromadzonego przez Sąd Rejonowy.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna pozwanego nie jest oczywiście zasadna. Pozwany słusznie podnosi, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd drugiej instancji ocenił zasadność apelacji pozwanego w świetle art. 52 § 1 pkt 2 k.p., a nie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Zastosowanie tego przepisu, zważywszy na przyczynę rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia (ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych poprzez dokonanie próby kradzieży mienia stanowiącego własność pracodawcy), mieści się w granicach merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd drugiej instancji.

Natomiast brak dokonania przez Sąd drugiej instancji odrębnej oceny, czy spełnione zostały przesłanki zastosowania art. 52 § 1 pkt 1 k.p., który to przepis stosował Sąd pierwszej instancji i który powinien stanowić podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie, nie prowadzi do konstatacji, zgodnie z którą skarga kasacyjna pozwanego jest oczywiście zasadna (czyli powinna zostać uwzględniona przez wydanie co najmniej orzeczenia uchylającego zaskarżony wyrok). Z oceny dowodów przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy wynika, że w zgromadzonym materiale nie znalazło potwierdzenia przekonanie pozwanego co do umieszczenia przez powoda w wózku z odpadami kuwety z pralinami L., a to ta okoliczność stanowiła podstawę rozwiązania umowy o pracę z powodem bez wypowiedzenia.

Z wiążących dla Sądu Najwyższego ustaleń faktycznych nie wynika również, by powód dopuścił się jakiegokolwiek ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, a tylko w takiej sytuacji skarga kasacyjna przeciwko wyrokowi Sądu drugiej instancji, w którym nie zastosowano art. 52 § 1 pkt 1 k.p., lecz art. 52 § 1 pkt 2 k.p. mogłaby zostać uznana za oczywiście zasadną.Sąd Najwyższy nie dopatrzył się również ewidentnego naruszenia przepisów postępowania.Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.