Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 4/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove procedural violation caused erroneous judgment.

Numero d'incarto II PK 4/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal regarding a labor dispute where the lower courts failed to explicitly cite the legal basis for converting a fixed-term contract to an indefinite one. The appellant argued this omission violated their right to a fair trial and prevented meaningful defense, while the employer contended the factual reasoning regarding market adaptation was sufficient. The court ruled that the lower courts' detailed factual analysis regarding the employer's attempt to circumvent the law provided adequate grounds for review, rendering the procedural defect non-fatal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 328 § 2 k.p.c.; Art. 391 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A failure to cite the specific legal provision in a judgment does not constitute a fatal procedural violation unless the reasoning is so obscure that it prevents the appellate court from controlling the factual and legal basis of the decision.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal procedural violation standard labor contract conversion right to defense legal reasoning sufficiency fixed term to indefinite circumvention of law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 328 § 2 k.p.c.
jest umową o pracę na czas nieokreślony; oraz poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu do zarzutu apelacyjnego naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 328 § 2 k.p.c.; a także naruszenie art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez zaniechanie wskazania w treści uzasadnienia wyroku podstawy prawnej w oparciu, o którą Sąd Okręgowy, w ślad za Sądem pierwszej instancji przyjął, że umowa o pracę z 3 kwietnia 2013 r.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Przesłanki przedsądu są określone w art. 3989 § 1 k.p.c., a przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje wtedy, gdy zachodzi choćby jedna z nich.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Tym samym bezpodstawnym jest twierdzenie skarżącej o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej ze względu na niewskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia.Z tych powodów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art.
Art. 98 § 1 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 98 § 1, art.
Art. 99 k.p.c.
98 § 1, art. 99 k.p.c. w zw.
Art. 108 § 1 k.p.c.
490, ze zm.), oraz art. 108 § 1 k.p.c. - w zw.
Art. 39821 k.p.c.
Dz.U. 2013 r., poz. 490, ze zm.), oraz art. 108 § 1 k.p.c. - w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c
z art. 391 § 1 k.p.c., skarżąca nie wykazała, że naruszenie to, uwzględniając ustalenia faktyczne dokonane w tej sprawie oraz wywód prawny zawarty w zaskarżonym wyroku, skutkowało wadliwym rozstrzygnięciem sprawy.
art. 328 § 2 k.p.c
jest umową o pracę na czas nieokreślony; oraz poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu do zarzutu apelacyjnego naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 328 § 2 k.p.c.; a także naruszenie art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z 16 maja 2008 r., I UK 16/08
Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie (postanowienie SN z 16 maja 2008 r., I UK 16/08, LEX nr 818572).
wyrok SN z 15 kwietnia 2015 r., I CSK 278/15
wyrok SN z 15 kwietnia 2015 r., I CSK 278/15, LEX nr 2021936 oraz powołane tam orzeczenia; wyrok SN z 8 lipca 2015 r., II PK 282/14, LEX nr 1771522; wyrok SN z 2 grudnia 2014 r., I UK 139/14, LEX nr 1561322).
wyrok SN z 8 lipca 2015 r., II PK 282/14
wyrok SN z 15 kwietnia 2015 r., I CSK 278/15, LEX nr 2021936 oraz powołane tam orzeczenia; wyrok SN z 8 lipca 2015 r., II PK 282/14, LEX nr 1771522; wyrok SN z 2 grudnia 2014 r., I UK 139/14, LEX nr 1561322).
wyrok SN z 2 grudnia 2014 r., I UK 139/14
wyrok SN z 15 kwietnia 2015 r., I CSK 278/15, LEX nr 2021936 oraz powołane tam orzeczenia; wyrok SN z 8 lipca 2015 r., II PK 282/14, LEX nr 1771522; wyrok SN z 2 grudnia 2014 r., I UK 139/14, LEX nr 1561322).
I UK 16/08
Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie (postanowienie SN z 16 maja 2008 r., I UK 16/08, LEX nr 818572).
II UK 38/08
postanowienia SN: z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531; z 16 maja 2008 r., I UK 16/08, LEX nr 818572; z 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134) wielokrotnie wskazywano, że odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art.
I PK 68/15
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error under Art. 3989 § 1 k.p.c.
I UK 285/07
postanowienie SN z 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743).
II UK 458/13
Supreme Court dismissed pension appeal for failure to prove continuous full-time work in special conditions.
I CSK 278/15
Supreme Court quashes Housing Cooperative ruling on surplus distribution, remanding for review of statutory compliance.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 4/16 POSTANOWIENIE Dnia 6 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z powództwa P. W.‎przeciwko P. S.A. w B. ‎o przywrócenie do pracy,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 grudnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt VII Pa (...), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z 18 czerwca 2015 r. oddalił apelację strony pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w W. z 25 lutego 2015 r. przywracającego powoda do pracy u strony pozwanej.Wyrok Sądu Okręgowego pozwana spółka zaskarżyła w całości. Zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 328 § 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez zaniechanie wskazania w treści uzasadnienia wyroku podstawy prawnej w oparciu, o którą Sąd Okręgowy, w ślad za Sądem pierwszej instancji przyjął, że umowa o pracę z 3 kwietnia 2013 r. zawarta na czas określony od dnia 14 kwietnia 2013 r. do dnia 13 kwietnia 2016 r. jest umową o pracę na czas nieokreślony; oraz poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu do zarzutu apelacyjnego naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 328 § 2 k.p.c.; a także naruszenie art. 378 § 1 w zw. z art. 379 pkt 5 oraz art. 386 § 2 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie z urzędu bezwzględnej przesłanki nieważności postępowania, jaką jest pozbawienie pozwanej możliwości obrony praw.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej oparto na przesłance oczywistej zasadności skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała na naruszenie prawa procesowego przez Sądy obu instancji polegające na niewskazaniu podstawy prawnej, co nie tylko w sposób prima facie zauważalny uniemożliwia polemikę z argumentacją Sądów orzekających (co samo w sobie stanowi pozbawienie możności obrony praw), ale budzi wątpliwości co do skutków prawnych wyroków. Ponadto, że niewskazanie podstawy prawnej wyroku stanowi zaprzeczenie konstytucyjnego prawa do sądu (art. 45 § 1 Konstytucji RP) rozumianego jako prawo do rzetelnego procesu.

Pozbawia stronę możliwości oceny skutków prawnych ewentualnych dalszych czynności procesowych (co do zaskarżenia wyroku). Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, z ostrożności procesowej o jej oddalenie, a także o zasądzenie od pozwanej na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego w wysokości prawem przepisanej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie (postanowienie SN z 16 maja 2008 r., I UK 16/08, LEX nr 818572). Przesłanki przedsądu są określone w art. 3989 § 1 k.p.c., a przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje wtedy, gdy zachodzi choćby jedna z nich. Skarżąca wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej wiąże z twierdzeniem o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej ze względu na rażące naruszenie przepisów prawa procesowego polegające na niewskazaniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. postanowienia SN: z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531; z 16 maja 2008 r., I UK 16/08, LEX nr 818572; z 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134) wielokrotnie wskazywano, że odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) wymaga nie tylko powołania się na okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, że przesłanka ta rzeczywiście zachodzi. Oznacza to, że skarżąca musi wykazać, w czym – w jej ocenie – wyraża się „oczywistość” zasadności skargi oraz podać argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienia SN z 16 maja 2008 r., I UK 16/08; z 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, czy postanowienie SN z 1 grudnia 2015 r., I PK 68/15).

Przy czym, sam rzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienie SN z 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743). Tym samym szczególna podstawa przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga samodzielnego (czyli odrębnego od podstaw kasacyjnych) wskazania i wykazania naruszenia konkretnego przepisu prawa (procesowego lub materialnego), które jest oczywiste i bez wątpliwości prowadzi do stwierdzenia, że objęty skargą wyrok jest wadliwy i dlatego skarga powinna zostać przyjęta do rozpoznania (por. postanowienie SN z 4 lutego 2014 r., II UK 458/13, LEX nr 1644551).W ocenie Sądu Najwyższego skarżąca nie wykazała, że skarga jest oczywiście zasadna w przedstawionym wyżej rozumieniu.

Po pierwsze, wskazując na naruszenie prawa procesowego przez Sądy obu instancji polegające na niewskazaniu podstawy prawnej, skarżąca nie sprecyzowała we wniosku jak i jego uzasadnieniu przepisu prawnego, którego naruszenie (w sposób kwalifikowany) zarzuca. Przyjmując, że chodziło o naruszenie art. 328 § 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., skarżąca nie wykazała, że naruszenie to, uwzględniając ustalenia faktyczne dokonane w tej sprawie oraz wywód prawny zawarty w zaskarżonym wyroku, skutkowało wadliwym rozstrzygnięciem sprawy. Tymczasem w orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że naruszenie art. 328 § 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. może być zarzucane w skardze kasacyjnej tylko wyjątkowo, gdy wady uzasadnienia uniemożliwiają dokonanie kontroli kasacyjnej z uwagi na jego sporządzenie w sposób nie pozwalający na zorientować się w przyczynach natury faktycznej i prawnej, które legły u podstaw rozstrzygnięcia (por. wyrok SN z 15 kwietnia 2015 r., I CSK 278/15, LEX nr 2021936 oraz powołane tam orzeczenia; wyrok SN z 8 lipca 2015 r., II PK 282/14, LEX nr 1771522; wyrok SN z 2 grudnia 2014 r., I UK 139/14, LEX nr 1561322).

Skoro naruszenie art. 328 § 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. może stanowić uzasadnioną podstawę skargi kasacyjnej tylko wyjątkowo, to tym bardziej we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej i w jego uzasadnieniu powinna znaleźć się argumentacja prawna wskazująca na kwalifikowany charakter naruszenia tych przepisów i ich wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika natomiast, że zawieranie między pozwaną a powodem umów o pracę na łączny okres 8 lat, w świetle dokonanych ustaleń faktycznych (których skarżąca nie kwestionuje), nie było uzasadnione i stanowiło obejście prawa.

Sąd pierwszej instancji ustalił - co Sąd drugiej instancji podzielił - że motywem zawierania długotrwałych umów terminowych przez pozwaną była możliwość łatwiejszego, bezproblemowego i taniego dostosowania się do aktualnych zmieniających się wymogów rynkowych. Sąd drugiej instancji uznając taką praktykę za obejście prawa, umowę, która wiązała strony, zakwalifikował jako umowę na czas nieokreślony (tj. umowę, w której strony z góry nie określiły terminu jej rozwiązania). Wywód ten, pomimo że Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wprost nie sprecyzował przepisu prawnego, z którego wynika skutek nieważności postanowienia czynności prawnej zmierzającej do obejścia prawa, w ocenie Sądu Najwyższego jest wystarczający do dokonania kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku.

Tym samym bezpodstawnym jest twierdzenie skarżącej o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej ze względu na niewskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia.Z tych powodów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 98 § 1, art. 99 k.p.c. w zw. z § 12 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jednolity tekst:

Dz.U. 2013 r., poz. 490, ze zm.), oraz art. 108 § 1 k.p.c. - w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 k.p.c.