Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 384/15 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed because the Supreme Court cannot review factual findings made by the lower court.

Numero d'incarto II PK 384/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal against a labor court judgment establishing an employment relationship. The defendant argued that the lower court incorrectly interpreted material law by finding an employment relationship where none existed based on the lack of direct supervision and business activity. The court rejected this claim because the cassation appeal challenged factual determinations rather than legal errors, which the Supreme Court is prohibited from reviewing.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it challenges the factual findings of the court of second instance, as the Supreme Court is bound by the established state of facts and cannot review the correctness of factual determinations or evidence assessment.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal factual findings labor law employment relationship Supreme Court jurisdiction material law violation second instance court

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.
Inaczej rzecz ujmując, z powołaniem się na podstawę kasacyjną z art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. nie można zwalczać prawidłowości ustaleń faktycznych (por.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Powołanie się na przesłankę zawartą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
22 § 1 k.p.Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. należało postanowić jak w sentencji.
art. 22 § 1 k.p
przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 22 § 1 k.p.
art. 3989 § 1 k.p.c
Powołanie się na przesłankę zawartą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Powołanie się na przesłankę zawartą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 39813 § 2 k.p.c
14), o tyle Sąd Najwyższy jako „sąd prawa”, rozpoznając nadzwyczajny środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej, jest związany ustalonym stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.).
art. 3983 § 3 k.p.c
Z tego punktu widzenia każdy zarzut skargi kasacyjnej, który ma na celu polemikę z ustaleniami faktycznymi sądu drugiej instancji, chociażby pod pozorem błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania określonych przepisów prawa materialnego, z uwagi na jego sprzeczność z art. 3983 § 3 k.p.c.
art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c
Inaczej rzecz ujmując, z powołaniem się na podstawę kasacyjną z art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
22 § 1 k.p.Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CKN 812/98
wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 kwietnia 2000 r., III CKN 812/98, OSNC 2000 nr 10, poz.
IV CK 384/05
Supreme Court dismisses appeal on damages for personal injury, ruling no clear error in compensation assessment. The court upholds the appellate court's decision to award damages based on specific criteria. The court emphasizes that compensation must reflect the average standard of living while remaining reasonable. The decision clarifies that comparing damages across different cases is not a valid method for review. The court finds the awarded amount appropriate given the victim's severe injuries and age. The ruling reinforces the compensatory nature of damages within legal limits. The court rejects the appellant's argument regarding arbitrary assessment of personal injury. The judgment stands based on the absence of obvious violation of legal standards. The court maintains that no single sum can fully restore health or normal life. The decision ensures fairness by balancing compensation with societal economic conditions.
III CZP 62/02
Supreme Court refused to rule on 30-year acquisitive prescription due to premature legal assessment.
IV CSK 100/06
postanowienia Sądu Najwyższego: z 12 czerwca 2006 r., IV CSK 100/06, niepublikowane.; z 10 sierpnia 2006 r., V CSK 211/06, niepublikowane).
V CSK 211/06
postanowienia Sądu Najwyższego: z 12 czerwca 2006 r., IV CSK 100/06, niepublikowane.; z 10 sierpnia 2006 r., V CSK 211/06, niepublikowane).
II CKN 18/97
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1997 r., II CKN 18/97, OSNC 1997 nr 8, poz.
II CSK 184/07
Cassation appeal dismissed for improper scope of appeal and failure to demonstrate obvious legal error.
III UK 45/07
postanowienia Sądu Najwyższego z 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07, z 10 lipca 2007 r., II UK 45/07, niepublikowane, z 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109), co daje podstawy do uznania skargi za oczywiście uzasadnioną, tj.
II UK 45/07
postanowienia Sądu Najwyższego z 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07, z 10 lipca 2007 r., II UK 45/07, niepublikowane, z 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109), co daje podstawy do uznania skargi za oczywiście uzasadnioną, tj.
I UK 339/07
postanowienia Sądu Najwyższego z 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07, z 10 lipca 2007 r., II UK 45/07, niepublikowane, z 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109), co daje podstawy do uznania skargi za oczywiście uzasadnioną, tj.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 384/15 POSTANOWIENIE Dnia 5 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Strusińska-Żukowska w sprawie z powództwa M. T. ‎przeciwko W. W. ‎o ustalenie istnienia stosunku pracy, przywrócenie do pracy, wynagrodzenie, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, odszkodowanie, ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, świadectwo pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 października 2016 r.,‎skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. ‎z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt XXI Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 9 lipca 2015 r. oddalił apelację pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 16 grudnia 2014 r., którym ustalono, że powódkę M. T. i pozwanego W. W. w okresie od 15 listopada 2010 r. do 21 marca 2012 r. łączył stosunek pracy, w ramach którego powódka była zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku recepcjonistki (pkt 1); przywrócono powódkę na poprzednie warunki pracy i płacy u pozwanego (pkt 2); zasądzono od pozwanego na rzecz powódki wynagrodzenie w kwocie po 1.900 zł netto za każdy miesiąc pozostawania bez pracy, począwszy od 1 kwietnia 2012 r. do daty uprawomocnienia się wyroku pod warunkiem zgłoszenia przez powódkę gotowości do pracy i podjęcia pracy u pozwanego w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się wyroku (pkt 3) i oddalono powództwo w pozostałym zakresie (pkt 4).Pozwany wywiódł skargę kasacyjną od tego wyroku i opierając ją na podstawie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 22 § 1 k.p., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego oraz orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania, przy uwzględnieniu kosztów postępowania.W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania z uwagi na to, że jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że skarga jest oczywiście uzasadniona, nie można jednak uznać, że skarżący zdołał wykazać istnienie tej przesłanki.Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, gdyż tylko one decydują o wyniku „przedsądu”. Powołanie się na przesłankę zawartą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. zobowiązuje zatem skarżącego do przedstawienia wywodu prawnego, uzasadniającego jego pogląd, że skarga jest oczywiście uzasadniona, przy czym, o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).

Innymi słowy, w celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. należy wykazać „oczywistość skargi kasacyjnej” przez odwołanie się do argumentacji, która prima facie wskazuje, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z oczywistym naruszeniem prawa (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07, z 10 lipca 2007 r., II UK 45/07, niepublikowane, z 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109), co daje podstawy do uznania skargi za oczywiście uzasadnioną, tj. podlegającą uwzględnieniu.Zdaniem skarżącego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, co wynika „z naruszenia przez Sąd Okręgowy w W. przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 22 § 1 k.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w stosunku prawnym łączącym powódkę z pozwanym dominowały cechy charakterystyczne dla stosunku pracy, w sytuacji gdy strony nigdy nie zawarły porozumienia co do istotnych elementów stosunku prawnego, a także codzienne i osobiste wykonywanie pracy przez powódkę nie odbywało się po bezpośrednim kierownictwem pozwanego, nie zlecał on bezpośrednio powódce czynności do wykonania, nie prowadził nigdy działalności gospodarczej pod nazwą B. i nie wypłacał powódce wynagrodzenia, co powoduje, że elementy stosunku pracy w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione”.Takie sformułowania dotyczące naruszenia przytoczonego przepisu prawa materialnego wyraźnie przemawiają za tym, że nie są to zarzuty co do prawa, lecz co do faktów.

W obowiązującym stanie prawnym Sąd Najwyższy nie jest uprawniony zaś do badania prawidłowości zarówno ustaleń faktycznych, jak i oceny dowodów, dokonanych przez sąd drugiej instancji. O ile bowiem ten ostatni również jest „sądem faktu” i w myśl ogólnie niekwestionowanych zapatrywań orzecznictwa oraz doktryny kontynuuje postępowanie merytoryczne (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 kwietnia 2000 r., III CKN 812/98, OSNC 2000 nr 10, poz. 193; z dnia 5 lutego 2006 r., IV CK 384/05, niepublikowany; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2002 r., III CZP 62/02, Biul.

SN 2003 nr 3, s. 14), o tyle Sąd Najwyższy jako „sąd prawa”, rozpoznając nadzwyczajny środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej, jest związany ustalonym stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.). Związanie to wyklucza nie tylko przeprowadzenie w jakimkolwiek zakresie dowodów, lecz także badanie, czy sąd drugiej instancji nie przekroczył granic swobodnej ich oceny. Ustrojową funkcją Sądu Najwyższego jest sprawowanie nadzoru judykacyjnego, w tym zapewnianie jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych. Z tego punktu widzenia każdy zarzut skargi kasacyjnej, który ma na celu polemikę z ustaleniami faktycznymi sądu drugiej instancji, chociażby pod pozorem błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania określonych przepisów prawa materialnego, z uwagi na jego sprzeczność z art. 3983 § 3 k.p.c. jest a limine niedopuszczalny (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 12 czerwca 2006 r., IV CSK 100/06, niepublikowane.; z 10 sierpnia 2006 r., V CSK 211/06, niepublikowane).

Inaczej rzecz ujmując, z powołaniem się na podstawę kasacyjną z art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. nie można zwalczać prawidłowości ustaleń faktycznych (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1997 r., II CKN 18/97, OSNC 1997 nr 8, poz. 112), a tym samym, nie ma żadnej możliwości uznania za oczywiście uzasadnioną skargi kasacyjnej, w której skarżący zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, podważając jedynie przyjętą przez Sąd drugiej instancji podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, jak to czyni pozwany w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 22 § 1 k.p.Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. należało postanowić jak w sentencji.