Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 35/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal for lack of obvious legal error under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto II PK 35/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against the regional court's decision awarding damages for wrongful termination. The appellant argued that the lower court incorrectly found no serious breach of duty by the employee regarding various management actions and procedural delays. The court rejected this because the appeal failed to demonstrate an obvious legal error prima facie and sought to re-evaluate factual findings, which exceeds the Supreme Court's jurisdiction.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3981 § 1, 2 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1, 2 k.p.c. The Supreme Court accepts a cassation appeal only if an important legal issue exists or an obvious legal error is evident, excluding appeals that merely challenge factual findings or require re-evaluation of evidence.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obvious legal error serious breach of duty wrongful termination damages Supreme Court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3981 § 1 k.p.c.
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co potwierdza treść art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c., utrwalona judykatura oraz dominująca i reprezentatywna doktryna.
art. 3981 § 2 k.p.c.
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co potwierdza treść art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c., utrwalona judykatura oraz dominująca i reprezentatywna doktryna.
art. 3983 § 3 k.p.c.
Ponadto i co do zasady podstawy skargi kasacyjnej nie mogą stanowić zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), a nie jest zadaniem Sądu Najwyższego ponowna ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i to bez wykazania kwalifikowanej wadliwości zaskarżonego wyroku.
art. 3989 § 1 k.p.c.
W tym zakresie Sąd Najwyższy uznał, że w skardze nie wykazano żadnej z przesłanek wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c.
W konsekwencji Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 52 § 1 pkt 1 k.p
do dnia zapłaty.Od wskazanego wyżej prawomocnego wyroku pozwana wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości na podstawach niewłaściwego zastosowania: 1/ art. 52 § 1 pkt 1 k.p.
art. 52 § 2 k.p
wynagrodzenia pomimo nie wykonywania przez niego umowy wydawniczej, zawarcie umowy na dzierżawę Kompleksu Sportowo-Rekreacyjnego oraz odmowa wydania komputerów służbowych - nie stanowiły ciężkiego naruszenia przez powoda jego podstawowych obowiązków pracowniczych; 2/ art. 52 § 2 k.p.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
W tym zakresie Sąd Najwyższy uznał, że w skardze nie wykazano żadnej z przesłanek wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
W tym zakresie Sąd Najwyższy uznał, że w skardze nie wykazano żadnej z przesłanek wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 39813 § 2 k.p.c
Tymczasem wniosek skargi kasacyjnej w istocie rzeczy zmierzał do zakwestionowania miarodajnych dla Sądu Najwyższego ustaleń faktycznych, które stanowiły podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.) i to przy braku jakichkolwiek proceduralnych zarzutów kasacyjnych.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 35/15 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Myszka w sprawie z powództwa W. G.‎przeciwko Ż. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w O. ‎o odszkodowanie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 29 września 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu‎z dnia 29 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV Pa 42/13, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od skarżącej na rzecz powoda kwotą 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Elblągu wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2014 r. oddalił apelację pozwanej Ż. Sp. z o.o. w O. od wyroku Sądu Rejonowego w Ostródzie z dnia 29 kwietnia 2013 r., zasądzającego od pozwanej na rzecz powoda W.G. kwotę 18.500 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia, z ustawowymi odsetkami od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia zapłaty.Od wskazanego wyżej prawomocnego wyroku pozwana wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości na podstawach niewłaściwego zastosowania: 1/ art. 52 § 1 pkt 1 k.p. – przez błędne uznanie, że rozwiązanie umowy o pracę z powodem w trybie dyscyplinarnym było nieuzasadnione, a wskazane przez pozwaną przyczyny rozwiązania umowy, tj.: nieprzestrzeganie przepisów prawa pracy w zakresie udzielania pracownikom urlopu, zawarcie umowy o ochronę mienia, wykorzystywanie samochodu prywatnego do celów służbowych, dokonanie rezerwacji i opłacenie ze środków pozwanej pobytu małżonki powoda na dwudniowym spotkaniu Walnego Zgromadzenia Polskiej Izby Turystyki, zlecanie w imieniu pozwanej nieuzasadnionych gospodarczo i ekonomicznie usług, akceptowanie wypłat pozwanej na rzecz M.G. wynagrodzenia pomimo nie wykonywania przez niego umowy wydawniczej, zawarcie umowy na dzierżawę Kompleksu Sportowo-Rekreacyjnego oraz odmowa wydania komputerów służbowych - nie stanowiły ciężkiego naruszenia przez powoda jego podstawowych obowiązków pracowniczych; 2/ art. 52 § 2 k.p. - poprzez błędne uznanie, że w stosunku do zarzutu korzystania przez powoda z samochodu prywatnego do celów służbowych i pobierania z tego tytułu rekompensaty pieniężnej oraz zarzutu zawarcia umowy dzierżawy kompleksu sportowo-rekreacyjnego pozwana dopuściła się naruszenia tej podstawy kasacyjnej wskutek przekroczenia miesięcznego terminu do złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę.W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., twierdząc, że Sąd drugiej instancji w sposób oczywisty dopuścił się rażących uchybień materialnoprawnych podstaw zaskarżenia - art. 52 § 1 pkt 1 k.p. i art. 52 § 2 k.p. W ocenie skarżącej spółki, Sąd drugiej instancji błędnie uznał, że podjęte przez powoda działania związane z zarządzaniem pozwaną spółką, które stanowiły podstawę rozwiązania z nim umowy o pracę, nie stanowiły ciężkiego naruszenia jego podstawowych obowiązków pracowniczych i nie uzasadniały rozwiązania z nim umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co potwierdza treść art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c., utrwalona judykatura oraz dominująca i reprezentatywna doktryna. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią obligatoryjne i konstrukcyjne wymagania podlegające ocenie we wstępnym stadium postępowania kasacyjnego (tzw. przedsądzie). W tym zakresie Sąd Najwyższy uznał, że w skardze nie wykazano żadnej z przesłanek wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. Powołując się na przesłankę oczywistego naruszenia prawa skarżąca obowiązana była wykazać kwalifikowaną postać takiego zarzutu, polegającą na jego oczywistości widocznej prima facie i od razu przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej i bez potrzeby uzupełniania materiału dowodowego wymagającego kolejnej jego oceny prawnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49).

Oznacza to, że pojęcie „oczywistego” naruszenia prawa należy do sfery obiektywnej i wymaga wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego były ewidentnie zasadne bez potrzeby dokonywania szczegółowej lub ponownej ich oceny prawnej w oparciu o ustalony materiał dowodowy. Tymczasem wniosek skargi kasacyjnej w istocie rzeczy zmierzał do zakwestionowania miarodajnych dla Sądu Najwyższego ustaleń faktycznych, które stanowiły podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.) i to przy braku jakichkolwiek proceduralnych zarzutów kasacyjnych.

Ponadto i co do zasady podstawy skargi kasacyjnej nie mogą stanowić zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), a nie jest zadaniem Sądu Najwyższego ponowna ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i to bez wykazania kwalifikowanej wadliwości zaskarżonego wyroku. W konsekwencji Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.