Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 335/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on overtime pay, ruling facts show no excessive hours worked by employee.

Numero d'incarto II PK 335/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal against a lower court ruling that dismissed the employee's claim for overtime pay. The court found that the employee managed her own schedule, working only two to three days a week for approximately four hours daily, which precluded any excessive working hours. Consequently, the appeal was deemed inadmissible as it merely challenged established facts rather than presenting a clear legal error.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.; Art. 98 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it fails to demonstrate an obvious violation of cassation grounds prima facie, as the appeal merely contests established facts without proving a legal error.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility overtime pay claim burden of proof employee fact finding review labor law procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Domagając się przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca odwołała się do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Chybione zarzuty kasacyjne w rzeczywistości zmierzały wyłącznie do podważenia ustalonego przez Sądy orzekające stanu faktycznego sprawy, co usuwa się spod rozeznania i kontroli kasacyjnej (art. 3983 § 3 oraz art.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.; por.
Art. 98 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c., orzekając o kosztach zastępstwa procesowego strony pozwanej w postępowaniu kasacyjnym w zgodzie z art. 98 k.p.c.
art. 140 k.p
Wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność wyliczenia wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych został prawidłowo oddalony przez Sąd pierwszej instancji.Skargę kasacyjną wniosła powódka, zarzucając naruszenie: 1/ art. 140 k.p.
art. 386 § 4 k.p.c
art. 227 k.p.c
217 § 3 w związku z art. 227 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Domagając się przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca odwołała się do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 39813 § 2 k.p.c
3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.; por.
art. 3989 § 2 k.p.c
W konsekwencji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia oczywiście bezzasadnej skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzekając o kosztach zastępstwa procesowego strony pozwanej w postępowaniu kasacyjnym w zgodzie z art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższy z 5 grudnia 2013 r., III SK 19/13
postanowienie Sądu Najwyższy z 3 grudnia 2014 r., III PK 75/14
postanowienie Sądu Najwyższy z 5 października 2007 r., III CSK 216/07
postanowienie Sądu Najwyższy z 20 marca 2014 r., I CSK 18/14
postanowienie Sądu Najwyższy z 4 kwietnia 2013 r., III SK 43/12
postanowienie Sądu Najwyższy z 23 marca 2012 r., II PK 278/11
wyrok Sądu Najwyższy z 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13
III PK 75/14
Supreme Court dismissed teacher's appeal for reinstatement due to lack of clear procedural violation and organizational constraints.
III CSK 216/07
Cassation appeal dismissed for lack of obvious merit under Polish Civil Procedure Code Article 3989.
I CSK 18/14
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove obvious legal error and lack of public interest.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 335/15 POSTANOWIENIE Dnia 22 września 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Myszka w sprawie z powództwa R. Ś.‎przeciwko [...] Przedsiębiorstwu Komunalnemu E.‎o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 września 2016 r.,‎skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt XXI Pa (...), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od skarżącej na rzecz strony pozwanej kwotę 900 (dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w W. XXI Wydział Pracy wyrokiem z dnia 7 maja 2015 r. oddalił apelację powódki R. Ś. od wyroku Sądu Rejonowego w W. VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 września 2014 r. oddalającego powództwo o zapłatę wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych oraz zasądzającego na rzecz pozwanego [...] Przedsiębiorstwa Komunalnego E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. kwotę 1.800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Sądy obu instancji ustaliły, że powódka była zatrudniona w pozwanym przedsiębiorstwie od 1 lutego 2011 r. do 30 kwietnia 2012 r. na stanowisku głównego księgowego.

Wymiar czasu pracy powódki wynosił 8 godzin na dobę i przeciętnie 16 godzin w pięciodniowym tygodniu. Powódka sama zarządzała swoim czasem pracy, przebywała w pozwanej spółce dwa, trzy dni w tygodniu, po około cztery godziny dziennie - najczęściej przychodziła do pracy między godziną 10.00 a 11.00, wychodziła około godziny 14.00-15.00. W ewidencji czasu pracy nie wskazywano ilości godzin pracy powódki, jedynie fakt przyjścia do pracy potwierdzany był podpisem na liście. Oprócz wynagrodzenia zasadniczego powódka otrzymywała nagrody pieniężne oraz premie uznaniowe.

Pismem z dnia 27 kwietnia 2012 r. powódka wystąpiła do prezesa pozwanej spółki o rekompensatę przepracowanych nadgodzin, których według jej wyliczenia było 398. W takim stanie faktycznym Sąd drugiej instancji uznał, że powódka nie świadczyła pracy w godzinach nadliczbowych. W jego ocenie zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał, że powódka w okresie od listopada 2011 r. do kwietnia 2012 r., mimo licznych obecności w pracy, nie przekroczyła tygodniowego wymiaru czasu pracy. Sąd Okręgowy podkreślił, że w postępowaniu odrębnym w sprawach z zakresu prawa pracy z powództwa pracownika o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych obowiązuje ogólna reguła procesowa, że powód powinien udowodnić słuszność swoich twierdzeń w zakresie zgłoszonego żądania.

Ponadto powódka nie wykazała, aby zgodnym zamiarem stron przy zawieraniu umowy o pracę było uzgodnienie zadaniowego czasu pracy w wymiarze koniecznym dla wykonania określonych przez pracodawcę zadań. Wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność wyliczenia wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych został prawidłowo oddalony przez Sąd pierwszej instancji.Skargę kasacyjną wniosła powódka, zarzucając naruszenie: 1/ art. 140 k.p. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że strony nie ustaliły zadaniowego czasu pracy w łączącej ich umowie o pracę, podczas gdy z treści przepisu wynika jedynie konieczność konsultacji tej kwestii między pracownikiem a pracodawcą, oraz, że wprowadzenie zadaniowego czasu pracy może zostać dokonane również przez czynności dorozumiane, 2/ art. 386 § 4 k.p.c. przez oddalenie apelacji powódki pomimo nierozpoznania przez Sąd Rejonowy istoty sprawy, którą pozostaje konieczność wyliczenia czasu pracy powódki koniecznego do wykonania przez nią powierzonych przez pracodawcę czynności, 3/ art. 278 § 1 w związku z art. 217 § 3 w związku z art. 227 k.p.c. przez pominięcie wniosku dowodowego powódki o powołanie biegłego z zakresu księgowości dla wyliczenia czasu pracy powódki koniecznego dla wykonania przez nią powierzonych przez pracodawcę zadań oraz związanego z tym należnego wynagrodzenia.

Domagając się przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca odwołała się do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wskazując na oczywistą zasadność skargi ze względu na naruszenie podstaw kasacyjnego zaskarżenia.Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji lub o uchylenie wyroków Sądów obydwu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji „wobec drugiej i trzeciej podstawy kasacyjnej”.W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie jej do merytorycznego rozpoznania. Odnosząc się do przywołanej w rozpoznawanej skardze przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej należy wskazać, że w judykaturze przyjmuje się, iż oczywista zasadność skargi z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. zachodzi wtedy, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika prima facie, że doszło do kwalifikowanego naruszenia podstaw kasacyjnego zaskarżenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2013 r., III SK 19/13, LEX nr 1402642 oraz z 3 grudnia 2014 r., III PK 75/14, LEX nr 1621619), które ewidentnie uzasadniały uwzględnienie skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 5 października 2007 r., III CSK 216/07, LEX nr 560577 oraz z 20 marca 2014 r., I CSK 18/14, LEX nr 1522063).

Strona skarżąca jest w tym zakresie zobowiązana do sformułowania w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania odpowiednich wywodów potwierdzających tę okoliczność. Ponadto o oczywistości naruszenia prawa można mówić wyłącznie wtedy, gdyby w sprawie doszło do sprzeczności wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2013 r., III SK 43/12, LEX nr 1331343). W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wykazała istnienia powołanej przesłanki „przedsądu”.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zawiera bowiem żadnego jurydycznego wywodu potwierdzającego słuszność tezy o kwalifikowanym naruszeniu przez Sąd drugiej instancji powołanych przepisów. Chybione zarzuty kasacyjne w rzeczywistości zmierzały wyłącznie do podważenia ustalonego przez Sądy orzekające stanu faktycznego sprawy, co usuwa się spod rozeznania i kontroli kasacyjnej (art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.; por. postanowienie Sądu Najwyższego z 23 marca 2012 r., II PK 278/11, LEX nr 1214574, lub wyrok Sądu Najwyższego z 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13, LEX nr 1458681).

Z miarodajnie ustalonego stanu faktycznego wynika, że skarżąca sama zarządzała swoim czasem pracy i decydowała o godzinach stawienia się do pracy oraz długości jej świadczenia. Skoro skarżąca przebywała w siedzibie pozwanego pracodawcy zazwyczaj jedynie dwa-trzy dni w tygodniu, po około cztery godziny dziennie, to nie może być mowy, aby świadczyła pracę w godzinach nadliczbowych, co ewidentnie dyskwalifikowało tezę o rzekomo oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. W konsekwencji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia oczywiście bezzasadnej skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzekając o kosztach zastępstwa procesowego strony pozwanej w postępowaniu kasacyjnym w zgodzie z art. 98 k.p.c.