Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 333/05 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for fact-finding errors as they lack public legal interest.

Numero d'incarto II PK 333/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by G. L. against a labor court judgment regarding employment verification. The appellant argued that the lower court incorrectly interpreted material law and failed to establish facts, but the Court ruled that such errors do not constitute a valid ground for cassation. The decision emphasized that cassation serves a public interest in uniform law application rather than acting as a third-instance fact-finding body, and since the appeal did not demonstrate a question of law of significant public importance, it was rejected.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3983 § 1, 3983 § 3, 3984 § 1 pkt 3, 3989 § 1 pkt 1, 3989 § 2 k.p.c.; Cassation appeals cannot be based solely on factual errors or misinterpretations of material law unless they raise a question of law of significant public importance or precedential value.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal factual findings cassation public interest function labor law cassation legal precedent requirement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3983 § 1 k.p.c.
obydwu podstaw wskazanych w art. 3983 § 1 k.p.c. jej treść sprowadza się do
Art. 3983 § 2 k.p.c.
obydwu podstaw wskazanych w art. 3983 § 1 k.p.c.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. – stanowić podstawy skargi kasacyjnej.
Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
elementów skargi kasacyjnej wprowadził, w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., wymaganie
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., oznacza to, że w konkretnej sprawie istnieje
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c. postanowienie Sądu Najwyższego o
Art. 39810 k.p.c.
3989 § 2 w związku z art. 39810 k.p.c. Sąd Najwyższy
art. 3989 § 2 k.p.c
Stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3983 § 1 k.p.c
obydwu podstaw wskazanych w art. 3983 § 1 k.p.c.
art. 39813 § 2 k.p.c
Tymi ustaleniami, w myśl art. 39813 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy jest

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 333/05

POSTANOWIENIE

Dnia 27 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maria Tyszel

w sprawie z powództwa G. L.

przeciwko L.Joint Venture Sp. z o.o. w W.

o odprawę i sprostowanie świadectwa pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 kwietnia 2006 r.,

skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w W.

z dnia 21 marca 2005 r., sygn. akt XII Pa …/03,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c. postanowienie Sądu Najwyższego o

przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej nie wymaga pisemnego

uzasadnienia, jednakże w pierwszym okresie stosowania przepisów o skardze

kasacyjnej, w ich brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie

ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sadów

powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), Sąd Najwyższy rozpoznający

niniejszą skargę kasacyjna uznaje za potrzebne wskazanie zasadniczych motywów

rozstrzygnięcia.

Sąd Najwyższy wielokrotnie już wyjaśniał, także w swym publikowanym

orzecznictwie, że jako kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej

instancji, a skarga kasacyjna (podobnie, jak uprzednio – kasacja) nie jest środkiem

zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji

kończącego postępowanie w sprawie. Mimo wniesienia skargi z zarzutami z

obydwu podstaw wskazanych w art. 3983 § 1 k.p.c. jej treść sprowadza się do

zakwestionowania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego

wyroku. Tymi ustaleniami, w myśl art. 39813 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy jest

związany, ponieważ podniesione w skardze zarzuty naruszenia wyłącznie art. 233 §

1 i 382 k.p.c., jako dotyczące ustalenia faktów oraz oceny dowodów, nie mogą –

stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. – stanowić podstawy skargi kasacyjnej. W ich

świetle natomiast przytoczona w niej podstawa naruszenia powołanych przepisów

prawa materialnego przez ich błędną wykładnię jest bezprzedmiotowa, a skarga nie

jest „oczywiście uzasadniona”, jak to określił pełnomocnik powódki. Przedstawione

Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie nie jest zagadnieniem

prawnym, lecz pytaniem autora skargi o poprawność, dokonanej przez Sąd drugiej

instancji, oceny występujących w sprawie okoliczności faktycznych.

Sąd Najwyższy po raz kolejny przypomina, że z uwagi na przeważający w

charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego, jako środka kontroli

prawidłowości stosowania prawa, ustawodawca, jako jeden z konstruktywnych

elementów skargi kasacyjnej wprowadził, w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., wymaganie

przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej i jego uzasadnienia

służącego wykazaniu znaczenia rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego dla realizacji

publicznoprawnej funkcji skargi, względnie ujednolicenia orzecznictwa sądów

powszechnych i rozwoju jurysprudencji. „Istotność” zagadnienia prawnego w

rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., oznacza to, że w konkretnej sprawie istnieje

zagadnienie prawne o dużym znaczeniu dla prawa lub sprawa ma precedensowy

charakter w stosunku do innych, podobnych spraw. Takiego znaczenia w skardze

nie przedstawiono, a przekonanie strony i jej pełnomocnika o „niesprawiedliwości”

wyroku, bez wykazania wywodem prawnym naruszenia tym wyrokiem konkretnych

przepisów prawa, nie jest przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i

dlatego, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art. 39810 k.p.c. Sąd Najwyższy

orzekł, jak w sentencji postanowienia.