Supreme Court dismisses cassation appeal on overtime pay, rejecting procedural grounds due to lack of prima facie violation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal against the lower court's ruling awarding overtime compensation. The appellant argued procedural violations regarding evidence evaluation and factual findings, claiming the court improperly accepted overtime claims without sufficient employer proof. The court rejected these claims, stating the lower court's decision was based on a balanced assessment of documents and witness testimony, and that no obvious procedural error existed to warrant cassation review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the alleged procedural or substantive violation is not evident prima facie without a deep analysis of the case details.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 310/16 POSTANOWIENIE Dnia 9 sierpnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z powództwa K.S. przeciwko M.B. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą B. w K. o odszkodowanie, wynagrodzenie za nadgodziny,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 sierpnia 2017 r.,skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 24 czerwca 2016 r., sygn. akt IX Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w W., po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z 24 czerwca 2016 r., oddalił apelację pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w W. z 10 kwietnia 2014 r. złożoną w zakresie zasądzenia na rzecz powódki od pozwanego 24.213,56 zł tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych.Wyrok Sądu Okręgowego pozwany zaskarżył w całości. Zarzucono naruszenie prawa materialnego, to jest: (-) art. 151 § 1 k.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że powódka pracowała w godzinach nadliczbowych w wymiarze przez nią wskazanym, podczas gdy z przedstawionej przez pozwanego ewidencji czasu pracy nie wynika, żeby powódka pracowała w godzinach nadliczbowych za wiedzą pracodawcy w rozumieniu ww. przepisu, realizując jego szczególne potrzeby.
Ponadto, zarzucono naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: (-) art. 378 k.p.c., art. 382 k.p.c. oraz art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. przez brak uzasadnienia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia i poprzestanie na lakonicznym twierdzeniu, że Sąd pierwszej instancji dopuścił i przeprowadził zaoferowane przez strony dowody, na ich podstawie dokonał ustaleń faktycznych i poddał je prawidłowej ocenie prawnej wydając korzystny dla powódki wyrok, nie argumentując, na jakich konkretnie dowodach Sąd się oparł; (-) art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 378 § 1 k.p.c. oraz art. 382 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. polegające na przejęciu przez Sąd drugiej instancji za własne ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego, bez przeprowadzenia merytorycznych rozważań w tej kwestii, w sytuacji gdy zarzuty apelacji obejmowały przede wszystkim sprzeczność ustaleń Sądu pierwszej instancji ze zgromadzonym materiałem dowodowym, co skutkowało tym, że zarzuty apelacyjne w nie zostały rozpoznane, w tym: art. 233 § 1 k.p.c. w zakresie, w jakim Sąd przeprowadził błędną ocenę dowodów, a w konsekwencji przyjął, że większość pracowników prowadziła na własny użytek ewidencję czasu pracy, a powódka wykonywała pracę w godzinach nadliczbowych w czasie i wymiarze przez nią wskazanym; (-) art. 378 § 1 k.p.c. oraz art. 382 k.p.c. w zw. z art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez niewskazanie i niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku przyczyn, dla których Sąd odmówił wiarygodności i mocy dowodowej zeznaniom świadków A.A. i D.P., i ewidencji czasu pracy przedłożonej przez pozwanego, oraz na podstawie jakich dokumentów uznał, że powódka rzeczywiście pracowała w godzinach nadliczbowych we wskazanym przez nią czasie.Zdaniem skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
W ocenie skarżącego oczywiście uzasadnionym jest zarzut naruszenia art. 151 § 1 k.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że „powódka pracowała u pozwanego pracodawcy w godzinach nadliczbowych w wymiarze przez nią wskazanym, oraz że w zaistniałej sytuacji przesłanką do podjęcia przez pozwaną pracy w godzinach nadliczbowych były szczególne potrzeby pracodawcy”. Zarzut ten ma być oczywiście uzasadniony, również dlatego, że z przedstawionej przez pozwanego ewidencji czasu pracy nie wynika, żeby powódka pracowała w godzinach nadliczbowych za wiedzą pracodawcy, realizując jego szczególne potrzeby.
Skarżący wskazał, że poczynione przez Sąd ponownie rozpoznający sprawę błędy dotyczące postępowania dowodowego oraz ustaleń faktycznych doprowadziły do niewłaściwych wniosków w zakresie roszczenia powódki o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, a w konsekwencji niewłaściwego zastosowania ww. przepisu. Ponadto, skarżący wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona ze względu na zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art 378 § 1 k.p.c. oraz art. 382 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez przejęcie przez Sąd drugiej instancji za własne ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego, bez przeprowadzenia merytorycznych rozważań w tej kwestii.
Za niedopuszczalne, w ocenie skarżącego, należy uznać sytuację, w której Sąd drugiej instancji przyjmuje za własne ustalenia poczynienie przez Sąd Rejonowy bez merytorycznych rozważań w tej kwestii, gdy apelacja strony opiera się na kwestionowaniu ustaleń faktycznych i oceny dowodów. Nadto, skarżący wskazał, że oczywiście uzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 378 § 1 k.p.c. oraz art. 382 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów apelacji. W zaskarżonym wyroku, w ocenie skarżącego, brak uzasadnienia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, oraz precyzyjnego przywołania przyczyn, dla jakich przeprowadzonym w sprawie dowodom Sąd odmówił wiarygodności.
Dodatkowo, Sąd ponownie rozpoznając sprawę nie rozpoznał wszystkich zarzutów podniesionych przez pozwanego w apelacji, a ograniczył się jedynie do uwzględnienia, w wydanym po ponownym rozpoznaniu sprawy orzeczeniu, dyspozycji nakreślonych przez Sąd Najwyższy, nie analizując ponownie merytorycznie sprawy.Powódka wniosła o nieprzyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a także o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3), lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).Skarżący wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnia jej oczywistą zasadnością ze względu na naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego.Przesłanka przedsądu, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., odwołując się do bogatego orzecznictwa Sądu Najwyższego w tym zakresie, występuje wtedy, gdy bez pogłębionej analizy zastosowanych przez sąd przepisów prawa materialnego i bez wnikania w szczegóły postępowania dowodowego - dla oceny naruszenia przepisów prawa procesowego, można stwierdzić zasadność przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. postanowienie SN z 10 lipca 2007 r., II UK 45/07, LEX nr 898439).
Skarżący powinien zatem nie tylko wskazać, ale i wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej i bez wnikania w szczegóły sprawy. Spełnienie tej przesłanki możliwe jest wyłącznie przy tak ewidentnym naruszeniu prawa, którego stwierdzenie nie wymaga dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub prawniczej (por. postanowienie SN z 4 grudnia 2014 r., III PK 75/14, LEX nr 1621619). W tej sprawie sytuacja taka nie występuje.
Wniosek taki wynika z zestawienia twierdzeń i argumentacji skarżącego zawartych we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd drugiej instancji ocenił prawidłowość postępowania dowodowego przeprowadzonego przez Sąd pierwszej instancji, w tym z perspektywy granic swobodnej oceny dowodów wyznaczonych przepisami prawa procesowego, doświadczeniem życiowym oraz zasadami logicznego rozumowania, i podzielił dokonane przez ten Sąd ustalenia faktyczne. Przyjęcie przez Sąd drugiej instancji, że powódka pracowała w godzinach nadliczbowych stanowiło wynik z jednej strony oceny dowodów z dokumentów, zeznań świadków oraz powódki - wymienionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z drugiej - ustalenia, że pozwany nieprawidłowo prowadził ewidencję czasu pracy (brak wskazywania konkretnych godzin pracy powódki; brak ewidencji za okres od lipca 2010 r. do marca 2011 r.) i nie wykazania przez pozwanego w inny sposób, że powódka pracy w godzinach nadliczbowych rzeczywiście nie wykonywała.Uwzględniając powyższe, skarga kasacyjna nie jest oczywiście uzasadniona ze względu na okoliczności wskazane we wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania.
Tym samym, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.Odnośnie wniosku powódki o zasądzenie kosztów postępowania wywołanych wniesieniem skargi kasacyjnej, Sąd Najwyższy nie uwzględnił tego wniosku, ponieważ odpis odpowiedzi na skargi kasacyjnej, wbrew dyspozycji art. 132 § 1 k.p.c., nie został doręczony przez pełnomocnika powódki pełnomocnikowi drugiej strony. Z akta sprawy wynika, że odpis odpowiedzi na skargę kasacyjną został doręczony drugiej stronie przez Sąd Okręgowy. Skoro odpowiedź na skargę kasacyjną powinna zostać zwrócona zgodnie z art. 132 § 1 zdanie trzecie k.p.c., to nie jest możliwe uwzględnienie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego zawartego w tym piśmie.