Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 304/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue, citing mutual exclusivity of obvious merit and legal doubt grounds.

Numero d'incarto II PK 304/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the plaintiff's cassation appeal against a labor court judgment regarding wage increases. The plaintiff argued that the case presented a significant legal issue concerning the interpretation of wage increase statutes and claimed the lower court's decision was obviously erroneous. The court rejected this, ruling that the grounds for admitting an appeal based on a significant legal issue and obvious merit are mutually exclusive and cannot be simultaneously invoked.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1, 2, 4 k.p.c.; The grounds for admitting a cassation appeal based on a significant legal issue or the need for legal interpretation are mutually exclusive with the ground of obvious merit, as a case requiring Supreme Court interpretation cannot simultaneously be obviously erroneous.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility mutually exclusive grounds significant legal issue obvious merit of appeal interpretation of statutes labor law wage increases Supreme Court jurisdiction riduzione dell'aumento ordinario dello stipendio

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia z 21 października 2008 r., II PK 158/08, LEX nr 738506, przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawarte w pkt 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) oraz że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) oraz że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).
Art. 3989 § 2 k.p.c.
3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia z 21 października 2008 r., II PK 158/08, LEX nr 738506, przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawarte w pkt 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia z 21 października 2008 r., II PK 158/08, LEX nr 738506, przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawarte w pkt 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) oraz że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) oraz że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).
art. 3989 § 2 k.p.c
3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2011 r., II PK 247/10
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2011 r., II PK 247/10, LEX nr 1274964).
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 26 listopada 2013 r., I UK 291/13
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 21 października 2008 r., II PK 158/08
II PK 247/10
Supreme Court dismissed appeal on labor termination, ruling facts were clear and no legal interpretation needed.
I UK 291/13
Supreme Court dismisses cassation appeal for asbestos work pension due to insufficient legal issue argumentation.
II PK 158/08
Jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia z 21 października 2008 r., II PK 158/08, LEX nr 738506, przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawarte w pkt 1 i 4 art.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 304/17 POSTANOWIENIE Dnia 19 grudnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Staryk w sprawie z powództwa G. R.‎przeciwko Szpitalowi Powiatowemu w S.‎o wynagrodzenie za pracę, o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 19 grudnia 2018 r.,‎skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt V Pa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt V Pa […], Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. – w sprawie z powództwa G. R. przeciwko Szpitalowi Powiatowemu w S. o wynagrodzenie za pracę, o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych – oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt V P […], w którym Sąd Rejonowy zasądził od pozwanego na rzecz powódki 512,34 zł wraz odsetkami ustawowymi oraz 1.367,95 zł wraz z odsetkami ustawowymi; oddalił powództwo w pozostałym zakresie.Powyższy wyrok Sądu Okręgowego powódka zaskarżyła skargą kasacyjną.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne dotyczące: „a) charakteru odnoszących się do poszczególnych lat kalendarzowych przyrostów wynagrodzeń pracowników na podstawie ustawy z dnia 16.12.1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw, co wynikało z art. 4 ust. 1 i art. 4a ust. 1 i 2 i innych przepisów tej ustawy;

b) różnorodności tytułów do wzrostu (przyrostu) wynagrodzeń pracowników, w tym zwłaszcza wzrostu (przyrostu) wynagrodzeń w różnym czasie i zasadniczej niedopuszczalności zaliczania na przyrost wynagrodzenia z jednego tytułu - ustawy lub zmiany ustawy z dniem 1.1.2001 r. i w 2002 r. przyrostu (wzrostu) wynagrodzenia na podstawie innej ustawy z dnia 22.7.2006r. z dniem 1.1.2008r., a możliwości zbiegu tytułów do przyrostu (wzrostu) wynagrodzenia dokonywanego jedynie w tym samym czasie (w 2002r. z tytułu ustawowego wzrostu wynagrodzenia według wzoru (o kwotę 110.24 zł.) na podstawie art.4a ust. 2 wskazanej ustawy z dnia 16.12.1994r. i z tytułu wzrostu u powódki z dniem 1.10.2002r. na podstawie zakładowego regulaminu wynagradzania dodatku stażowego o 1% wynagrodzenia zasadniczego);

c) skutków uchylenia z dniem 1.1.2010 r. ustawy z dnia 16.12.1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw i niedopuszczalności utraty przez pracowników, w tym powódkę, wskutek uchylenia tej ustawy nabytego przez nich prawa do wzrostu wynagrodzeń z dniem 1.1,2001r. i w 2002r. na podstawie art. 4a ust. 1 i 2 tej ustawy;”. Wskazano na „istniejącą potrzebę wykładni przedmiotowych przepisów prawnych art. 4 ust. 1 oraz art. 4a ust. 1 i 2 ustawy o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń..., jako budzących wciąż poważne wątpliwości w orzecznictwie sądów…”.

W ocenie autora skargi: „skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdyż już z językowej wykładni jasno brzmiących przepisów art. 4 ust. 1 oraz art. 4a ustawy z dnia 16.12.1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców ...wynika, że w przepisach tych chodzi o przyrost wynagrodzeń pracowników realizowany w danym roku kalendarzowym, a również z zasad logiki i zasady ochrony praw nabytych, a także równości wszystkich wobec prawa i niedyskryminacji kogokolwiek z jakiejkolwiek przyczyny oraz równego traktowania pracowników, wynika niedopuszczalność i bezpodstawność zaliczenia powódce na wykonanie ustawowego przyrostu wynagrodzenia z dniem 1.1.2001 r. i w 2002 r. (i to w drodze uczynionego dla zmuszonej do dochodzenia tego przyrostu wynagrodzenia powódki dyskryminującego ją wyjątku) przyrostu (wzrostu) wynagrodzenia na podstawie innej ustawy z dnia 22.7.2006r., o przekazaniu środków finansowych świadczeniodawcom, w postaci powszechnej podwyżki wynagrodzeń, którą powódka wraz z innymi pracownicami pozwanego otrzymała z dniem 1.1.2008r. przy wliczeniu otrzymywanego od dnia 1.10.2006r. dodatku kwotowego 520,-zł. do wynagrodzenia zasadniczego (z jednoczesnym podwyższeniem tego wynagrodzenia o 30,-zł. miesięcznie), podobnie jak bezpodstawność i niedopuszczalność uznania, że skoro przedmiotowa ustawa o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw została z dniem 1.1.2010r. po 15-tu latach jej obowiązywania uchylona (w tym jako zastąpiona innymi odnoszącymi się do innych okresów aktami prawnymi), to nabyte na jej podstawie prawo do przyrostu (wzrostu) wynagrodzenia również zostało uchylone i powódce odebrane, skutkiem czego powódka rzekomo nie może już za okres po 2009 r. dochodzić od pozwanego wyrównania jej wynagrodzenia z tytułu niewykonania przez pozwanego wobec powódki należnego powódce na podstawie obowiązującej w latach 1995- 2009 ustawy przyrostu wynagrodzenia z dnia 1.1.2001r. i w 2002 r.;”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna powódki nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) oraz że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Nie można jednak uznać, że skarżąca wykazała istnienie przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.Twierdzenia o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej autor skargi wiąże z naruszeniem tych samych przepisów prawa materialnego, z którymi łączy występowanie przyczyn przyjęcia skargi do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Taka konstrukcja uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest wadliwa. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 (także pkt 2 ) i 4 k.p.c. wykluczają się, gdyż skarga kasacyjna nie może być uznana za oczywiście uzasadnioną, jeżeli o występowaniu tej przesłanki miałoby świadczyć naruszenie przepisów prawa, których wykładnia nasuwa tak duże wątpliwości, że konieczne jest ich wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy w ramach sformułowanego w tej sprawie zagadnienia prawnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2011 r., II PK 247/10, LEX nr 1274964).

W postanowieniu z dnia 26 listopada 2013 r., I UK 291/13, LEX nr 1430990, Sąd Najwyższy wyraził stanowisko, że łączenie przesłanki oczywistej zasadności skargi z występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, budzi poważne zastrzeżenia. W uzasadnieniu powołanego postanowienia Sąd Najwyższy podkreślił, że w dotychczasowym orzecznictwie Sąd Najwyższy zwracał już uwagę, że jednoczesne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi występującymi w sprawie wątpliwościami prawnymi (zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawa) generalnie wyklucza możliwość oczywistej zasadności skargi.

Jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia z 21 października 2008 r., II PK 158/08, LEX nr 738506, przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawarte w pkt 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c. wzajemnie się krzyżują i wykluczają możliwość przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zarówno z uwagi na interes publiczny (pkt 1 powołanego przepisu), jak i prywatny skarżącego (pkt 4 powołanego przepisu). Trudno sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której wyrok jest oczywiście wadliwy, a jednocześnie w sprawie występuje tak poważna wątpliwość prawna, że wymaga interwencji i rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy.

Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną podziela przedstawione wyżej stanowisko judykatury w zakresie omawianej kwestii.Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.