Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 298/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on labor existence claim due to lack of legal interest and procedural grounds.

Numero d'incarto II PK 298/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the appellant's cassation appeal against a lower court ruling that dismissed a claim to establish an employment relationship. The appellant argued that a legal interest existed to sue a consortium leader and that the lower court erred by not examining this interest. The court found the appeal inadmissible because the appellant failed to demonstrate a public legal interest in interpreting the law or proving a clear violation of law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 189 § 1 k.p.c.: The Supreme Court rejects cassation appeals lacking a public legal interest in legal interpretation or clear violation of law, as its role is to unify legal practice rather than adjudicate individual disputes.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility legal interest requirement employment relationship existence consortium liability public legal interest procedural dismissal labor law jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:
Art. 189 § 1 k.p.c.
czy pracownik ma interes prawny na gruncie art. 189 k.p.c.
art. 189 k.p.c
czy pracownik ma interes prawny na gruncie art. 189 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance występowania w niniejszej sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), potrzebie wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości (art.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), potrzebie wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) oraz oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) oraz oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), co wymaga na wstępie uwagi o charakterze porządkującym.
art. 390 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższy z 28 maja 2015 r., III SK 5/15
postanowienie Sądu Najwyższy z 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07
postanowienie Sądu Najwyższy z 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08
postanowienie Sądu Najwyższy z 5 grudnia 2013 r., III SK 19/13
postanowienie Sądu Najwyższy z 3 grudnia 2014 r., III PK 75/14
postanowienie Sądu Najwyższy z 5 października 2007 r., III CSK 216/07
postanowienie Sądu Najwyższy z 20 marca 2014 r., I CSK 18/14
wyrok Sądu Najwyższy z 20 listopada 2014 r., I PK 96/14
I UK 291/13
Supreme Court dismisses cassation appeal for asbestos work pension due to insufficient legal issue argumentation.
I CSK 343/13
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue and causal link between state inaction and loss.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 298/15 POSTANOWIENIE Dnia 7 września 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z powództwa G. K. ‎przeciwko A. Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. ‎o ustalenie istnienia stosunku pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 września 2016 r.,‎skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w W. ‎z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt XXI Pa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 24 lutego 2015 r., XXI Pa (…) Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację G. K. (powód) wniesioną od wyroku Sądu Rejonowego w W. z 21 grudnia 2011 r., VII P (…), oddalającego powództwo powoda o ustalenie istnienia stosunku pracy pomiędzy nim a A. spółka akcyjna z siedzibą w W. (pozwany).Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Okręgowego wniósł powód, zaskarżając go w całości. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłankach występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, konieczności wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów oraz oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Podnoszone przez powoda istotne zagadnienie prawne w istocie sprowadza się do pytań:

1) czy pracownik ma interes prawny na gruncie art. 189 k.p.c. oznaczający istnienie potrzeby wszczęcia postępowania o ustalenie istnienia stosunku pracy i uzyskania oznaczonej treści orzeczenia w stosunku do lidera konsorcjum, względnie konsorcjum jako całości, na rzecz którego pracownik świadczył pracę, za czym przemawia potrzeba ochrony sfery prawnej powoda, jako strony słabszej w sporze z tak skomplikowanie zorganizowanym pracodawcą?;

2) czy niepewność co do istnienia prawa lub stosunku prawnego z uwagi na strukturę organizacyjną konsorcjum, uzasadnia dostatecznie interes prawny po stronie pracownika dla wytoczenia powództwa o ustalenie istnienia stosunku pracy przeciwko konsorcjum (lub jego liderowi), celem uzyskania definitywnej ochrony i przesądzenia prawa pracownika dla dochodzenia dalszych świadczeń ze stosunku pracy? Z kolei oczywistą zasadność skargi kasacyjnej powód wywodzi z naruszenia przez Sąd Okręgowy zakresu rozpoznania sprawy, przez orzeczenia poza żądaniem apelacji powoda i uznanie, że powód nie wykazał, iż posiada interes prawny w rozumieniu art. 189 k.p.c., mimo iż kwestia interesu prawnego leżała poza zakresem żądania powoda, określonym w apelacji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:

1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance występowania w niniejszej sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), potrzebie wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) oraz oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), co wymaga na wstępie uwagi o charakterze porządkującym.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się bowiem, że jednoczesne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania występującymi w sprawie wątpliwościami prawnymi (zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów) generalnie wyklucza możliwość oczywistej zasadności skargi (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2013 r., I UK 291/13, LEX nr 1430990 oraz z 20 marca 2014 r., I CSK 343/13, LEX nr 1523355).Powód w pierwszej kolejności powołał się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Odnosząc się do powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania stwierdzić należy, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, iż w razie powołania przesłanki przedsądu, jaką jest występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, obowiązkiem skarżącego jest wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu w sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 28 maja 2015 r., III SK 5/15, LEX nr 1747850).

Sformułowanie zagadnienia powinno zatem odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego lub też będzie miało znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia podobnych spraw w przyszłości. Rolą Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, poprzez ochronę obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa pozytywnego.

Nie każde więc orzeczenie, nawet błędnie wydane, zasługuje na kontrolę w postępowaniu kasacyjnym (postanowienie Sądu Najwyższego z 28 maja 2015 r., III SK 5/15, LEX nr 1747850).Sąd Najwyższy, w obliczu powyższych rozważań uznaje wniosek powoda w zakresie rozpoznanie tak sformułowanych zagadnień prawnych za nieuzasadniony, gdyż nie wykazał on publicznoprawnego interesu w ich rozpoznaniu.Odnosząc się do potrzeby wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych Sąd Najwyższy zaznacza, że obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, że:

1) określony przepis prawa budzi poważne wątpliwość, a także sprecyzowanie na czym te wątpliwości polegają, 2) nie doczekał się wykładni bądź jego niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które to orzecznictwo należy przytoczyć (postanowienia Sądu Najwyższego: z 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009 nr 2-4, poz. 43; z 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133).Prezentowana przez skarżącego w skardze kasacyjnej potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych nie spełnia tych kryteriów, gdyż powód nie wskazał jednoznacznie wykładni jakich przepisów się domaga, tym samym nie wykazał na czym polegają wątpliwości w ich interpretacji.Przechodząc następnie do oceny przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej należy zauważyć, że w judykaturze przyjmuje się, że oczywista zasadność skargi, zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby pogłębionej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że doszło do kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (postanowienia Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2013 r., III SK 19/13 LEX nr 1402642 oraz z 3 grudnia 2014 r., III PK 75/14, LEX nr 1621619), a przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi (postanowienia Sądu Najwyższego z 5 października 2007 r., III CSK 216/07 LEX nr 560577 oraz z 20 marca 2014 r., I CSK 18/14, LEX 1522063), czego nie można stwierdzić w rozpoznawanej sprawie, szczególnie iż powód, żądający ustalenia istnienia stosunku pracy kwestionuje prawo Sądu do badania występowania po stronie powoda interesu prawnego powoda.

Podkreślić należy, iż z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, iż dla ustalenia istnienia stosunku pracy niezbędne jest wykazanie interesu prawnego, który musi istnieć do momentu zakończenia rozprawy (wyrok Sądu Najwyższego z 20 listopada 2014 r., I PK 96/14, LEX nr 1621321), co jednoznacznie przesądza o niewykazaniu przez powoda wystąpienia także i tej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Mając na względzie powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.