Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 28/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as labor damage liability is a factual issue, not a legal one.

Numero d'incarto II PK 28/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a labor court judgment awarding damages for employee misconduct. The appellant argued that the law required a general ruling on whether knowledge of potential harm without action constitutes full liability under the Labor Code. The court held that determining intent and liability depends entirely on the specific facts of each case rather than abstract legal interpretation. Consequently, the appeal was rejected because it did not present a genuine legal question requiring Supreme Court review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 122 k.p.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: Liability for intentional damage under the Labor Code is determined by specific factual circumstances regarding the employee's intent and acceptance of harm, not by abstract legal questions suitable for Supreme Court review.

Parole chiave

Generato dall'IA
Labor Code liability intentional damage employee misconduct cassation appeal factual issue legal question Supreme Court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 122 k.p.
art. 122 w związku z art.
Art. 114 k.p.
122 w związku z art. 114 k.p. osoba, która wiedziała o nieprawidłowościach, które mogą doprowadzić do szkody, lecz nie podjęła żadnych działań w celu ich wyeliminowania oraz wbrew zobowiązaniu wobec innych pracowników nie zgłosiła tego pracodawcy”.Z art.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
147).Skarżąca nie zdołała zatem wykazać potrzeby rozpoznania jej skargi przez Sąd Najwyższy, w związku z czym, na podstawie art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji.
art. 114 k.p
122 w związku z art. 114 k.p.
art. 3989 § 1 k.p.c
147).Skarżąca nie zdołała zatem wykazać potrzeby rozpoznania jej skargi przez Sąd Najwyższy, w związku z czym, na podstawie art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji.
art. 122 k.p
osoba, która wiedziała o nieprawidłowościach, które mogą doprowadzić do szkody, lecz nie podjęła żadnych działań w celu ich wyeliminowania oraz wbrew zobowiązaniu wobec innych pracowników nie zgłosiła tego pracodawcy”.Z art. 122 k.p.
art. 3989 k.p.c
147).Skarżąca nie zdołała zatem wykazać potrzeby rozpoznania jej skargi przez Sąd Najwyższy, w związku z czym, na podstawie art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV PR 150/80
wyrok Sądu Najwyższego z 23 maja 1980 r., IV PR 150/80, LEX nr 14528).
IV PR 147/77
wyrok Sądu Najwyższego z 24 czerwca 1977 r., IV PR 147/77, LEX nr 14395), a zatem problem umyślności lub nieumyślności działań pracownika jest przede wszystkim problemem faktycznym (por.
I PK 185/09
Supreme Court partially dismissed appeal on overtime and cleaning duties, ruling unpaid extra work violated fair wage laws.
II CZ 178/99
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 28/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Strusińska-Żukowska w sprawie z powództwa E. Sp. z o.o. z siedzibą w K.‎przeciwko G. K.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 maja 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt III APa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w (…) wyrokiem z dnia 4 września 2013 r., rozpoznając sprawę na skutek apelacji strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 28 grudnia 2012 r., którym oddalono powództwo E. spółki z o.o. w K. o zasądzenie od pozwanego G. K. kwoty 194.312, 26 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem odszkodowania za szkodę wyrządzoną nienależytym wykonywaniem obowiązków pracowniczych, zmienił częściowo zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądził od pozwanego na rzecz powodowej spółki kwotę 15.136,35 zł z ustawowymi odsetkami, oddalając apelację w pozostałym zakresie.Strona powodowa wywiodła skargę kasacyjną od wyroku Sądu drugiej instancji w części oddalającej jej apelację i opierając ją na podstawie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 122 w związku z art. 114 k.p., wniosła o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy, a także o zasądzenie na rzecz powódki kosztów postępowania.W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.Problemem przedstawionym przez skarżącą jako zagadnienie prawne ma być to, „czy ponosi odpowiedzialność za szkodę w pełnej wysokości w trybie art. 122 w związku z art. 114 k.p. osoba, która wiedziała o nieprawidłowościach, które mogą doprowadzić do szkody, lecz nie podjęła żadnych działań w celu ich wyeliminowania oraz wbrew zobowiązaniu wobec innych pracowników nie zgłosiła tego pracodawcy”.Z art. 122 k.p. wynika, że jeżeli pracownik umyślnie wyrządził szkodę, jest obowiązany do jej naprawienia w pełnej wysokości.

O działaniu umyślnym można mówić wówczas, gdy wyrządzenie szkody jest objęte zamiarem pracownika, bezpośrednim lub ewentualnym. Zamiar pracownika - dla zastosowania tego przepisu - musi obejmować nie tylko umyślne naruszenie obowiązków, ale także powstanie szkody. Zamiar bezpośredni zachodzi wtedy, gdy pracownik chce wyrządzić szkodę, a ewentualny - gdy przewiduje możliwość jej powstania i godzi się na to. Wynik oceny zachowania się pracownika i jego świadomości co do możliwości spowodowania szkody oraz godzenia się przez niego z taką ewentualnością zależy od okoliczności faktycznych każdej sprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z 23 maja 1980 r., IV PR 150/80, LEX nr 14528).

Inaczej rzecz ujmując, kwestia, czy w konkretnym przypadku należy w taki sposób ocenić zachowanie pracownika nie może zapaść w oderwaniu od konkretnych okoliczności sprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 czerwca 1977 r., IV PR 147/77, LEX nr 14395), a zatem problem umyślności lub nieumyślności działań pracownika jest przede wszystkim problemem faktycznym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2010 r., I PK 185/09, OSNP 2011 nr 17 – 18, poz. 227), a tym samym jego rozstrzygnięcie zależy od okoliczności faktycznych każdej sprawy, wobec czego nie ma możliwości wytyczenia abstrakcyjnego jego rozwiązania rozumianego jako rozstrzygnięcie o istotnym zagadnieniu prawnym.

Sformułowane zagadnienie winno bowiem odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, poprzez ochronę obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147).Skarżąca nie zdołała zatem wykazać potrzeby rozpoznania jej skargi przez Sąd Najwyższy, w związku z czym, na podstawie art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji.