Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 28/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as not obviously justified, rejecting procedural error claims.

Numero d'incarto II PK 28/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a labor court judgment denying compensation for wrongful termination. The appellant argued that the lower court violated medical documentation regulations, but the Supreme Court found no legal basis for this claim. The court ruled that merely alleging a procedural error does not constitute an 'obviously justified' appeal, which requires a clear, immediate demonstration of fundamental injustice without deep case analysis.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is only accepted if it raises a significant legal issue, creates serious interpretative doubts, involves procedural invalidity, or is obviously justified; the latter requires demonstrating that the appeal is obviously meritorious on first glance without deep case analysis.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal obviously justified labor law medical documentation procedural error Supreme Court third instance

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono, jak sentencji.
Art. 183 ust. 1 Konstytucji RP
Służy realizacji konstytucyjnych i ustawowych zadań Sądu Najwyższego, wśród których pozostają przede wszystkim nadzór nad działalnością sądów powszechnych i wojskowych w zakresie orzekania (art. 183 ust. 1 Konstytucji RP).
Art. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U.
art. 52 k.p
o odszkodowanie z tytułu wadliwego rozwiązania stosunku pracy w trybie art. 52 k.p.Sąd Rejonowy – Sąd Pracy w G.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Sąd Najwyższy podkreśla, iż w celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 183 ust. 1 Konstytucji RP
Służy realizacji konstytucyjnych i ustawowych zadań Sądu Najwyższego, wśród których pozostają przede wszystkim nadzór nad działalnością sądów powszechnych i wojskowych w zakresie orzekania (art. 183 ust. 1 Konstytucji RP).
art. 3989 § 2 k.p.c
Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 28/13 POSTANOWIENIE Dnia 4 czerwca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gersdorf w sprawie z powództwa Z. K.‎przeciwko […] Centrum Opieki Zdrowotnej Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G.‎o odszkodowanie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 czerwca 2013 r.,‎skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L.‎z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt V Pa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Powód – Z. K. wniósł pozew przeciwko […] Centrum Opieki Zdrowotnej, Sp. z o.o. o odszkodowanie z tytułu wadliwego rozwiązania stosunku pracy w trybie art. 52 k.p.Sąd Rejonowy – Sąd Pracy w G. wyrokiem z dnia 7 maja 2012 r. zasądził na rzecz powoda odszkodowanie.Ponowne rozpoznanie sprawy przez Sąd Okręgowy w L., orzekający na skutek apelacji pozwanej, doprowadziło do wydania wyroku oddalającego roszczenia (wyrok z dnia 27 września 2012 r., V Pa […]).Od tego wyroku skargę kasacyjną wniósł powód, twierdząc że skarga jest oczywiście uzasadniona, bowiem w sposób oczywisty sąd drugiej instancji naruszył przepisy dotyczące dokumentacji medycznej (rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie rodzajów i zakresu dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3) zachodzi nieważność postępowania lub4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W rozpoznawanej sprawie żadna z tych okoliczności nie zachodzi. Szczególnie pozbawione jest uzasadnienia prawnego twierdzenie, iż skarga jest oczywiście zasadna gdyż Sąd Okręgowy w L. naruszył prawo.

Sąd Najwyższy podkreśla, iż w celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. trzeba wykazać, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Trzeba też wykazać, na czym polega i z czego wynika ocena skarżącego, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Skarżący nie wykazał, iż zaskarżone orzeczenie nie powinno funkcjonować w obrocie prawnym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2008 r., IV CSK 162/08). Skarżący przedstawił jedynie swoją ocenę wyroku i procedowania Sądu Okręgowego, szczególnie wskazując na rzekome błędy w postępowaniu dowodowym i fałszywe wnioskowania, co do znaczenia terminu: dokumentacja medyczna.

W rzeczywistości skarżący pragnie z powołaniem się na oczywistą zasadność skargi doprowadzić do ponownej oceny całego materiału dowodowego, który był już oceniony i dodatkowo do przeprowadzenia opinii z ekspertyzy biegłych co do roli i znaczenia dokumentacji medycznej. Skarżący upatruje w terminie „dokumentacja medyczna” tylko tej dokumentacji, która jest zindywidualizowana i ma być chroniona m.in. środkami kreowanymi ustawą o prawach pacjenta. Sąd Najwyższy w tym kontekście wyjaśnia, iż zarzut nieprawidłowego nadzoru nad dokumentację medyczną jest szerszy i odnosi się do wszelkich dokumentów związanych z procesem leczenia pacjentów na oddziale.

Trafnie sąd drugiej instancji wywiódł, iż dokumentacja medyczna stanowi dokumentację wewnętrzną indywidualną i zbiorczą. Jedna i druga musi być wzorowo prowadzona.Ponadto Sąd Najwyższy wskazuje, iż skarga kasacyjna stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia. Jego rozpoznanie nie ma charakteru postępowania w ramach III instancji. Służy realizacji konstytucyjnych i ustawowych zadań Sądu Najwyższego, wśród których pozostają przede wszystkim nadzór nad działalnością sądów powszechnych i wojskowych w zakresie orzekania (art. 183 ust. 1 Konstytucji RP).

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.), jego obowiązki obejmują zapewnienie jednolitości orzecznictwa i rozstrzyganie zagadnień prawnych. Tym właśnie celom wypada podporządkować także rozstrzyganie skarg kasacyjnych. Z uwagi na powyższe oceniając wynikającą z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłankę oczywistej zasadności skargi nie da się nie dostrzec – zdaniem Sądu Najwyższego -, że ma ona charakter wyjątkowy. W konsekwencji w judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się, że oczywista zasadność skargi powinna dać się stwierdzić na pierwszy rzut oka bez zbytniego wgłębiania się w sprawę (por. np. postanowienie z dnia 2 sierpnia 2007 r., sygn.

III UK 45/07, niepubl.). A zatem z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wynika konieczność nie tylko powołania się na okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, że przesłanka ta rzeczywiście zachodzi. Oznacza to, że skarżący musi wskazać, w czym - w jego ocenie - wyraża się „oczywistość” zasadności skargi oraz podać argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest uzasadniona w sposób oczywisty. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, czyli że jej zarzuty są zasadne(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2012 r., I PK 104/11).

Również nie jest wystarczające dla przyjęcia skargi do rozpoznania uznanie, iż wyrok jest „rażąco niesprawiedliwy”. Oczywiste naruszenie prawa jest bowiem pojęciem obiektywnym i łączy się z koniecznością wykazania przepisów naruszonych przez wyrok w sposób zauważalny, bez wgłębiania się w tekst i bez doszukiwania się ich znaczenia. Takiej treści nie zawiera oceniana skarga, która jedynie porównuje § 15 i § 33 rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2010 r. nie wgłębiając się bliżej z role i znaczenie treści z niej wynikających.

Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono, jak sentencji. aw