Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 276/05 Generato dall'IA

Civil court dismissed civil service competition dispute as administrative matter, not labor law case.

Numero d'incarto II PK 276/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a civil servant against the head of the civil service regarding competition results. The lower courts had transferred the case to administrative jurisdiction, arguing that competition procedures are administrative acts rather than labor disputes. The court upheld this view, ruling that such proceedings do not fall under the definition of labor law matters and thus cannot be adjudicated by civil courts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 7 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej; Art. 476 § 1 k.p.c.: Competitions for civil service positions are administrative procedures, not labor law disputes, and civil courts lack jurisdiction to adjudicate claims arising from such competitions.

Parole chiave

Generato dall'IA
civil service competition administrative procedure labor law jurisdiction civil court dismissal public administration act

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 7 ust. 2 of the Act on Civil Service of 18 December 1998
strony pozwanej na powyższe postanowienie stając na stanowisku, że przepis art. 7
Art. 476 § 1 of the Code of Civil Procedure
postępowania konkursowego i na podstawie art. 476 § 1 k.p.c.
Art. 199 § 1 pkt 1 of the Code of Civil Procedure
winien zostać zastosowany art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c., zgodnie z którym sąd odrzuci
Art. 464 § 1 of the Code of Civil Procedure
postępowania konkursowego i na podstawie art. 476 § 1 k.p.c. w związku z art. 464 §
Art. 398 § 14 of the Code of Civil Procedure
art. 476 § 1 k.p.c
postępowania konkursowego i na podstawie art. 476 § 1 k.p.c.
art. 464 § 1 k.p.c
naruszenia przepisu art. 464 § 1 k.p.c.
art. 2 § 1 k.p.c
sądów powszechnych i Sądu Najwyższego (art. 2 § 1 k.p.c.).
art. 476 § 1 pkt 1 k.p.c
postępowania konkursowego i na podstawie art. 476 § 1 k.p.c.
art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c
winien zostać zastosowany art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c., zgodnie z którym sąd odrzuci

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 276/05

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 października 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J. L.

przeciwko Szefowi Służby Cywilnej

o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie wyników konkursu na wyższe

stanowisko w służbie cywilnej oraz nakazanie Szefowi Służby Cywilnej

kontynuowania postępowania konkursowego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych

i Spraw Publicznych w dniu 4 października 2006 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od postanowienia Sądu Okręgowego - Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W.

z dnia 8 lutego 2005 r., sygn. akt XXI Pz …/05,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 20 października 2004 r. Sąd Rejonowy

stwierdził

swoją niewłaściwość do rozpoznania sprawy z powództwa J. L. przeciwko Szefowi

Służby Cywilnej w W. o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie wyników

konkursu na wyższe stanowisko w służbie cywilnej oraz nakazanie kontynuowania

postępowania konkursowego i na podstawie art. 476 § 1 k.p.c. w związku z art. 464 §

1 k.p.c. przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. jako

właściwemu do jej rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Postanowieniem z dnia 8 lutego 2005 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił zażalenie

strony pozwanej na powyższe postanowienie stając na stanowisku, że przepis art. 7

ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz.U. z 1999 r. Nr 49, poz.

483 ze zm.) poddaje właściwości sądów pracy jedynie spory o roszczenia ze

stosunku pracy członka korpusu służby cywilnej, poza którym to stosunkiem

pozostaje postępowanie kwalifikacyjne poprzedzające uzyskanie mianowania w

służbie cywilnej, mające na celu jedynie wyłonienie kandydata na stanowisko, a nie

powierzenie tego stanowiska. Postępowanie kwalifikacyjne dla pracowników służby

cywilnej ubiegających się o mianowanie jest postępowaniem z zakresu administracji

publicznej.

W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia strona pozwana

zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a to art. 7 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r.

o służbie cywilnej przez jego błędną wykładnię i odmowę zastosowania oraz

naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 1, art. 2 i art. 476 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.,

mające istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący

wniósł

o

uchylenie

zaskarżonego

postanowienia

oraz

poprzedzającego

je

postanowienia Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do

ponownego rozpoznania. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżący uzasadnił potrzebą wykładni art. 7 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o

służbie cywilnej oraz rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy istotnego zagadnienia

prawnego, sprowadzającego się do odpowiedzi na pytanie, czy sprawy o roszczenia

wywodzone z przepisów tej ustawy stanowią sprawy z zakresu prawa pracy w

rozumieniu art. 476 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., a w związku z tym, czy należą do właściwości

sądów powszechnych i Sądu Najwyższego (art. 2 § 1 k.p.c.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 29 czerwca 2006 r., III PZP 1/06

(dotychczas niepublikowanej) Sąd Najwyższy stwierdził, że w sprawie, w której

przedmiotem jest żądanie ponownego przeprowadzenia konkursu w celu obsadzenia

stanowisk w służbie cywilnej (art. 41 – 47 i art. 49 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o

służbie cywilnej, Dz.U. z 1999 r., Nr 49, poz. 483 ze zm.) droga sądowa przed sądem

powszechnym jest niedopuszczalna (art. 1 i art. 2 § 1 k.p.c.). W uzasadnieniu

wskazanej uchwały, którego Sąd Najwyższy w niniejszej sprawie nie będzie w całości

powielał, stwierdzono, że w świetle art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o służbie cywilnej przepisy

Kodeksu pracy i inne przepisy prawa pracy stosuje się wyłącznie wtedy, gdy chodzi o

sprawy: 1) wynikające ze stosunku pracy, 2) które dotyczą „członka korpusu służby

cywilnej” i 3) nie są uregulowane w ustawie. Po pierwsze – żądanie ponownego

przeprowadzenia konkursu (uchylenie decyzji konkursowej, unieważnienie konkursu i

wyznaczenie

skarżącego

na

kandydata

na

stanowisko)

nie

jest

sprawą

(roszczeniem) wynikającym ze stosunku pracy, lecz żądaniem o charakterze

publicznoprawnym, mającym podstawę w art. 45 w związku z art. 47 ustawy o

służbie cywilnej, po drugie – sprawy dotyczące postępowania konkursowego nie są

sprawami wynikającymi ze stosunku pracy członka korpusu służby publicznej, gdyż

osoba, która uczestniczyła w postępowaniu konkursowym i nie została wyłoniona w

jego wyniku na kandydata na odpowiednie stanowisko nie jest członkiem korpusu

służby publicznej i nie pozostaje w stosunku pracy i wreszcie po trzecie – przebieg

postępowania konkursowego jest uregulowany w art. 43 – 49 ustawy o służbie

cywilnej, która określa zasady i tryb konkursu. W konsekwencji stosunek prawny, w

którym pozostaje osoba uczestnicząca w konkursie, to stosunek publicznoprawny

nawiązany na podstawie ustawy o służbie cywilnej i łączący tę osobę z zespołem

konkursowym. Nawet gdyby osoba taka była członkiem korpusu służby cywilnej, to

jej żądanie wynikające z przeprowadzanego postępowania konkursowego nie

mogłoby być rozpoznawane przez sąd pracy, gdyż nie jest ono żądaniem ze

stosunku pracy, lecz typowym żądaniem publicznoprawnym, wynikającym z

przepisów ustawy o służbie cywilnej. Przepis art. 7 ust. 2 tej ustawy określa w sposób

wyczerpujący właściwość sądu pracy w sporach ze stosunku pracy członka korpusu

służby cywilnej. Oznacza to, że do innych stosunków prawnych, w tym wynikających

z konkursu, oraz innych roszczeń wynikających z innych, niż stosunek pracy

stosunków prawnych, nie może także mieć zastosowania przepis art. 476 § 1 k.p.c.,

definiujący pojęcie „sprawy z zakresu prawa pracy”. Roszczenia uczestnika

konkursu, który w jego wyniku nie został wyłoniony na stanowisko, nie mogą być

kwalifikowane do kategorii spraw z zakresu prawa pracy również dlatego, że nie są to

roszczenia ze stosunku pracy ani też związane ze stosunkiem pracy (art. 476 § 1 pkt

1 k.p.c.), roszczenia o ustalenie istnienia stosunku pracy (art. 476 § 1 pkt 1a k.p.c.),

ani wreszcie roszczenia z innego stosunku prawnego (art. 476 § 1 pkt 2 k.pc.), gdyż

z mocy art. 7 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej nie stosuje się do tego innego stosunku

„przepisów prawa pracy”. W konsekwencji żądanie uczestnika konkursu wynikające

z uregulowanego w ustawie o służbie cywilnej postępowania konkursowego nie jest

roszczeniem ze stosunku pracy członka służby cywilnej, a czynności zespołu

konkursowego i Szefa Służby Cywilnej podejmowane w toku konkursu nie są

czynnościami z zakresu prawa pracy, przy czym żaden z tych ostatnio wskazanych

podmiotów nie jest pracodawcą ani też jednostką wykonującą za pracodawcę

czynności z zakresu prawa pracy. Rozstrzygnięcia w sprawie dopuszczenia do

konkursu, ustalające wynik konkursu i o odstąpieniu od wskazania kandydata na

stanowisko, są aktami stosowania prawa przez organ administracji publicznej. W

procedurze cywilnej brak jest natomiast odpowiednich narzędzi proceduralnych do

rozpoznania opartych na ustawie o służbie cywilnej żądań wynikających z

przeprowadzanego postępowania konkursowego.

Należy zwrócić uwagę, że Sądy obu instancji zastosowały w sprawie art. 464 §

1 k.p.c., zgodnie z którym odrzucenie pozwu nie może nastąpić z powodu

niedopuszczalności drogi sądowej, gdy do rozpoznania sprawy właściwy jest inny

organ. W tym wypadku sąd przekaże mu sprawę. Przepis ten jednoznacznie dotyczy

spraw z zakresu prawa pracy oraz z zakresu ubezpieczeń społecznych, dla których

droga sądowa jest niedopuszczalna, gdy zarazem dla ich rozpoznania właściwy jest

organ inny, niż sąd. Powołany przepis nie powinien zatem znaleźć zastosowania w

niniejszej sprawie już tylko z tego względu, że roszczenia wynikające z

uregulowanego w ustawie o służbie cywilnej postępowania konkursowego nie są

sprawami z zakresu prawa pracy w rozumieniu art. 476 § 1 k.p.c. W takim przypadku

winien zostać zastosowany art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c., zgodnie z którym sąd odrzuci

pozew, jeżeli droga sądowa jest niedopuszczalna. Jednakże kwestia ta uchyla się

spod rozważań Sądu Najwyższego z uwagi na brak w skardze kasacyjnej zarzutu

naruszenia przepisu art. 464 § 1 k.p.c. Ponadto postanowienie o przekazaniu sprawy

zasadniczo wywołuje te same skutki prawne, co odrzucenie pozwu (por.

uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2001 r., I PKN 183/00,

OSNAPiUS z 2002 r. nr 17, poz. 411), zaś powód wystąpił na drogę postępowania

przed sądem powszechnym na skutek pouczenia zawartego w rozstrzygnięciu Szefa

Służby Cywilnej

Z powyższych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie

art. 39814 k.p.c.