Supreme Court dismisses cassation appeal as no significant legal issue exists regarding labor law interpretation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by an employee against a lower court's dismissal of his claim to re-establish an employment relationship. The appellant argued that specific articles of the Act on Special Rules for Resolving Employment Relationships were violated, claiming uncertainty about whether the right to reinstatement applied to his specific termination scenario. The court determined that the cited legal provisions were sufficiently clarified in established doctrine and precedent, finding no significant legal issue or interpretative doubt requiring Supreme Court intervention.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 1, Art. 10, Art. 12 of the Act on Special Rules for Resolving Employment Relationships; Art. 393 of the Code of Civil Procedure. The Supreme Court may refuse to accept a cassation appeal if no significant legal issue exists, the law is not subject to serious interpretative doubts, or the appeal is clearly unfounded.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 273/04
POSTANOWIENIE
Dnia 22 lutego 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Barbara Wagner
w sprawie z powództwa C. .
przeciwko Szkole Podstawowej w B.
o nawiązanie stosunku pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2005 r.,
kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w S.
z dnia 16 czerwca 2004 r., sygn. akt VI Pa …/03,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
UZASADNIENIE
C. J. zaskarżył kasacją wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 16 czerwca
2004 r., VI Pa …/03, oddalający jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu
Pracy w G. z dnia 19 sierpnia 2003 r., P 299/02, oddalającego powództwo o
nawiązanie stosunku pracy. Wskazując jako podstawę kasacji naruszenie
przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 1, art. 10 i art. 12 ustawy z dnia
28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami
stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz zmianie niektórych
ustaw (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 112, poz. 980 ze zm.) oraz art. 42 k.p.,
pełnomocnik strony skarżącej wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: a.
Zobowiązanie pozwanego do dokonania zmiany łączącej strony umowy o pracę
poprzez powierzenie pracy w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku
pracownika
obsługi
za
wynagrodzeniem
minimum
złotych
brutto
wynagrodzenia zasadniczego, przy niezmienionych pozostałych warunkach umowy
o pracę; b. Zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda odszkodowania za
naruszenie dyspozycji art. 12 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych
zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących
zakładu pracy i zmianie niektórych ustaw – w kwocie 460 [...] złotych za każdy
miesiąc począwszy od września 2002 r. do dnia realizacji roszczenia określonego w
pkt. 1”, ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu – Sądowi Pracy w S.”, oraz o
„zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów zastępstwa procesowego za
obie instancje oraz za instancję kasacyjną – według norm przepisanych”. Jego
zdaniem, okolicznością uzasadniającą rozpoznanie kasacji jest występowanie
istotnego zagadnienia prawnego, a mianowicie „czy w stanie prawnym sprzed 1
lipca 2003 r. art. 12 ustawy z dnia 8 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach
rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu
pracy – kształtował przysługujące pracownikowi roszczenie o ponowne nawiązanie
stosunku pracy tylko w przypadku, gdy pracodawca podejmuje decyzje o
ponownym zatrudnieniu pracowników w tej samej grupie zawodowej po ustaniu
stosunku pracy z danym pracownikiem, czy też roszczenie ukształtowane tym
przepisem przysługuje pracownikowi zwolnionemu z przyczyn określonych w art. 1
ust. 1 ustawy w przypadku ponownego zatrudnienia pracowników w tej samej
grupie zawodowej także w okresie pomiędzy złożeniem oświadczenia woli o
rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem a ustaniem stosunku pracy w
wyniku tego oświadczenia woli”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do
rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest
oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście
prawo albo zachodzi nieważność postępowania.
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była kwestia zasadności zastosowania
wobec C. J. przepisów ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach
rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu
pracy oraz o zmianie niektórych ustaw. Podniesione w kasacji zarzuty dotyczące
naruszenia art. 1, art. 10 i art. 12 powołanej ustawy oraz art. 42 k.p., nie
uzasadniają jej rozpoznania. Pełnomocnik strony skarżącej nie określił bowiem na
czym konkretnie polegało naruszenie tych przepisów oraz czy i jaki wpływ mogło
ono mieć na wynik sprawy. Przedstawiona w kasacji okoliczność nie stanowi
istotnego zagadnienia prawnego, którego rozstrzygnięcie wymagałoby interwencji
Sądu Najwyższego. Powołane w petitum skargi kasacyjnej przepisy zostały
dostatecznie wyjaśnione zarówno w doktrynie, jak i - przede wszystkim – w
bogatym, utrwalonym i jednolitym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Nie budzą one
wątpliwości interpretacyjnych i nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów.
Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia
kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne
przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie
do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.