Supreme Court dismisses appeal on termination notice period, ruling interpretation aligns with established case law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a labor court decision terminating an employment contract without notice. The appellant argued that the one-month notice period had not expired because the company's accounting officer knew about unpaid advances in late 2012, while the company contended the period started only after the officer's removal. The court rejected this claim, stating that the lower courts' interpretation of the relevant labor code article was consistent with Supreme Court precedent regarding when the notice period begins for a removed board member.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 52 § 2 k.p.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: The notice period for terminating an employment contract without notice due to a removed board member begins from the date the management learns of the justifying circumstances, not earlier than the removal date.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 272/14 POSTANOWIENIE Dnia 19 maja 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Frańczak w sprawie z powództwa A. R.przeciwko R. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.o odszkodowanie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w W. z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt VII Pa 15/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 13 maja 2014 r. Sąd Okręgowy Warszawa – Praga, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. oddalił apelację powoda A. R. od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ z dnia 6 listopada 2013 r., którym oddalono jego powództwo przeciwko R. Sp. z o.o. w W. o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia. W wyrokach sądów meriti przyjęto, że uzasadnioną przyczyną rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z powodem było bezpodstawne pobranie z konta spółki i nierozliczenie kwoty 9.539,94 zł, a także brak jej zwrotu pomimo wezwania przez spółkę do przedstawienia odpowiednich dokumentów potwierdzających dokonanie stosownych wydatków lub ich zwrotu do dnia 8 lutego 2013 r.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł powód, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o uchylenie w całości wyroków Sądów obydwu instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie powództwa w całości.
Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych, gdyż skarżący podniósł zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 52 § 2 k.p. w związku z art. 31 k.p. przez przyjęcie, ze nie upłynął termin 1 miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okolicznościach uzasadniających rozwiązanie umowy o pracę, a także przepisów postępowania – art. 381 k.p.c. przez pominięcie nowych faktów i dowodów zgłoszonych przez powoda w postępowaniu apelacyjnym.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został uzasadniony jej oczywistą zasadnością, wynikającą z naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze, poprzez przyjęcie, że nie upłynął termin 1 miesiąca od uzyskania przez spółkę wiadomości o okolicznościach uzasadniających rozwiązanie z powodem umowy o pracę.
W ocenie skarżącego Sądy obydwu instancji ustaliły, że główna księgowa spółki, która była jednocześnie członkiem jej zarządu, wiedziała o przyczynach uzasadniających rozwiązanie z powodem umowy o pracę, czyli nierozliczonych zaliczkach już w drugiej połowie 2012 r., a podobną wiedzę posiadał także drugi członek zarządu. Skarżący podniósł, że w przypadku wieloosobowych organów zarządzających pracodawcą do rozpoczęcia biegu terminu z art. 52 § 2 k.p. wystarczające jest uzyskanie wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy o pracę przez jednego z członków tego organu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2005 r., I PK 233/04, OSNP 2006 nr 9-10, poz. 148).
Zatem nieprawidłowe było przyjęcie, że złożone w lutym 2013 r. oświadczenie woli zostało złożone we właściwym terminie.W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi do rozpoznania, a w przypadku jej przyjęcia o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Odnosząc się natomiast do przywołanej w rozpoznawanej skardze oczywistej zasadności skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że w judykaturze przyjmuje się, iż oczywista zasadność skargi, przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że doszło do kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2013 r., III SK 19/13, LEX nr 1402642 oraz z dnia 3 grudnia 2014 r., III PK 75/14, LEX nr 1621619), a przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, LEX nr 560577 oraz z dnia 20 marca 2014 r., I CSK 18/14, LEX nr 1522063).
Skarżący jest w tym zakresie zobowiązany do sformułowania w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania odpowiednich wywodów potwierdzających tę okoliczność, a należy pamiętać, że o oczywistości naruszenia prawa możemy mówić jedynie, gdy w rozpoznawanej sprawie doszło do sprzeczności wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2013 r., III SK 43/12, LEX nr 1331343).Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie nie można stwierdzić oczywistej zasadności wniesionego środka zaskarżenia, gdyż przyjęty przez Sądy obydwu instancji sposób interpretacji art. 52 § 2 k.p. jest zgodny z orzecznictwem Sądu Najwyższego, w którym przyjmuje się, że miesięczny termin do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy odwołanego członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością rozpoczyna bieg od uzyskania przez zarząd wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie, lecz nie wcześniej niż od odwołania go z zarządu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2009 r., III PK 43/09, OSNP 2011 nr 11-12, poz. 149).
Powszechnie akceptowane jest także stanowisko, iż bieg terminu z art. 52 § 2 k.p. rozpoczyna się w momencie, w którym weryfikacja uzyskanych przez pracodawcę informacji pozwala na kwalifikację zachowania pracownika w aspekcie oceny ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2008 r., I PK 32/08, Monitor Prawa Pracy 2009 nr 1, str. 91), czy też od chwili, w której pracodawca uzyskał w dostatecznym stopniu wiarygodne informacje uzasadniające przekonanie o zaistnieniu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 października 1999 r., I PKN 318/99, OSNAPiUS 2001 nr 5, poz. 155).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3989 § 1 k.p.c.), orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego stosownie do art. 98 k.p.c. oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jednolity tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 490). l.n