Supreme Court dismisses cassation appeal as not obviously justified due to prior identical rulings on same legal issues.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal for examination, ruling that the complaints lacked obvious justification. The appellants argued that the lower court incorrectly interpreted labor regulations regarding pay changes and travel allowances, claiming a violation of specific procedural and substantive provisions. The court rejected these arguments by citing previous decisions where similar issues were resolved differently, establishing that the current complaints were not obviously meritorious.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; The Supreme Court may reject a cassation appeal if the grounds for appeal are not obviously justified, particularly when the same legal issues have already been decided by the Supreme Court in identical factual and legal circumstances.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 270/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 lipca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z powództwa T. J., C. K., P. M., X. M., S. M., K. R., R. S., T. Ś. i P. W.przeciwko N. […] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. obecnie T. […] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąo zapłatę,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 lipca 2016 r.,skargi kasacyjnej powodów: T. J., P. M., X. M., S. M., R. S., T. Ś. i P. W. od wyroku Sądu Okręgowego w Z.z dnia 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV Pa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powodów: T. J., P. M., S. M., R. S., i P.W. na rzecz pozwanej po 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 3. zasądza od powodów: X. M. i T. Ś. na rzecz pozwanej po 900 (dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 22 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Z. w sprawie z powództwa T. J., C. K., P. M., X. M., S. M., K. R., R. S., T. Ś. i P. W. przeciwko N. […] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. o zapłatę, oddalił apelację powodów i orzekł o kosztach postępowania za instancję odwoławczą. Powodowie T. J., P. M., P. M., S. M., R. S., T. Ś. i P. W. zaskarżyli powyższy wyrok skargą kasacyjną, w zakresie w jakim Sąd Okręgowy oddalił apelację wskazanych powodów, w całości. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazali na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.
Oczywistej zasadności skargi skarżący upatrują w naruszeniu przez Sąd Okręgowy następujących przepisów: (-) art. 24113 § 2 k.p. w związku z art. 772 § 5 k.p. przez uznanie, że dla skutecznego wprowadzenia mniej korzystnych (w stosunku do dotychczas obowiązujących) postanowień regulaminu wynagradzania, wystarczy podanie tych zmian do wiadomości pracowników, w sytuacji, gdy art. 24113 § 2 k.p. wprost stanowi, że wprowadzenie mniej korzystnych postanowień wymaga wypowiedzenia pracownikom dotychczasowych warunków umowy o pracę; (-) § 15 ust. 1 i 3 regulaminu wynagradzania pracowników N. […] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z 20 lipca 2006 r. w związku z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju z dnia 19 grudnia 2002 r. (Dz.U.
Nr 236, poz. 1991) przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że świadczenie wypłacane pracownikom tytułem „diety” obejmowało zwrot wszystkich kosztów ponoszonych w związku z podróżą służbową, w sytuacji gdy pojęcie to zdefiniowane jest w sposób wiążący w rozporządzeniu z 19 grudnia 2002 r., a pracodawca nie wskazał w treści regulaminu wynagradzania, że kwota wypłacana tytułem diety miałaby obejmować zwrot wszystkich kosztów podróży służbowej i dodatkowo sam w § 25 regulaminu pracy, który obowiązywał równolegle z regulaminem wynagradzania z 20 lipca 2006 r., wyraźnie rozróżnił świadczenie z tytułu „diety” od świadczenia z tytułu „ryczałtu za nocleg”, zobowiązując się do wypłaty obu tych świadczeń zgodnie z „przepisami wydanymi przez Ministra Gospodarki i Pracy dla sfery budżetowej”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Wypada również dodać, że zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., określającym wymogi formalne skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie.
Należy zatem stwierdzić, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym wcześniej art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie winno zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie jest bowiem (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego.
Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołali się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W sprawie brak jest jednak oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu zasadność przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przytoczenia stosownych argumentów, uwzględniających specyfikę tej podstawy warunkującej pozytywne rozpoznanie wniosku podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną.
Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07, niepubl.; z 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, LEX nr 560541). Podnoszone przez skarżących kwestie były już przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego w wyroku z 17 maja 2016 r., II PK 98/15, niepubl., zapadłym w tożsamym stanie faktycznym i prawnym, i zostały rozstrzygnięte, inaczej niż życzą sobie tego skarżący.
W wyroku tym stwierdzono, że w § 15 regulaminu wynagradzania nie były określone wprost kwoty ryczałtów za noclegi, stąd możliwe było przyjęcie, że przewidziana w regulaminie kwota obejmowała diety i ryczałty za noclegi. W ten sam sposób problem ten w sprawie roszczenia o zapłatę ryczałtów rozstrzygnął Sąd Najwyższy w wyroku z 15 września 2015 r., II PK 248/14, niepubl. Ponadto w wyżej cytowanym wyroku II PK 98/15 Sąd Najwyższy nie stwierdził naruszenia art. 24113 § 2 k.p. w związku z art. 772 § 5 k.p., uznając, że wprowadzona zmiana nie może w całokształcie okoliczności faktycznych sprawy zostać zakwalifikowana jako niekorzystna dla pracownika, tym bardziej, że wypłacone kwoty należało uznać za zgodne z obowiązującym wówczas stanem prawnym.
Na brak oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w sprawie przeciwko tej samej pozwanej wskazał Sąd Najwyższy również w postanowieniu z 26 listopada 2015 r., II PK 112/15, niepubl. Z przedstawionych względów skarga kasacyjna nie jest w oczywisty sposób uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jednolity tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). l.n