Supreme Court dismissed cassation appeal for failure to meet admissibility requirements under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court's decision denying an employee's claim for a full annual bonus. The appellant argued that the lower court's findings violated labor law principles and failed to properly assess the burden of proof regarding employment records. The court rejected this, ruling that the appeal did not meet the specific admissibility prerequisites required by the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1, 4 k.p.c.; Art. 3984 § 1 pkt 2, 3 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.; A cassation appeal must be admissible before substantive review, requiring a clear legal issue of general significance and a specific argument that the lower court's decision is obviously erroneous.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 269/08
POSTANOWIENIE
Dnia 10 lutego 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Korzeniowski
w sprawie z powództwa I. G.
przeciwko Bankowi […] Spółce Akcyjnej w W.
o wynagrodzenie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 lutego 2009 r.,
skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego, Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w W.
z dnia 21 kwietnia 2008 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. nie obciąża powoda kosztami zastępstwa procesowego
strony pozwanej w postępowaniu kasacyjnym.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z 21 kwietnia 2008 r. oddalił apelację powoda od
wyroku Sądu Rejonowego z 21 czerwca 2007 r., którym oddalono jego powództwo
przeciwko pozwanemu Bankowi o wypłatę części wynagrodzenia, tzw. bonusa
rocznego, w pełnej wysokości. Sądy nie uznały za zasadne twierdzenie powoda o
porozumieniu z pracodawcą o wyłączeniu z reguł wypłaty bonusa współczynnika
lojalnościowego, uzależniającego jego wysokość od dalszego trwania zatrudnienia.
Skargę kasacyjną oparto na podstawie art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.
Wniosek o przyjęcie skargi wskazał na podstawy z art. 398 9 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c., „z
uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie poczynione przez Sąd II instancji ustalenia
spowodowały wydanie orzeczenia niezgodnego z porządkiem prawnym oraz z
podstawowymi zasadami prawa pracy, które ma ze swej istoty pełnić ochronną
funkcję dla słabszej strony stosunku pracy jaką jest pracownik. W ocenie
skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona”. Przedstawione istotne
zagadnienie prawne to: „1) czy w sytuacji ustalenia przez Sąd nagannego,
niezgodnego z prawem prowadzenia akt osobowych przez pracodawcę ciężar
dowodu, iż w aktach znajdowały się istotne z punktu widzenia interesów
pracownika, przekazane do tychże akt dokumenty, spoczywa na pracowniku ?; 2)
czy znajdujące się w aktach osobowych pracownika nie podpisane przez
pracownika ani pracodawcę dokumenty, w sytuacji jednoznacznego stanowiska
pracownika o braku zgody na znajdowanie się nich konkretnych zapisów w
szczególności brak naniesionych przez niego uwag, można traktować jako
zaakceptowane i ustalone z pracownikiem zasady wynagradzania pracownika ?; 3)
czy w związku z faktem, iż tzw. „noty techniczne” ustalające zasady wynagradzania
pracowników są załącznikami do umowy o pracę, mogą być negocjowane przez
osoby nie wskazane w treści art. 3 ze zn. 1 kp i jaki charakter należy nadać takim
negocjacjom oraz notom gdy: a) uzgodnione w tym trybie noty są następnie
włączane do akt osobowych pracowników; b) uzgodnienia i tryb podejmowanych
ustaleń są respektowane przez pracodawcę w jednym roku zaś podważane w
następnym bez uzasadnionych przyczyn”.
W odpowiedzi pozwany wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów
zastępstwa procesowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania nie został oparty na podstawach,
które uzasadniałyby jego uwzględnienie.
Na etapie przedsądu nie ocenia się podstaw kasacyjnych skargi (art. 398 4 § 1 pkt 2
k.p.c.), które podlegają ocenie dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania.
Przedmiotem analizy jest sam wniosek o przyjęcie skargi i jego uzasadnienie.
Ustawodawca wyraźnie wyodrębnia te elementy konstrukcyjne skargi (art. 3984 § 1
pkt 2 i 3 k.p.c.). Podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie nie zastępują więc wniosku
o przyjęcie skargi i jego uzasadnienia. Inna jest ich funkcja, gdyż skarga kasacyjna
nie jest zwykłym środkiem zaskarżenia. Tę wyjątkowość skargi łączy się z
wskazanymi w niej podstawami (przesłankami) przedsądu.
Od razu należy też zauważyć, że Sąd Najwyższy jest związany ustalonym
stanem faktycznym (art. 39813 § 2 k.p.c. i art. 3983 § 3 k.p.c.), co skutkuje ujemnie
dla wniosku, gdyż twierdzenie, że skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9 § 1
pkt 4 k.p.c.), niezasadnie zawęził do takich ustaleń, a nie do ocen prawnych
(„poczynione przez Sąd II instancji ustalenia spowodowały wydanie orzeczenia
niezgodnego z porządkiem prawnym oraz z zasadami prawa pracy, które ma ze
swej istoty pełnić ochroną funkcję dla słabszej strony stosunku pracy jaką jest
pracownik”). Otóż utrwalone jest już w orzecznictwie stanowisko, że odwoływanie
się do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przedstawienia we
wniosku wywodu prawnego wykazującego, że skarga jest oczywiście uzasadniona.
Uzasadnienie wniosku jest lakoniczne, nie operuje prawem materialnym i nie
wykazuje, że jego naruszenie jest oczywiste. Kwestionowanie prawidłowości
subsumcji nie mogłoby też pomijać wskazanego związania co do ustalonego stanu
faktycznego (art. 39813 § 2 k.p.c.).
Przytoczone wyżej (in extenso) trzy kwestie, wbrew skarżącemu, nie stanowią
istotnego zagadnienia prawnego, którego dotyczy przesłanka przedsądu z art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c. Chodzi w niej bowiem o problem doniosły jurydycznie i o ważkim
znaczeniu dla systemu prawa. Wymagałoby to przede wszystkim jego klarownego
postawienia z odwołaniem do określonych norm prawnych (przepisów). Oczywiście
po uprzedniej gruntownej analizie prawa oraz orzecznictwa, na bazie której
określone istotne zagadnienie prawne mogłoby zostać postawione i stanowić
dopiero podstawę do przyjęcia takiego zagadnienia przez Sąd Najwyższy.
Rozpoznanie skargi w głównej mierze warunkowane jest interesem publicznym
(rozwojem i wykładnią prawa). Natomiast przytoczone wyżej kwestie sprowadzają
się tylko do zwykłej wykładni i stosowania prawa w konkretnym stanie faktycznym.
To zaś nie stanowi przesłanki przedsądu z art. 3989 § 1 k.p.c. W przeciwnym razie
skarga kasacyjna nie miałaby granic i byłaby zwykłym środkiem zaskarżenia a
postępowanie kasacyjne kolejną instancją.
Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania nie przedstawił i nie wykazał
przesłanek przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c., dlatego orzeczono jak w
sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.