Supreme Court dismisses appeal as no legal issue exists and evidence assessment is within lower court's autonomy.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by an employee against a labor court decision regarding his dismissal. The appellant argued that the lower court violated public finance laws and labor code provisions by accepting the employer's justification for termination. The court determined that the cited legal provisions are well-established in doctrine and precedent, requiring no new interpretation, and that the appeal merely contested the lower court's discretionary evaluation of evidence.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 30 § 4 k.p.; art. 137 w związku z art. 138 ustawy o finansach publicznych; Cassation is rejected when no significant legal issue exists, interpretations are settled, or the appeal constitutes a mere disagreement with the lower court's evidence assessment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 260/04
POSTANOWIENIE
Dnia 22 lutego 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Barbara Wagner
w sprawie z powództwa A. B.
przeciwko Zakładowi Obsługi Komunalnej w Ś.
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2005 r.,
kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w Ś.
z dnia 23 kwietnia 2004 r., sygn. akt VII Pa …/04,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
UZASADNIENIE
A. B. zaskarżył kasacją wyrok Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 23 kwietnia
2004 r., VII Pa …/04, którym Sąd ten zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 8
grudnia 2003 r., IV P …/03, oddalający powództwo A. B. o odszkodowanie z tytułu
rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem, w ten sposób, że zasądzone od
powoda na rzecz strony pozwanej koszty procesu obniżył do kwoty 360 zł, a w
pozostałej części apelację oddalił. Wskazując jako podstawę kasacji naruszenie
przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 137 w związku z art. 138 ustawy z
dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2003 r. Nr
15, poz. 148 ze zm.) – poprzez wyrażenie poglądu, że „powodowi można przypisać
odpowiedzialność za dyscyplinę budżetową”, oraz art. 30 § 4 k.p. – poprzez
przyjęcie, że podana przez stronę pozwaną przyczyna wypowiedzenia umowy o
pracę jest prawdziwa i konkretna, wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku w całości
i uwzględnienie powództwa w całości”, ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego
wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi do ponownego rozpoznania, przy
uwzględnieniu
kosztów
postępowania
kasacyjnego”.
Jego
zdaniem,
okolicznościami uzasadniającymi rozpoznanie kasacji jest potrzeba wykładni art.
137 w związku z art. 138 ustawy o finansach publicznych „w przedmiocie
interpretacji tych przepisów w sposób rozszerzający krąg osób odpowiedzialnych
za naruszenie dyscypliny budżetowej, w szczególności w aspekcie stosowania tej
odpowiedzialności jako przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas
nieoznaczony, zgodnie z art. 30 § 4 k.p.”, a także oczywiste naruszenie powołanych
przepisów prawa materialnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do
rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest
oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście
prawo albo zachodzi nieważność postępowania.
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była kwestia zasadności rozwiązania
stosunku pracy z A. B. przez Zakład Obsługi Komunalnej w Ś. Powołane przez
stronę skarżącą w petitum skargi kasacyjnej przepisy – art. 30 § 4 oraz art. 137 w
związku z art. 138 ustawy o finansach publicznych – zostały dostatecznie
wyjaśnione zarówno w doktrynie, jak i, przede wszystkim, w bogatym, utrwalonym i
jednolitym
orzecznictwie
Sądu
Najwyższego.
Nie
budzą
one
wątpliwości
interpretacyjnych i nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów. Podniesiony
przez pełnomocnika skarżącej zarzut oczywistego naruszenia powołanych
przepisów oraz jego uzasadnienie w dalszej części skargi kasacyjnej sprowadza się
w rzeczywistości do ogólnikowej polemiki z sędziowską oceną materiału
dowodowego, a w konsekwencji nie uzasadnia rozpoznania kasacji. Oczywiste
naruszenie prawa występuje wówczas, gdy w motywach zaskarżonego orzeczenia
dostrzega się wyraźny błąd w zastosowaniu prawa lub jego wykładni, bez potrzeby
dokonywania pogłębionej analizy. Innymi słowy, oczywiste naruszenie prawa przez
zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcie tylko wówczas, gdy jest ono z góry
widoczne dla każdego prawnika (por. orzeczenie SN z dnia 8 czerwca 1934 r., C III
76/34, Zb. Urz. 1935 r., poz. 15); gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej
wątpliwości (por. orzeczenie SN z dnia 25 września 1934 r., C II 1532/34, Zb. Urz.
1935 r., poz. 98). Nie można natomiast powoływać się na oczywiste naruszenie
prawa w sytuacji, gdy skarżący opiera zarzut tej treści jedynie na odmiennej niż to
uczynił Sąd ocenie dowodów. Należy podkreślić, co wielokrotnie znalazło już wyraz
w judykaturze Sądu Najwyższego, że ze względu na pełną autonomię sądów
orzekających w zakresie oceny dowodów, można ją podważyć wyjątkowo, tylko
wówczas, gdy pozostaje w rażącej sprzeczności z wynikami postępowania
dowodowego lub zasadami logiki albo życiowego doświadczenia.
Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia
kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne
przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie
do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.