Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 26/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses gender discrimination appeal, ruling minor pay gaps do not constitute unlawful discrimination.

Numero d'incarto II PK 26/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal against a labor court judgment that rejected her claim for gender-based discrimination. The plaintiff argued for significant pay disparities between male and female lawyers, but the court found the actual wage differences were negligible and did not meet the threshold for discrimination. The court emphasized that the employer bears the burden of proof and that minor variations in pay do not automatically indicate unequal treatment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 183a § 1 k.p.; Art. 183b § 1 k.p.: Discrimination exists only when a neutral provision or action results in disproportionately unfavorable consequences for a specific group unless objectively justified by a lawful goal; the employer bears the burden of proving the absence of indirect discrimination.

Parole chiave

Generato dall'IA
indirect discrimination gender discrimination labor law burden of proof pay disparity cassation appeal objective justification

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 183a § 1 k.p.
akt XXI P […]).Apelację od tego wyroku wniosła powódka, zarzucając mu błędne ustalenia faktyczne, naruszenie art. 183a § 1-3, art.
Art. 183b § 1 k.p.
183a § 1-3, art. 183b §1 pkt 2 i 3.
Art. 112 k.p.
do dnia 31 grudnia 2002 r.; Powódka w apelacji wskazała także, że zaskarżony wyrok narusza też: art. 112 k.p., art.
Art. 113 k.p.
112 k.p., art. 113 k.p. w zw.
Art. 11 k.p.
do dnia 31 grudnia 2002 r.; Powódka w apelacji wskazała także, że zaskarżony wyrok narusza też: art. 112 k.p., art.
Art. 444 § 1 k.c.
11 k.p., art. 444 § 1 k.c., art.
Art. 445 § 1 k.c.
444 § 1 k.c., art. 445 § 1 k.c.; art.
Art. 448 k.c.
oraz art. 448 k.c.Ponadto powódka wskazała na liczne naruszenia przez Sąd Okręgowy – Sąd Pracy w W.
art. 112 k.p
do dnia 31 grudnia 2002 r.; Powódka w apelacji wskazała także, że zaskarżony wyrok narusza też: art. 112 k.p., art.
art. 113 k.p

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II PK 158/08
II PK 158/08 przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawarte w pkt.
II PK 27/08
Cassation appeal dismissed; equal work requires identical quantity and quality, not just same job title.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 26/13 POSTANOWIENIE Dnia 4 czerwca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gersdorf w sprawie z powództwa G. Ż.‎przeciwko […] P. […] S.A. w W.‎z udziałem Fundacji […] z siedzibą w W.‎o odszkodowanie i zadośćuczynienie w łącznej kwocie 44 560 zł,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 czerwca 2013 r.,‎skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt III APa […], 1.odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, 2.zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Powódka G. Ż., pozwem z dnia 30 grudnia 2004 r., zmodyfikowanym w 2007 r., wnosiła o zasadzenie na jej rzecz od pracodawcy ([…] P. […] S.A. w W.) kwoty 4.560 zł tytułem odszkodowania za dyskryminację ze względu na płeć; 27.000 zł tytułem odszkodowania za niewykonywanie obowiązków przez pracodawcę w zakresie tworzenia właściwego systemu wynagradzania; 12.000 zł tytułem odszkodowania za krzywdę. W październiku 2007 r. powódka cofnęła roszczenie o odszkodowanie w wysokości 27.000 zł. Powódka rozwiązała stosunek pracy ma mocy porozumienia stron 31 grudnia 2002 r.Spółka wnosiła o oddalenie powództwa.

Sąd Okręgowy ustalił, że powódka poruszała w rozmowach z pracodawcą problem dyskryminacji w zatrudnieniu. Ponadto powódka domagała się zasądzenia na jej rzecz odszkodowania z tytułu naruszenia dóbr osobistych. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy w W. wyrokiem z dnia 30 lipca 2008 r. oddalił powództwo, a w zakresie cofniętego roszczenia umorzył postępowanie. Sprawa dotyczyła radcy prawnego spółki. Powódka otrzymywała wynagrodzenie w wysokości 9.000 zł, a zastępca koordynatora zespołu radców otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 11.000 zł.

Pozostałych 2 radców prawnych otrzymywało wynagrodzenie 9.000 zł i 85.000 zł (sygn. akt XXI P […]).Apelację od tego wyroku wniosła powódka, zarzucając mu błędne ustalenia faktyczne, naruszenie art. 183a § 1-3, art. 183b §1 pkt 2 i 3. art. 183d w brzmieniu, które obowiązywało o dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.; Powódka w apelacji wskazała także, że zaskarżony wyrok narusza też: art. 112 k.p., art. 113 k.p. w zw. z art. 300 k.p. w zw. z art. 415 k.c. art. 11 k.p., art. 444 § 1 k.c., art. 445 § 1 k.c.; art. 11 k.p. w zw. z art. 300 k.p., art. 23 i 24 k.c. w zw. z art. 361 § 1 k.c. oraz art. 448 k.c.Ponadto powódka wskazała na liczne naruszenia przez Sąd Okręgowy – Sąd Pracy w W. prawa procesowego (art. 5,102, 103, 217 § 1, 231, 233, 278, art. 279 w. z art. 284 k.p.c.; art. 292, 240, 253, 3282, 322 k.p.c.).Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2012 r., III Apa […] oddalił powództwo, przyjmując ustalenia stanu faktycznego sądu pierwszej instancji.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego niezasadne były stawiane przez apelującą zarzuty prawa procesowego i prawa materialnego. Zdaniem Sądu drugi instancji powódka w apelacji ograniczyła się do przedstawienia kolejny raz swojej wersji stanu faktycznego sprawy, która nie znajduje uzasadnienia.Powódka wywiodła od orzeczenia Sądu II instancji skargę kasacyjna zarzucając mu naruszenia prawa procesowego i materialnego. Jako podstawę dla przyjęcia skargi do rozpoznania powódka wskazała trzy przyczyny, a mianowicie:1) występowanie w sprawie istotnego zagadnienia, związanego z koniecznością dokonania wykładni przepisów dotyczących dyskryminacji pośredniej ze względu na płeć.

Zdaniem skarżącej istota zagadnienia sprowadza się do tego, że pracodawca jest powiązany kapitałowo z innymi pracodawcami (spółkami) i zamiast podwyższać wynagrodzenie zasadnicze umożliwia prace na podstawie różnych tytułów niektórym pracownikom.2) istnienie potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości; skarżąca wspomina o przepisach dotyczących zakazu dyskryminacji, m.in. art. 112 k.p.3) oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, widoczną, „gołym okiem”, polegającą na wykorzystywaniu powiązań kapitałowych między spółkami w dyskryminowaniu pracowników w wynagrodzeniu, przez zatrudnianie ich lub niezatrudnianie w dwóch podmiotach, a nie w jednym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie podlega przyjęciu do rozpoznania. Ujęte w jej ramach zagadnienia prawne zostały, bowiem rozstrzygnięte w judykaturze w zakresie omówienia dyskryminacji i jej przejawów. Wiele miejsca w orzecznictwie poświęcono dyskryminacji ze względu na płeć i jej przejawom w dyskryminacji w wynagradzaniu. Na ten temat jest wiele wypowiedzi Sądu Najwyższego (por. np. wyrok SN i jego uzasadnienie z dnia 18 września 2008 r., II PK 27/08 OSNP 2010/3-4/41, OSP 2011/4/39).Jednakże ad casum z ustaleń sądów meritii wynika, iż nie było w tym zakresie nierównego traktowania pracowników - radców prawnych, którzy z istoty rzeczy wykonują tę sama pracę i nie ma potrzeby ich wartościowania, a niewielkie różnice w uposażeniu - i to in minus - dotyczyły radcy prawnego pozwanej spółki - mężczyzny.

Trudno, zatem w ogóle odnosić się do zarzucanej dyskryminacji w wynagrodzeniu z uwagi na płeć, skoro de facto nie było nawet nierównego traktowania trzech zatrudnionych u pracodawcy radców prawnych. Dlatego też skarżąca w skardze kasacyjnej powołuje się nie na dyskryminację bezpośrednią, lecz na dyskryminację pośrednią, twierdząc, że pozornie jednakowe traktowanie było jednak dyskryminujące ją, jako kobietę, bowiem nie pracowała dodatkowo w podmiocie powiązanym kapitałowo z pracodawcą, podczas gdy takie zatrudnienie uzyskał mężczyzna.

Należy jednak dodać, iż u pozwanego zarabiał mniej od powódki, a jego dodatkowe zarobki u innego pracodawcy związane były z dodatkową pracą, której powódka, - co do zasady - nie świadczyła.Ponadto, a może przede wszystkim, argument dotyczący dyskryminacji pośredniej jest chybiony już tylko z tego powodu, że dyskryminację pośrednią definiuje art. 183a § 4 k.p. Ma ona charakter pośredni, dlatego, że nie jest skutkiem zachowania pracodawcy w odniesieniu do indywidualnego pracownika, ale wobec całej grupy pracowników, wyodrębnionej przy pomocy niedozwolonej przyczyny określonej w art. 183a § 1 k.p., przy czym to wyodrębnienie jest skutkiem pozornie neutralnego postanowienia, zastosowanego kryterium lub podjętego działania, a skutkiem, który wystąpił lub może wystąpić, są niekorzystne dysproporcje albo szczególnie niekorzystna sytuacja w zakresie wymienionym w omawianym paragrafie, chyba, że postanowienie, kryterium lub działanie jest obiektywnie uzasadnione ze względu na zgodny z prawem cel, który ma być osiągnięty, a środki służące do jego osiągnięcia są właściwe i konieczne.

Ze struktury tego przepisu, a także z art. 183b § 1 wynika, że na pracodawcy spoczywa ciężar dowodu braku pośredniego dyskryminowania pracownika.Jeżeli skarżąca zamierza wskazać na zagadnienie, mające walor ogólny, które nie znalazło rozwiązania w orzecznictwie Sąd Najwyższy musi jednoznacznie wskazać na problem prawny nierozwiązany i niepoddający się rozwiązaniu w trybie wykładni prawa przy jego zwykłym stosowaniu. Tymczasem skarżąca wskazuje na konieczność „przebicia zasłony korporacyjnej” i problemy z tym związane w sprawach zatrudnienia na tle stanu faktycznego, który nie niesie za sobą takich zagadnień, ani takich konieczności.

W spółce zatrudnionych było trzech radców prawnych na zbliżonych warunkach. Skarżąca i druga kobieta na warunkach identycznych. Mężczyzna - radca zarabiał mniej, a mężczyzna radca i jednocześnie z-ca koordynatora więcej. Wszystkie zarobki były zbliżone do siebie i nie odbiegały od median rynkowych w W.. Trudno nawet oceniać, iż zachodziły w tym zakresie różnice. Niejednokrotnie już Sąd Najwyższy wskazywał, iż niewielkie odmienności nie świadczą o nierównym traktowaniu, a tym bardziej o dyskryminacji.W dalszej kolejności Sąd Najwyższy pragnie zauważyć, że mnogość okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, ujętych w skardze nie tyle nie przyczynia się do skuteczniejszego uzasadnienia takiego wniosku, ile – wręcz przeciwnie – czyni go niezrozumiałym.W dotychczasowym orzecznictwie Sąd Najwyższy zwracał już uwagę, że jednoczesne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi występującymi w sprawie wątpliwościami prawnymi (zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów) generalnie wyklucza możliwość oczywistej zasadności skargi.

Jak wskazano z uzasadnieniu postanowienia z 21 października 2008 r., sygn. II PK 158/08 przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawarte w pkt. 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c. wzajemnie się krzyżują i wykluczają możliwość przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zarówno z uwagi na interes publiczny (pkt 1 powołanego przepisu), jak i prywatny skarżącego (pkt 4 powołanego przepisu). Trudno sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której wyrok jest oczywiście wadliwy a jednocześnie w sprawie występuje tak poważna wątpliwość prawna, że wymaga interwencji i rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy.

Owe wadliwości powstają przy tym rzekomo, jak to określa skarżący, na kanwie tej samej regulacji, a mianowicie przepisów o dyskryminacji.Tym bardziej uzasadniona okazuje się odmowa przyjęcia skargi do rozpoznania, a zatem Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. aw