Supreme Court dismisses appeal on wage increase law interpretation as not meeting clear error threshold.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by plaintiffs against a lower court ruling denying their wage increase claims. Plaintiffs argued the lower court incorrectly interpreted the wage increase law to apply only to public health facilities with over 50 employees, citing violations of EU and international human rights treaties. The court determined the dispute involved a mere disagreement on evidence evaluation rather than an obvious legal error, thus failing to meet the strict criteria for cassation under Article 393 of the Code of Civil Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 393 k.p.c.; Cassation is rejected when the appealed judgment does not involve an obvious violation of law or a serious legal question requiring interpretation, as the dispute here was limited to a disagreement on evidence assessment rather than a clear legal error.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 26/05
POSTANOWIENIE
Dnia 24 maja 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Barbara Wagner
w sprawie z powództwa G. P. i in.,
przeciwko Zespołowi Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej w B.
o wynagrodzenie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 maja 2005 r.,
kasacji powódek od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w W.
z dnia 21 października 2004 r., sygn. akt VII Pa …/04,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Pełnomocnik A. B., M. B., D. G., R. G., E. J., H. K., M.Ł.
i G. P. zaskarżył
kasacją wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z
dnia 21 października 2004 r., VII Pa …/04, oddalający apelacje powódek od wyroku
Sądu Rejonowego w O. – Sądu Pracy z dnia 13 lipca 2004 r., IV P …/04,
oddalającego ich powództwa przeciwko Zespołowi Publicznych Zakładów Opieki
Zdrowotnej w B. o zapłatę. Wskazując jako podstawę kasacji naruszenie prawa
materialnego, a to: 4a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o
negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu wynagrodzeń u przedsiębiorców
oraz o zmianie niektórych ustaw i ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (tekst
jednolity: Dz.U. z 2001 r. Nr 5, poz. 45) – poprzez błędną wykładnię i wyrażenie
poglądu, że podwyżka wynagrodzeń pracowników samodzielnych publicznych
zakładów opieki zdrowotnej dotyczy tylko tych pracowników, którzy są zatrudnienie
w publicznych zakładach opieki zdrowotnej zatrudniających powyżej 50 osób, art.
141 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, art. 2 i art. 26 Paktu Praw
Obywatelskich i Politycznych z 16 grudnia 1966 r. (Dz.U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167),
art. 2 ust. 2 i art. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych, Społecznych i
Kulturalnych z dnia 16 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 169), konwencji
nr 111 Międzynarodowej Organizacji Pracy z dnia 25 sierpnia 1958 r. dotyczącej
dyskryminacji w zakresie zatrudnienia i wykonywania zawodu (Dz. U. z 1961 r. Nr
42, poz. 218), oraz art. 4 Europejskiej Karty Społecznej z dnia 18 października
1961 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 8, poz. 67) „dot. prawa do godziwego wynagrodzenia”,
wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i „zasądzenie od pozwanego ZPZOZ w B.
na rzecz każdego z powodów” żądanych kwot wraz „z kosztami procesu za obie
instancje oraz postępowanie kasacyjne, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego
wg norm przepisanych”. Jego zdaniem, okolicznością uzasadniającą rozpoznanie
kasacji jest oczywiste naruszenie prawa, a zwłaszcza powołanych przepisów prawa
materialnego „przez błędną wykładnię i częściowo sprzeczną z istniejącą linią
orzecznictwa SN wykładnię”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do
rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest
oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście
prawo albo zachodzi nieważność postępowania.
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była kwestia zasadności roszczeń
skarżących zgłaszanych na podstawie ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o
negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu wynagrodzeń u przedsiębiorców
oraz o zmianie niektórych ustaw i ustawy o zakładach opieki zdrowotnej.
Podniesiony przez pełnomocnika zarzut oczywistego naruszenia przepisów „prawa
materialnego” i jego uzasadnienie w dalszej części skargi kasacyjnej sprowadza się
w rzeczywistości do ogólnikowej polemiki z sędziowską oceną materiału
dowodowego, a w konsekwencji nie uzasadnia rozpoznania kasacji. Oczywiste
naruszenie prawa występuje wówczas, gdy w motywach zaskarżonego orzeczenia
dostrzega się wyraźny błąd w zastosowaniu prawa lub jego wykładni, bez potrzeby
dokonywania pogłębionej analizy. Innymi słowy, oczywiste naruszenie prawa przez
zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcie tylko wówczas, gdy jest ono z góry
widoczne dla każdego prawnika (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 8
czerwca 1934 r., C III 76/34, Zb. Urz. 1935 r., poz. 15); gdy jest zupełnie pewne i
nie może ulegać żadnej wątpliwości (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 25
września 1934 r., C II 1532/34, Zb. Urz. 1935 r., poz. 98). Wbrew stanowisku strony
skarżącej, Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiadał się w kwestii zakresu
podmiotowego
ustawy
o
negocjacyjnym
systemie
kształtowania
przyrostu
wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw i ustawy o
zakładach opieki zdrowotnej. Wiele uwagi poświęcił tej problematyce zwłaszcza w
uchwale z dnia 8 kwietnia 2004 r., II PZP 4/04 (OSNP 2004, nr 19, poz. 326), w
której wyraził pogląd, że wzrost wynagrodzenia o wskaźniki wymienione w art. 4a
ust. 1 i ust. 2 powołanej ustawy dotyczy pracowników zatrudnionych w
samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej zatrudniających powyżej
50 osób.
Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia
kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne
przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie
do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.