Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 249/04 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses labor dispute cassation as it involves only evidentiary disagreement, not obvious legal error.

Numero d'incarto II PK 249/04
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a former employee against a lower court's dismissal of his wage claim. The appellant argued that the lower courts incorrectly applied the principle that collective agreements cannot be less favorable than the overarching collective agreement, claiming this constituted an obvious violation of law. The court determined that the dispute centered solely on the evaluation of evidence rather than a clear legal error, as the lower courts' reasoning was not obviously wrong for any legal professional to identify.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 393 k.p.c.; The Supreme Court may refuse to accept a cassation appeal if there is no significant legal issue, no need for interpretation of legal provisions raising serious doubts, or if the appeal is obviously groundless, unless the appealed judgment obviously violates the law.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal obvious violation of law labor dispute collective agreement evidentiary evaluation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 241 § 1 k.p.
kasacji naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 241 26 § 1 k.p.
art. 393 § 1 k.p.c.
kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne
art. 393 § 2 k.p.c.
przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie
art. 393 § 7 k.p.c.
Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do
art. 24126 § 1 k.p
zastosowania art. 24126 § 1 k.p.” i jego uzasadnienie w dalszej części skargi
art. 393 k.p.c
Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do
art. 393 § 1 k.p.c
kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne
art. 393 § 2 k.p.c
przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie
art. 3937 § 1 k.p.c
do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 1934 r., C III 76/34
orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 1934 r., C III 76/34, Zb.
orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 1934 r., C II 1532/34
orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 1934 r., C II 1532/34, Zb.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 249/04

POSTANOWIENIE

Dnia 3 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z powództwa R. K. i in.,

przeciwko KWK N.

o wynagrodzenie za pracę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 lutego 2005 r.,

kasacji powoda W. F. od wyroku Sądu Apelacyjnego we W.

z dnia 13 maja 2004 r., sygn. akt III APa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W. F. zaskarżył kasacją wyrok Sądu Apelacyjnego we W. z dnia 13 maja

2004 r., III A Pa …/04, oddalający jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego –

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. z dnia 2 lutego 2004 r., VII P …/01,

oddalającego powództwo o wynagrodzenie za pracę. Wskazując jako podstawę

kasacji naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 241 26 § 1 k.p. – poprzez

wyrażenie poglądu, że „powód nie mógł zasadnie budować swojego roszczenia o

wynagrodzenie [...] pomimo postanowień zakładowego układu zbiorowego pracy

mniej

korzystnych

od

obejmującego

powoda

ponadzakładowego

układu

zbiorowego pracy”, jego pełnomocnik wniósł o „uchylenie zaskarżonego wyroku

Sądu

Apelacyjnego we W.”, oraz „uchylenie w całości poprzedzającego go wyroku Sądu

Okręgowego [...] i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Ś. do ponownego

rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania za wszystkie instancje”.

Jego zdaniem, okolicznością uzasadniającą rozpoznanie kasacji jest oczywiste

naruszenie prawa „poprzez przyjęcie, że w sprawie nie ma zastosowania art. 24126

§ 1 k.p. stanowiący, że postanowienia układu zakładowego nie mogą być mniej

korzystne

dla

powoda

od

postanowień

obowiązującego

układu

ponadzakładowego”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do

rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest

oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście

prawo albo zachodzi nieważność postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była kwestia zasadności roszczenia W.

F. o

wypłatę

wynagrodzenia

za

pracę

w

wysokości

wynikającej

z

Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy. Podniesiony przez skarżącego

zarzut oczywistego naruszenia prawa „poprzez przyjęcie, że w sprawie nie ma

zastosowania art. 24126 § 1 k.p.” i jego uzasadnienie w dalszej części skargi

kasacyjnej sprowadza się w rzeczywistości do ogólnikowej polemiki z sędziowską

oceną materiału dowodowego, a w konsekwencji nie uzasadnia rozpoznania

kasacji. Oczywiste naruszenie prawa występuje wówczas, gdy w motywach

zaskarżonego orzeczenia dostrzega się wyraźny błąd w zastosowaniu prawa lub

jego wykładni, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy. Innymi słowy,

oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcie

tylko wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego prawnika (por.

orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 1934 r., C III 76/34, Zb. Urz. 1935

r., poz. 15); gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej wątpliwości (por.

orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 1934 r., C II 1532/34, Zb. Urz.

1935 r., poz. 98). Nie można natomiast powoływać się na oczywiste naruszenie

prawa w sytuacji, gdy skarżący opiera zarzut tej treści jedynie na odmiennej niż to

uczynił Sąd ocenie dowodów.

Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia

kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne

przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie

do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.