Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 244/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and valid legal question.

Numero d'incarto II PK 244/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by the employer against the lower court's decision to reinstate the employee. The employer argued that the employee knew of the dismissal intent before receiving the notice, while the court found the appeal's legal reasoning insufficient to meet the threshold for review. Consequently, the appeal was rejected because it failed to demonstrate an obvious error in law or a significant legal issue warranting Supreme Court intervention.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1, 4 k.p.c.; The Supreme Court may not accept a cassation appeal if the applicant fails to prove an obvious error in law or a significant legal issue, especially when these grounds are mutually exclusive.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal obvious error in law significant legal issue mutually exclusive grounds dismissal of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 1, 4 k.p.c.
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i § 12 ust.
§ 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.
art. 61 § 1 k.c
Istotne zagadnienia prawne związane z zarzutem naruszenia art. 61 § 1 k.c.
art. 300 k.p
art. 8 k.p
art. 3989 § 1 k.p.c
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Wypada również dodać, iż zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., określającym wymogi formalne skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3983 § 3 k.p.c
Stanowi to zarzut w odniesieniu do konkretnych ustaleń faktycznych Sądu i nie może być uznane, na gruncie art. 3983 § 3 k.p.c., za okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z 4 października 2007 r., I UK 164/07
postanowienie Sądu Najwyższego z 4 października 2007 r., I UK 164/07, Lex nr 864056, postanowienie Sądu Najwyższego z 25 września 2007 r., I PK 136/07, Lex nr 885052).
postanowienie Sądu Najwyższego z 25 września 2007 r., I PK 136/07
postanowienie Sądu Najwyższego z 4 października 2007 r., I UK 164/07, Lex nr 864056, postanowienie Sądu Najwyższego z 25 września 2007 r., I PK 136/07, Lex nr 885052).
postanowienie Sądu Najwyższego z 7 maja 2010 r., V CSK 459/09
Ponadto, jeżeli skarżący powołuje się na oczywistą zasadność skargi, powinien zawrzeć w niej wywód prawny, z którego ta oczywista zasadność będzie wynikała (postanowienie Sądu Najwyższego z 7 maja 2010 r., V CSK 459/09, Lex nr 602638).
postanowienie Sądu Najwyższego z 21 października 2008 r., sygn. II PK 158/08
III CZP 33/01
III CZP 66/02
III CZP 64/02
III CZP 119/08
Supreme Court dismisses legal question submission as it concerns fact application, not abstract statutory interpretation.
II UK 363/09
Supreme Court dismisses appeal on football contract social security contributions classification under Civil Code.
II UK 400/09
Supreme Court dismissed soccer player's appeal on social security contributions, ruling match bonuses are service fees under contract law.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 244/13 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z powództwa P. N.‎przeciwko Zespołowi Szkół […] w R.‎o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 29 stycznia 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Ś.‎z dnia 27 maja 2013 r., sygn. akt VII Pa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda 120 zł (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 27 maja 2013 r. Sąd Okręgowy w Ś. w sprawie z powództwa P. N. przeciwko Zespołowi Szkół […] w R. o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne, na skutek apelacji wniesionej przez powoda, zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w ten sposób, że przywrócił powoda do pracy w pozwanym Zespole Szkół […] w R. na dotychczasowych warunkach pracy.Pozwany zaskarżył powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał na istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.

Istotne zagadnienia prawne związane z zarzutem naruszenia art. 61 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. i art. 8 k.p. skarżący sprowadził do następujących pytań: (-) „czy fakt posiadania przez pracownika wiedzy na temat zamiaru rozwiązania z nim umowy o pracę przez pracodawcę, którą posiadł on od członka związku zawodowego, do którego pracodawca zwrócił się z wnioskiem konsultacyjnym i udanie się następnie przez tegoż pracownika na zwolnienie lekarskie i podjęcie pisma zawierającego oświadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę w ostatnim dniu drugiego awizowania przesyłki oraz niepodejmowanie jej pomimo posiadania wiedzy o tym iż została ona przesłana i pozostawiona w urzędzie pocztowym, oznacza że oświadczenie woli pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zostało złożone pracownikowi dopiero w dniu odebrania przesyłki awizowanej, czy też kiedy mógł on się zapoznać (i zapoznał się) z jego treścią, tj. jeszcze przed udaniem się na zwolnienie lekarskie bądź też w dniu jej pierwszego awizowania- art. 61 § 1 k.c.”; (-) „czy fakt wejścia przez pracownika w posiadania informacji na temat zamiaru rozwiązania z nim umowy o pracę, którą posiadł on od członka związku zawodowego, do którego pracodawca zwrócił się z wnioskiem konsultacyjnym i udanie się następnie przez tegoż pracownika na zwolnienie lekarskie może być uznany jako nadużycie prawa w rozumieniu art. 8 k.p.”.Skarżący podniósł ponadto, że wniesiona skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, „albowiem mając na uwadze, że powodowi doskonale znany był zamiar rozwiązania z nim umowy o pracę i jego przyczyny, jeszcze przez udaniem się przez niego na zwolnienie lekarskie, a także uwzględniając stwierdzony w toku postępowania sądowego rozmiar uchybień i ujemnych zachowań ze strony powoda w stosunku do uczniów pozwanej szkoły, oświadczenie pozwanego o rozwiązaniu z powodem umowy o pracę uznać należy za złożone w sposób wywołujący pełne skutki prawne, zaś postawę powoda ocenić należy jako nadużycie prawa skutkujące odmową udzielenia mu ochrony ze strony Sądu”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Wypada również dodać, iż zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., określającym wymogi formalne skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie.

Należy zatem stwierdzić, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym wcześniej art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie winno zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie jest bowiem (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego.

Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia.Jeśli więc wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, przez odwołanie się do art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jak w rozpoznawanej sprawie, wskazuje na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to w uzasadnieniu wniosku (sporządzonym odrębnie od uzasadnienia podstaw kasacyjnych) winno zostać sformułowane zagadnienie prawne oraz przedstawione argumenty prawne, które wykażą możliwość różnorodnej oceny zawartego w nim problemu.

Zagadnienie prawne musi odpowiadać określonym wymaganiom, a mianowicie:

1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (wyrok Sądu Najwyższego z 17 kwietnia 1996 r., II UR 5/96, OSNP 1997 nr 3, poz. 39 i postanowienie z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571), 2) być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, nie sprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02 LEX nr 77033 i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08, LEX nr 478179), 3) pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą i 4) dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (a zatem poważne) wątpliwości.

Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467 czy też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468).Przedstawiona przez skarżącego kwestia nazwana przez niego zagadnieniem prawnym nie spełnia wskazanych wyżej wymogów w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Zasadniczym warunkiem pozytywnego rozpoznania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest przedstawienie w jego uzasadnieniu odpowiednio skonstruowanego wywodu jurydycznego, którego w skardze pozwanego brak.

W obliczu braku stosownego uzasadnienia prawnego zawartego w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz w świetle ustaleń i rozważań Sądu stwierdzić należy, że w istocie skarżący kwestionuje dokonanie przez Sąd drugiej instancji oceny okoliczności związanych z datą nawet pierwszego możliwego awizowania przesyłki z oświadczeniem pracodawcy. Z okoliczności sprawy wynika, że jak ustalił to Sąd drugiej instancji, przesyłka zawierająca oświadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu, sporządzone 30 maja 2012 r., nie mogła dotrzeć do powoda przed końcem maja, lecz dopiero w pierwszych dniach czerwca, a zatem okres wypowiedzenia nie mógł upłynąć przed końcem sierpnia (k. 144 a.s.).

Stanowi to zarzut w odniesieniu do konkretnych ustaleń faktycznych Sądu i nie może być uznane, na gruncie art. 3983 § 3 k.p.c., za okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Ponadto okoliczność, że powód o zamiarze wypowiedzenia wiedział od zakładowej organizacji związkowej nie może mieć w sprawie znaczenia.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazuje również na jej oczywistą zasadność. Oparcie skargi kasacyjnej na przesłance wynikającej z art. 3989 § 1 pkt 4, to jest oczywistej zasadności skargi, jest możliwe tylko wówczas, gdy już na pierwszy rzut oka podstawy wskazane w skardze zasługują na uwzględnienie, to jest, gdy zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami albo zostało wydane w wyniku oczywiście błędnej, widocznej bez głębszej analizy prawniczej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 października 2007 r., I UK 164/07, Lex nr 864056, postanowienie Sądu Najwyższego z 25 września 2007 r., I PK 136/07, Lex nr 885052).

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika oczywista zasadność w przedstawionym powyżej znaczeniu. Ponadto, jeżeli skarżący powołuje się na oczywistą zasadność skargi, powinien zawrzeć w niej wywód prawny, z którego ta oczywista zasadność będzie wynikała (postanowienie Sądu Najwyższego z 7 maja 2010 r., V CSK 459/09, Lex nr 602638). Pełnomocnik skarżącego ograniczył się tylko do zacytowanego wyżej stwierdzenia. Takie uzasadnienie nie spełnia wymogów, o których mowa wyżej. Sąd Najwyższy nie widzi sprzeczności z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, ani oczywiście błędnej, widocznej na pierwszy rzut oka wykładni lub widocznego w taki sposób niewłaściwego zastosowania prawa.

A tylko w takiej sytuacji wskazana przesłanka uzasadnia przyjęcie skargi.Niezależnie od tego można także wskazać, że łączenie przesłanki oczywistej zasadności skargi z występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, budzi poważne zastrzeżenia. W dotychczasowym orzecznictwie Sąd Najwyższy zwracał już uwagę, że jednoczesne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi występującymi w sprawie wątpliwościami prawnymi (zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów) generalnie wyklucza możliwość oczywistej zasadności skargi.

Jak wskazano z uzasadnieniu postanowienia z 21 października 2008 r., sygn. II PK 158/08 przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawarte w pkt. 1 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c. wzajemnie się krzyżują i wykluczają możliwość przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zarówno z uwagi na interes publiczny (pkt 1 powołanego przepisu), jak i prywatny skarżącego (pkt 4 powołanego przepisu). Trudno sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której wyrok jest oczywiście wadliwy a jednocześnie w sprawie występuje tak poważna wątpliwość prawna, że wymaga interwencji i rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.

Dz.U. z 2013 r., poz. 490). [aw]