Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 243/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failing to raise a legal issue requiring interpretation.

Numero d'incarto II PK 243/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal against the lower court's decision denying the employment relationship claim. The appellant argued that the law required interpreting specific articles due to conflicting judicial interpretations, but the Court found the appeal did not formulate a legal issue requiring interpretation. Consequently, the Court determined the appeal was inadmissible because it merely contested factual findings rather than raising a genuine legal question.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 9 k.p.c.; Art. 398 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it does not raise a legal issue requiring interpretation or if the lower court's reasoning sufficiently explains the factual and legal basis of the decision.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal legal issue interpretation requirement employment relationship inadmissible appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 22 § 1 k.p.
przepisów prawa materialnego - art. 22 § 1 i § 11 k.p., art.
Art. 22 § 11 k.p.
przepisów prawa materialnego - art. 22 § 1 i § 11 k.p., art.
Art. 734 k.c.
22 § 1 i § 11 k.p., art. 734 k.c. oraz prawa
Art. 381 k.p.c.
procesowego – art. 381 k.p.c.
Art. 398 § 9 k.p.c.
Skarga kasacyjna, spełniająca wymagania z przepisu art. 398 4 k.p.c.
Art. 398 § 2 k.p.c.
Skarga kasacyjna, spełniająca wymagania z przepisu art. 398 4 k.p.c.
Art. 398 § 13 k.p.c.
Skarga kasacyjna, spełniająca wymagania z przepisu art. 398 4 k.p.c.
Art. 328 § 2 k.p.c.
instancji prawa; uzasadnienie tego wyroku odpowiada wymaganiom art. 328 § 2
art. 734 k.c
22 § 1 i § 11 k.p., art. 734 k.c.
art. 381 k.p.c
procesowego – art. 381 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 243/11

POSTANOWIENIE

Dnia 18 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z powództwa J. K.

przeciwko A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

o ustalenie istnienia stosunku pracy, diety, dodatek delegacyjny, dodatek za pracę

w warunkach szkodliwych, ekwiwalent za odzież roboczą i pranie odzieży roboczej,

premie, wynagrodzenie za pracę i pracę w godzinach nadliczbowych, bony

socjalne, odszkodowanie, zwrot kosztów dojazdu i sprostowanie dokumentu PIT

11,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 stycznia 2012 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 11 lutego 2011 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

2. zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego na rzecz

adw. H. L. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) powiększoną o kwotę

należnego podatku od towarów i usług tytułem kosztów

nieopłaconej

pomocy

prawnej

udzielonej

z

urzędu

w

postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 lutego 2011 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie o ustalenie

stosunku pracy, diety, dodatku delegacyjnego, dodatku za pracę

w warunkach

szkodliwych, ekwiwalentu za odzież roboczą i pranie odzieży roboczej, premie,

wynagrodzenie za pracę i prace w godzinach nadliczbowych, bony socjalne,

odszkodowanie, zwrot kosztów dojazdu i sprostowanie dokumentu PIT-11 - oddalił

apelację powoda.

Skarga kasacyjna powoda zarzuca powyższemu wyrokowi naruszenie

przepisów prawa materialnego - art. 22 § 1 i § 11 k.p., art. 734 k.c. oraz prawa

procesowego – art. 381 k.p.c.

Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie skargi kasacyjnej powód

wskazuje potrzebę dokonania wykładni art. 22 § 1 1 k.p. budzącego poważne

wątpliwości, który wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, czego przykładem

są orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 2010 r., II PK 354/09, LEX nr

598002 oraz z dnia 5 maja 2010 r., I PK 8/10, LEX nr 602668. Z jednej strony

podkreśla się zatem, iż decydujące dla ustalenia charakteru umowy jest jej

wykładnia na podstawie art. 65 k.c., z drugiej strony podkreśla się, iż oprócz

badania postanowień umowy należy badać faktyczne warunki jej wykonywania.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, spełniająca wymagania z przepisu art. 398 4 k.p.c.

podlega dalszej kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie

występują okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art.398 9 § 1 i 2

k.p.c.) a mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne

(co polega na przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z

reguły prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, M.Prawn. 2001, nr 13, poz. 670),

czy

istnieje

potrzeba

wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości a także potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i

wykazania, że przepisy je wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w

dotychczasowej judykaturze sądowej). W ramach przedsądu następuje także

badanie, czy skarga jest oczywiście uzasadniona (przy czym oczywistość ta musi

jawić się jako rażące i od razu dostrzegalne, uwidoczniające się bez głębszej

analizy naruszenie prawa wyrażające się w sprzeczności wykładni lub stosowania

prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji) a

nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność postępowania (art. 398 13 § 1

k.p.c.). Tę ostatnią okoliczność Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu,

jakkolwiek może ją także podnieść strona skarżąca, co podlega ocenie w ramach

przedsądu.

Oceniając skargę kasacyjną Sąd Najwyższy nie dopatruje się występowania

przesłanek pozwalających na przyjęcie skargi tej do rozpoznania. W szczególności

nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki oczekiwałby tego

Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów skargi kwestią wymagającą

rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich stosowania. W

sprawie

nie

występują

także

wymagające

rozstrzygnięcia

zagadnienia

proceduralne.

Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd drugiej instancji należy uznać za

prawidłowe. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą w istocie własnej wersji stanu

faktycznego i są jedynie polemiką z ustaleniami Sądów obu instancji. Ponadto

skarga ta nie wskazuje w dostatecznym stopniu naruszenia wyrokiem Sądu drugiej

instancji prawa; uzasadnienie tego wyroku odpowiada wymaganiom art. 328 § 2

k.p.c. - wyjaśnia podstawę faktyczna i prawną rozstrzygnięcia. Także orzeczenia

Sądu Najwyższego przytoczone przez powoda w skardze w oderwaniu od

konkretnych ustaleń faktycznych w danej sprawie, nie może przesądzać o sposobie

załatwienia przedmiotowej sprawy. Wykładnia art. 22 kodeksu pracy jest

ugruntowana a orzecznictwo bogate i ujednolicone. Zgodnie z tym orzecznictwem

przyjmuje się, że wobec różnych cech charakterystycznych wykonywania

zatrudnienia na podstawie umowy o pracę i umów cywilnoprawnych, dla oceny

rodzaju stosunku prawnego decydujące jest ustalenie, które z tych cech mają

charakter przeważający. Weryfikacja tej oceny, dokonanej przez Sąd drugiej

instancji, jest w postępowaniu kasacyjnym możliwa wówczas, gdy była rażąco

nieprawidłowa. Tymczasem skarżący, pomimo wskazania podstawy naruszenia

przepisów prawa materialnego, w rzeczywistości oczekuje od Sądu Najwyższego

dokonania ponownej oceny przeprowadzonych dowodów w niniejszej sprawie,

celem ustalenia istnienia stosunku pracy.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy - na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.