Supreme Court dismisses cassation appeal for failing to raise a legal issue requiring interpretation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal against the lower court's decision denying the employment relationship claim. The appellant argued that the law required interpreting specific articles due to conflicting judicial interpretations, but the Court found the appeal did not formulate a legal issue requiring interpretation. Consequently, the Court determined the appeal was inadmissible because it merely contested factual findings rather than raising a genuine legal question.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 398 § 9 k.p.c.; Art. 398 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it does not raise a legal issue requiring interpretation or if the lower court's reasoning sufficiently explains the factual and legal basis of the decision.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 243/11
POSTANOWIENIE
Dnia 18 stycznia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Roman Kuczyński
w sprawie z powództwa J. K.
przeciwko A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością
o ustalenie istnienia stosunku pracy, diety, dodatek delegacyjny, dodatek za pracę
w warunkach szkodliwych, ekwiwalent za odzież roboczą i pranie odzieży roboczej,
premie, wynagrodzenie za pracę i pracę w godzinach nadliczbowych, bony
socjalne, odszkodowanie, zwrot kosztów dojazdu i sprostowanie dokumentu PIT
11,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 stycznia 2012 r.,
skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 11 lutego 2011 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
2. zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego na rzecz
adw. H. L. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) powiększoną o kwotę
należnego podatku od towarów i usług tytułem kosztów
nieopłaconej
pomocy
prawnej
udzielonej
z
urzędu
w
postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 11 lutego 2011 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie o ustalenie
stosunku pracy, diety, dodatku delegacyjnego, dodatku za pracę
w warunkach
szkodliwych, ekwiwalentu za odzież roboczą i pranie odzieży roboczej, premie,
wynagrodzenie za pracę i prace w godzinach nadliczbowych, bony socjalne,
odszkodowanie, zwrot kosztów dojazdu i sprostowanie dokumentu PIT-11 - oddalił
apelację powoda.
Skarga kasacyjna powoda zarzuca powyższemu wyrokowi naruszenie
przepisów prawa materialnego - art. 22 § 1 i § 11 k.p., art. 734 k.c. oraz prawa
procesowego – art. 381 k.p.c.
Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie skargi kasacyjnej powód
wskazuje potrzebę dokonania wykładni art. 22 § 1 1 k.p. budzącego poważne
wątpliwości, który wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, czego przykładem
są orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 2010 r., II PK 354/09, LEX nr
598002 oraz z dnia 5 maja 2010 r., I PK 8/10, LEX nr 602668. Z jednej strony
podkreśla się zatem, iż decydujące dla ustalenia charakteru umowy jest jej
wykładnia na podstawie art. 65 k.c., z drugiej strony podkreśla się, iż oprócz
badania postanowień umowy należy badać faktyczne warunki jej wykonywania.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:
Skarga kasacyjna, spełniająca wymagania z przepisu art. 398 4 k.p.c.
podlega dalszej kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie
występują okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art.398 9 § 1 i 2
k.p.c.) a mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne
(co polega na przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z
reguły prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, M.Prawn. 2001, nr 13, poz. 670),
czy
istnieje
potrzeba
wykładni
przepisów
prawnych
budzących
poważne
wątpliwości a także potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i
wykazania, że przepisy je wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w
dotychczasowej judykaturze sądowej). W ramach przedsądu następuje także
badanie, czy skarga jest oczywiście uzasadniona (przy czym oczywistość ta musi
jawić się jako rażące i od razu dostrzegalne, uwidoczniające się bez głębszej
analizy naruszenie prawa wyrażające się w sprzeczności wykładni lub stosowania
prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji) a
nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność postępowania (art. 398 13 § 1
k.p.c.). Tę ostatnią okoliczność Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu,
jakkolwiek może ją także podnieść strona skarżąca, co podlega ocenie w ramach
przedsądu.
Oceniając skargę kasacyjną Sąd Najwyższy nie dopatruje się występowania
przesłanek pozwalających na przyjęcie skargi tej do rozpoznania. W szczególności
nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki oczekiwałby tego
Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów skargi kwestią wymagającą
rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich stosowania. W
sprawie
nie
występują
także
wymagające
rozstrzygnięcia
zagadnienia
proceduralne.
Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd drugiej instancji należy uznać za
prawidłowe. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą w istocie własnej wersji stanu
faktycznego i są jedynie polemiką z ustaleniami Sądów obu instancji. Ponadto
skarga ta nie wskazuje w dostatecznym stopniu naruszenia wyrokiem Sądu drugiej
instancji prawa; uzasadnienie tego wyroku odpowiada wymaganiom art. 328 § 2
k.p.c. - wyjaśnia podstawę faktyczna i prawną rozstrzygnięcia. Także orzeczenia
Sądu Najwyższego przytoczone przez powoda w skardze w oderwaniu od
konkretnych ustaleń faktycznych w danej sprawie, nie może przesądzać o sposobie
załatwienia przedmiotowej sprawy. Wykładnia art. 22 kodeksu pracy jest
ugruntowana a orzecznictwo bogate i ujednolicone. Zgodnie z tym orzecznictwem
przyjmuje się, że wobec różnych cech charakterystycznych wykonywania
zatrudnienia na podstawie umowy o pracę i umów cywilnoprawnych, dla oceny
rodzaju stosunku prawnego decydujące jest ustalenie, które z tych cech mają
charakter przeważający. Weryfikacja tej oceny, dokonanej przez Sąd drugiej
instancji, jest w postępowaniu kasacyjnym możliwa wówczas, gdy była rażąco
nieprawidłowa. Tymczasem skarżący, pomimo wskazania podstawy naruszenia
przepisów prawa materialnego, w rzeczywistości oczekuje od Sądu Najwyższego
dokonania ponownej oceny przeprowadzonych dowodów w niniejszej sprawie,
celem ustalenia istnienia stosunku pracy.
Z powyższych motywów Sąd Najwyższy - na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.