Supreme Court dismissed appeal on overtime pay, ruling employer's negligence does not shift burden of proof to employee.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an employer against a lower court awarding overtime pay to employees. The employees argued that the employer's faulty time records should shift the burden of proof to the employer, while the employer claimed the employees failed to object to the records during employment. The court rejected these arguments, holding that the employer's duty to maintain accurate records remains unchanged and that employees cannot unilaterally alter the burden of proof by later claiming negligence.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 151 § 1 k.p.; Art. 8 k.p.; The employer bears the burden of proving actual working hours and overtime, and an employee's failure to object to time records during employment precludes a claim that the employer's negligence shifts the burden of proof.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 242/07
POSTANOWIENIE
Dnia 22 stycznia 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kwaśniewski
w sprawie z powództwa Z. K., M. N.
przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych Gospodarstwo Skarbu Państwa w B. o
zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 22 stycznia 2008 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w E.
z dnia 20 kwietnia 2007 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2007 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w E. na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację
pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w B. zasądzającego
powodom Z. K. i M. N. kwoty wskazane w sentencji wyroku tytułem zapłaty za
pracę w godzinach nadliczbowych od pozwanej Agencji Nieruchomości Rolnych.
W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Sądu Okręgowego
pełnomocnik pozwanej będący radcą prawnym w ramach obowiązku, o którym
mowa w art. 3984 § 1 pkt 3 – przedstawienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej
do rozpoznania i jego uzasadnienia wskazał, że:
„1) W niniejszej sprawie zachodzi konieczność wykładni przepisów prawa
budzących poważne wątpliwości tj. przepisu art. 151 § 1 kodeksu pracy (w
poprzednim stanie prawnym art. 133 § 1 ) w zw. z art. 149 Kp i art. 6 Kc
poprzez jednoznaczne określenie co należy rozumieć poprzez pracę w
godzinach nadliczbowych, w szczególności, czy praca wykonywana przez
pracownika ponad obowiązujące pracownika normy czasu pracy wbrew treści
stosunku pracy łączącego go z zakładem pracy bez wyraźnego polecenia i bez
zgody pracodawcy, może być uznana za pracę w godzinach nadliczbowych,
gdzie ewidencja tego czasu pracy wykonywanej poza obowiązującymi normami
czasu pracy jest prowadzona wbrew przepisom obowiązującym w zakładzie
pracy przez samego pracownika. Czy można uznać w świetle artykułu 6 Kc, że
pracownik, znając obowiązujące w zakładzie pracy przepisy prawa pracy
dotyczące sposobu ewidencjonowania czasu pracy - w niniejszej sprawie był on
rejestrowany w przypadku pracy wykonywanej przez powodów w dzienniku
brygadzisty - w sposób skuteczny przenosi ciężar dowodu na pozwanego –
pracodawcę, przedkładając samodzielnie prowadzony wykaz przepracowanych
godzin nadliczbowych nie zatwierdzony przez pracodawcę, w sytuacji gdy
ewidencja czasu pracy prowadzona przez pracodawcę jest nierzetelna? W
dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego brak jest jednoznacznego
stanowiska w przedmiocie wykładni powyższych przepisów w zakresie wyżej
przedstawionym,
2) Ponadto w sprawie zachodzi konieczność wykładni przepisu art 8
Kodeksu pracy w zakresie czy pracownicy (powodowie), którzy nie kwestionują
w czasie trwania stosunku pracy dokumentacji pracy pracodawcy, wysokości
otrzymywanego wynagrodzenia, ilości przepracowanych godzin pracy, nie
informują pracodawcy o konieczności zmiany systemu pracy, mają możliwość
dochodzenia swoich roszczeń po zakończeniu umowy o pracę jednocześnie
zarzucając
pracodawcy
nierzetelność
w
prowadzeniu
dokumentacji
pracowniczej, której prawdziwość wcześniej potwierdzali podpisami i w żaden
sposób nie kwestionowali. Czy zatem takie postępowanie pracowników, zmiana
ich stanowiska co do prowadzonej dokumentacji nie może być traktowana jako
nadużycie prawa podmiotowego. W dotychczasowym orzecznictwie brak jest
wykładni art. 8 Kodeksu pracy dotyczącym jak dalece trwa ochrona pracownika,
który miał możliwość zareagować na nieprawidłowości w dokumentacji
pracowniczej prowadzonej przez pracodawcę.”
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących
rozbieżności
w
orzecznictwie
sądów,
zachodzi
nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarżąca strona pozwana we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania i jego uzasadnieniu powołując się na potrzebę wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w
orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) stawia szereg pytań, które stoją w
sprzeczności z ustaleniami dokonanymi przez Sądy, a stanowiącymi podstawę
faktyczną zaskarżonego wyroku. Tymczasem Sąd drugiej instancji podzielając w
tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji uznał, że pozwany pracodawca
wyraził zgodę na pracę powodów w godzinach nadliczbowych. Dokumentacja
pozwanego w zakresie ewidencji czasu pracy powodów była nierzetelna.
Prowadzenie ewidencji czasu pacy jest obowiązkiem pracodawcy, który skutkuje
tym, że w razie sporu to pracodawcę obciąża obowiązek udowodnienia
rzeczywistego czasu pracy pracownika z uwzględnieniem godzin nadliczbowych.
Kontrolki pracy przez powodów, w których ewidencjonowali oni swój czas pracy,
były akceptowane przez pracodawcę. To ze względu na ustalone okoliczności nie
powstało w sprawie zagadnienie jakiejś sprzeczności między dochodzonymi w
sprawie roszczeniami a stosunkami między powodami a pracodawcą w czasie
zatrudnienia. Nie budzi w tym kontekście zastrzeżeń stanowisko
wyroku, że
pracownik nie ma obowiązku w czasie trwania stosunku pracy zgłaszać
pracodawcy swoje roszczenia, czy wytykać mu błędy w prowadzonej dokumentacji.
Na podstawie art. 39813 § 2 k.p.c. w postępowaniu kasacyjnym nie jest
dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest
związany
ustaleniami
faktycznymi
stanowiącymi
podstawę
zaskarżonego
orzeczenia.
Podnoszone przez skarżącą zagadnienia dotyczące wykładni art. 151 § 1
k.p. były już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego (por. wyrok Sądu
Najwyższego z dnia 14 maja 1998 r., I PKN 122/98 – OSNP 1999/10/343, wyrok
SN z dnia 5 maja 1999 r., I PKN 665/98 – OSNP 2000/14/535, wyrok SN z dnia 4
października 2000 r., I PKN 71/00 – OSNP 2002/10/231).
Z powyższych względów Sąd Najwyższy uznając, że nie zachodzą
okoliczności, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
postanowił jak w sentencji.