Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 242/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal on overtime pay, ruling employer's negligence does not shift burden of proof to employee.

Numero d'incarto II PK 242/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an employer against a lower court awarding overtime pay to employees. The employees argued that the employer's faulty time records should shift the burden of proof to the employer, while the employer claimed the employees failed to object to the records during employment. The court rejected these arguments, holding that the employer's duty to maintain accurate records remains unchanged and that employees cannot unilaterally alter the burden of proof by later claiming negligence.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 151 § 1 k.p.; Art. 8 k.p.; The employer bears the burden of proving actual working hours and overtime, and an employee's failure to object to time records during employment precludes a claim that the employer's negligence shifts the burden of proof.

Parole chiave

Generato dall'IA
overtime compensation burden of proof time records employer negligence labor law interpretation cassation appeal employee rights

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 385 k.p.c.
na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację
art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
art. 3989 § 2 k.p.c.
na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 39813 § 2 k.p.c.
Na podstawie art. 39813 § 2 k.p.c. w postępowaniu kasacyjnym nie jest
art. 151 § 1 k.p.
przepisu art. 151 § 1 kodeksu pracy (w
art. 8 k.p.
wykładni art. 8 Kodeksu pracy dotyczącym jak dalece trwa ochrona pracownika,
art. 6 Kc
poprzednim stanie prawnym art. 133 § 1 ) w zw. z art. 149 Kp i art. 6 Kc
art. 385 k.p.c
na podstawie art. 385 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) stawia szereg pytań, które stoją w

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 1998 r., I PKN 122/98
wyrok SN z dnia 5 maja 1999 r., I PKN 665/98
wyrok SN z dnia 4 października 2000 r., I PKN 71/00

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 242/07

POSTANOWIENIE

Dnia 22 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa Z. K., M. N.

przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych Gospodarstwo Skarbu Państwa w B. o

zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 22 stycznia 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w E.

z dnia 20 kwietnia 2007 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2007 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w E. na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację

pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w B. zasądzającego

powodom Z. K. i M. N. kwoty wskazane w sentencji wyroku tytułem zapłaty za

pracę w godzinach nadliczbowych od pozwanej Agencji Nieruchomości Rolnych.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Sądu Okręgowego

pełnomocnik pozwanej będący radcą prawnym w ramach obowiązku, o którym

mowa w art. 3984 § 1 pkt 3 – przedstawienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania i jego uzasadnienia wskazał, że:

„1) W niniejszej sprawie zachodzi konieczność wykładni przepisów prawa

budzących poważne wątpliwości tj. przepisu art. 151 § 1 kodeksu pracy (w

poprzednim stanie prawnym art. 133 § 1 ) w zw. z art. 149 Kp i art. 6 Kc

poprzez jednoznaczne określenie co należy rozumieć poprzez pracę w

godzinach nadliczbowych, w szczególności, czy praca wykonywana przez

pracownika ponad obowiązujące pracownika normy czasu pracy wbrew treści

stosunku pracy łączącego go z zakładem pracy bez wyraźnego polecenia i bez

zgody pracodawcy, może być uznana za pracę w godzinach nadliczbowych,

gdzie ewidencja tego czasu pracy wykonywanej poza obowiązującymi normami

czasu pracy jest prowadzona wbrew przepisom obowiązującym w zakładzie

pracy przez samego pracownika. Czy można uznać w świetle artykułu 6 Kc, że

pracownik, znając obowiązujące w zakładzie pracy przepisy prawa pracy

dotyczące sposobu ewidencjonowania czasu pracy - w niniejszej sprawie był on

rejestrowany w przypadku pracy wykonywanej przez powodów w dzienniku

brygadzisty - w sposób skuteczny przenosi ciężar dowodu na pozwanego –

pracodawcę, przedkładając samodzielnie prowadzony wykaz przepracowanych

godzin nadliczbowych nie zatwierdzony przez pracodawcę, w sytuacji gdy

ewidencja czasu pracy prowadzona przez pracodawcę jest nierzetelna? W

dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego brak jest jednoznacznego

stanowiska w przedmiocie wykładni powyższych przepisów w zakresie wyżej

przedstawionym,

2) Ponadto w sprawie zachodzi konieczność wykładni przepisu art 8

Kodeksu pracy w zakresie czy pracownicy (powodowie), którzy nie kwestionują

w czasie trwania stosunku pracy dokumentacji pracy pracodawcy, wysokości

otrzymywanego wynagrodzenia, ilości przepracowanych godzin pracy, nie

informują pracodawcy o konieczności zmiany systemu pracy, mają możliwość

dochodzenia swoich roszczeń po zakończeniu umowy o pracę jednocześnie

zarzucając

pracodawcy

nierzetelność

w

prowadzeniu

dokumentacji

pracowniczej, której prawdziwość wcześniej potwierdzali podpisami i w żaden

sposób nie kwestionowali. Czy zatem takie postępowanie pracowników, zmiana

ich stanowiska co do prowadzonej dokumentacji nie może być traktowana jako

nadużycie prawa podmiotowego. W dotychczasowym orzecznictwie brak jest

wykładni art. 8 Kodeksu pracy dotyczącym jak dalece trwa ochrona pracownika,

który miał możliwość zareagować na nieprawidłowości w dokumentacji

pracowniczej prowadzonej przez pracodawcę.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżąca strona pozwana we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania i jego uzasadnieniu powołując się na potrzebę wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) stawia szereg pytań, które stoją w

sprzeczności z ustaleniami dokonanymi przez Sądy, a stanowiącymi podstawę

faktyczną zaskarżonego wyroku. Tymczasem Sąd drugiej instancji podzielając w

tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji uznał, że pozwany pracodawca

wyraził zgodę na pracę powodów w godzinach nadliczbowych. Dokumentacja

pozwanego w zakresie ewidencji czasu pracy powodów była nierzetelna.

Prowadzenie ewidencji czasu pacy jest obowiązkiem pracodawcy, który skutkuje

tym, że w razie sporu to pracodawcę obciąża obowiązek udowodnienia

rzeczywistego czasu pracy pracownika z uwzględnieniem godzin nadliczbowych.

Kontrolki pracy przez powodów, w których ewidencjonowali oni swój czas pracy,

były akceptowane przez pracodawcę. To ze względu na ustalone okoliczności nie

powstało w sprawie zagadnienie jakiejś sprzeczności między dochodzonymi w

sprawie roszczeniami a stosunkami między powodami a pracodawcą w czasie

zatrudnienia. Nie budzi w tym kontekście zastrzeżeń stanowisko

wyroku, że

pracownik nie ma obowiązku w czasie trwania stosunku pracy zgłaszać

pracodawcy swoje roszczenia, czy wytykać mu błędy w prowadzonej dokumentacji.

Na podstawie art. 39813 § 2 k.p.c. w postępowaniu kasacyjnym nie jest

dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest

związany

ustaleniami

faktycznymi

stanowiącymi

podstawę

zaskarżonego

orzeczenia.

Podnoszone przez skarżącą zagadnienia dotyczące wykładni art. 151 § 1

k.p. były już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 14 maja 1998 r., I PKN 122/98 – OSNP 1999/10/343, wyrok

SN z dnia 5 maja 1999 r., I PKN 665/98 – OSNP 2000/14/535, wyrok SN z dnia 4

października 2000 r., I PKN 71/00 – OSNP 2002/10/231).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy uznając, że nie zachodzą

okoliczności, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

postanowił jak w sentencji.