Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 232/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as clearly unfounded due to lack of objective legal error.

Numero d'incarto II PK 232/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal for substantive review, citing the absence of statutory prerequisites under Article 3989 of the Code of Civil Procedure. The appellant argued the lower court's decision was obviously erroneous regarding the existence of an employment relationship, relying on a prior final judgment. The court rejected this claim because the appellant failed to demonstrate the required objective clarity of the legal error, noting that the prior judgment's preclusive effect did not automatically render the current decision wrong.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to prove the appeal is obviously justified by pointing to a clear legal error visible without deep analysis.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obvious legal error preclusive effect of judgment objective clarity of error Code of Civil Procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Art. 365 k.p.c.
– wskazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona bowiem zaskarżony wyrok w oczywisty sposób narusza art. 365 k.p.c. oraz art.
Art. 328 k.p.c.
oraz art. 328 k.p.c. Powołując się na oczywistość naruszenia prawa przez zaskarżone orzeczenie, skarżący obowiązany był wykazać kwalifikowaną postać tego naruszenia, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:
art. 3984 § 2 k.p.c
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Jako okoliczność mającą uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący – z powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 365 k.p.c
– wskazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona bowiem zaskarżony wyrok w oczywisty sposób narusza art. 365 k.p.c.
art. 328 k.p.c
art. 3989 k.p.c
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 k.p.c.[aw]

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 232/13 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Kuczyński w sprawie z powództwa R. A.‎przeciwko […] P. Spółka Akcyjna w L.‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 29 stycznia 2014 r.,‎skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L.‎z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt V Pa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:

1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Nie spełnia obowiązku określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. powołanie się przez skarżącego na jakiekolwiek względy, które w jego ocenie uzasadniają przyjęcie skargi do rozpoznania. Argumentacja uzasadniająca taki wniosek powinna nawiązywać do wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2006 r., II CSK 65/06, LEX nr 189753).

Jako okoliczność mającą uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący – z powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. – wskazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona bowiem zaskarżony wyrok w oczywisty sposób narusza art. 365 k.p.c. oraz art. 328 k.p.c. Powołując się na oczywistość naruszenia prawa przez zaskarżone orzeczenie, skarżący obowiązany był wykazać kwalifikowaną postać tego naruszenia, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49).

Zatem pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia. Przedstawiony wniosek takiej oczywistości nie wykazuje, zważywszy na istotę tak zwanej prawomocności materialnej, gdzie moc wiążąca orzeczenia sądu charakteryzuje się dwoma aspektami. Pierwszy z nich odnosi się do faktu istnienia orzeczenia, drugi zaś przejawia się w mocy wiążącej jako „określonym walorze prawnym rozstrzygnięcia (osądzenia) zawartego w treści orzeczenia”.

Jeśli chodzi o ten drugi aspekt, to należy go łączyć z prejudycjalnością prawomocnego orzeczenia. O prejudycjalnej naturze prawomocnego wyroku dla innego postępowania można mówić tylko w przypadku, gdy w postępowaniu tym występują te same strony albo osoby objęte rozszerzoną prawomocnością orzeczenia, a ponadto gdy pomiędzy prawomocnym orzeczeniem oraz toczącą się sprawą zachodzi szczególny związek polegający na tym, że prawomocne orzeczenie oddziałuje na rozstrzygnięcie toczącej się sprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacja wystąpiła, skoro powód w sprawie sygn. akt IV P […] domagał się ustalenia, że w okresie od 1 lipca 2009 r. do 24 marca 2011 r. pozostawał w zatrudnieniu u strony pozwanej.

Sąd Rejonowy w L. prawomocnym wyrokiem z dnia 7 września 2011 r. oddalił roszczenie powoda ustalając, że w tym okresie powód nie pozostawał w stosunku pracy ze stroną pozwaną oraz, że po dniu 30 czerwca 2009 r. nie świadczył pracy na rzecz Spółki. Konsekwencją uprawomocnienia się tego wyroku było przesądzenie, że powód w spornym okresie nie był zatrudniony u strony pozwanej, a tym samym roszczenia powoda związane z nieistniejącym stosunkiem pracy pomiędzy stronami niniejszego postępowania nie mogły być uwzględnione. Wobec powyższego przedstawiona argumentacja pełnomocnika skarżącego w zakresie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej nie pozwala na uznanie na etapie przedsądu, że rozstrzygnięcie Sądu drugiej instancji jest w ustalonych w sprawie okolicznościach błędne.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 k.p.c.[aw]