Supreme Court dismisses appeal for return to work due to lack of obvious legal error and public interest. Appeal rejected for failing to meet admissibility criteria under Polish Code of Civil Procedure. Court notes existing conflict makes reinstatement problematic without obvious legal violation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal regarding the return to work, ruling it inadmissible under the Code of Civil Procedure. The appellant argued for reinstatement but failed to demonstrate an obvious legal error or a significant public interest requiring Supreme Court review. The lower court correctly found that a long-standing conflict between the parties made reinstatement problematic without guaranteeing proper cooperation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it does not meet statutory admissibility criteria, specifically failing to demonstrate an obvious legal error or a significant public interest.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 23/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 lipca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z powództwa E. O.przeciwko P. Spółce Akcyjnej w W.o przywrócenie do pracy,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 lipca 2014 r.,skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w W.z dnia 4 stycznia 2013 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Powódka wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w W. z 4 stycznia 2013 r. Zarzucono naruszenie art. 45 § 2 k.c. oraz art. 231 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 382 k.p.c. Skarga ma być oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie (postanowienie SN z 16 maja 2008 r., I UK 16/08, LexPolonica nr 3058328). Ma to ma umożliwić wybór jedynie takich spraw, które powinny zostać rozpoznane przez organ najwyższego szczebla sądownictwa ze względu na interes publiczny (postanowienie SN z 29 stycznia 2011 r., I UK 295/10, niepubl.). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest bowiem ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147).Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawiera argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga nie zawierała żadnej z przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.Z przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wynika konieczność nie tylko powołania się na okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, że przesłanka ta rzeczywiście zachodzi.
Oznacza to, że skarżący musi wskazać, w czym - w jego ocenie - wyraża się "oczywistość" zasadności skargi oraz podać argumenty na poparcie tego twierdzenia. Skarżący winien w wywodzie prawnym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającą na jego oczywistości (postanowienie SN z 25 lutego 2008 r., I UK 336/07, LEX nr 846126). Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (niepublikowane postanowienia SN z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07 i z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07 oraz z 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109).
Innymi słowy, w celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 3984 § 1 pkt 3 w związku z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. należy wykazać "oczywistość skargi kasacyjnej" przez odwołanie się do argumentacji, która prima facie wskazuje, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z oczywistym naruszeniem prawa (postanowienia SN z 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07, z 10 lipca 2007 r., II UK 45/07 niepublikowane, z 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109).Sąd II instancji ustalił, w ocenie Sądu Najwyższego, w sposób prawidłowy, że „konflikt pomiędzy powódką a A.
P. miał szerszy charakter. Należy zwrócić uwagę, że w toku postępowania dowodowego każdy ze świadków z działu, w którym zatrudniona była powódka, zeznał, że pomiędzy powódką a Panią P. istniał konflikt. Świadek A. L. wprost podał, ze między obiema paniami były relacje służbowe i była między nimi zadra od momentu, gdy to A. P., a nie powódkę powołano na stanowisko kierownicze. Od tego momentu ze strony powódki zdarzały się komentarze pod adresem P., że jest niekompetentna. Świadek określił te relacje jako nienajlepsze.
Inny świadek – M. M. wskazał, że te relacje były chłodne, a świadek J. podała, że między obiema paniami sytuacja nie była komfortowa. Powyższe pozwala przyjąć, że konflikt pomiędzy powódką a innym pracownikiem był zadawniony, o charakterze trwałym i był on łatwo zauważalny przez innych pracowników. Zeznania wyżej powołanych świadków przeczą twierdzeniom powódki, że tylko w okresie po wręczeniu wypowiedzenia emocje zadecydowały o niezadowoleniu powódki i manifestowaniu tego niezadowolenia poprzez kierowanie uwag pod adresem przełożonej”.Powyższe, pozwoliło Sądowi Okręgowemu stwierdzić, że w tych okolicznościach zastosowanie art. 45 § 2 k.p. było uzasadnione, ponieważ przywrócenie powódki do pracy „nie daje gwarancji prawidłowej współpracy i uzasadnia pogląd, że współpraca z powódką byłaby współpracą trudną, podczas której w tle pojawiałyby się echa wypowiedzenia będącego przedmiotem niniejszego postępowania”.
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia. eb