Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 213/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal on statute of limitations and lack of obvious merit grounds.

Numero d'incarto II PK 213/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the plaintiff's cassation appeal against a lower court ruling that partially granted statutory interest for unused vacation pay. The plaintiff argued the lower court missed the Internal Security Agency Act and misinterpreted the Civil Code regarding pre-litigation deadlines. The court found the appeal lacked obvious merit because the plaintiff only claimed interest after the limitation period had already expired for the disputed period.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1, 4 k.p.c.; Statutory interest claims filed after the limitation period has expired are not obviously meritorious, and simultaneous legal doubts preclude a finding of obvious merit under the same provisions.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal statute of limitations vacation pay statutory interest obvious merit Internal Security Agency Act civil code interpretation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance występowania w niniejszej sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. oraz oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
oraz oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), co wymaga na wstępie uwagi o charakterze porządkującym.
Art. 122 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Oczywistej zasadności skargi kasacyjnej powód dopatruje się w pominięciu przez Sąd w procesie orzekania normy art. 122 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (jednolity tekst: Dz.U.
Art. 118 k.c.
1929 ze zm.) oraz błędne wykładni art. 118 k.c., co doprowadziło Sąd Okręgowy do przyjęcia, że roszczenie powoda o odsetki za okres od 30 marca 2008 r.
art. 118 k.c
1929 ze zm.) oraz błędne wykładni art. 118 k.c., co doprowadziło Sąd Okręgowy do przyjęcia, że roszczenie powoda o odsetki za okres od 30 marca 2008 r.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance występowania w niniejszej sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
oraz oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), co wymaga na wstępie uwagi o charakterze porządkującym.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 26 listopada 2013 r., I UK 291/13
postanowienia Sądu Najwyższy z 20 marca 2014 r., I CSK 343/13
postanowienia Sądu Najwyższy z 5 grudnia 2013 r., III SK 19/13
postanowienia Sądu Najwyższy z 3 grudnia 2014 r., III PK 75/14
postanowienia Sądu Najwyższy z 5 października 2007 r., III CSK 216/07
postanowienia Sądu Najwyższy z 20 marca 2014 r., I CSK 18/14
I UK 291/13
Supreme Court dismisses cassation appeal for asbestos work pension due to insufficient legal issue argumentation.
I CSK 343/13
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue and causal link between state inaction and loss.
III PK 75/14
Supreme Court dismissed teacher's appeal for reinstatement due to lack of clear procedural violation and organizational constraints.
III CSK 216/07
Cassation appeal dismissed for lack of obvious merit under Polish Civil Procedure Code Article 3989.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 213/16 POSTANOWIENIE Dnia 20 czerwca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z powództwa M. S.‎przeciwko A. w W.‎o odsetki ustawowe,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 czerwca 2017 r.,‎skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w W. ‎z dnia 18 lutego 2016 r., sygn. akt XXI Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 18 lutego 2016 r., XXI Pa (…) Sąd Okręgowy w W. zmienił wyrok Sądu Rejonowego w W. z 11 marca 2015 r., VII P (…), oddalający powództwo M. S. (powód) o zasądzenie od A. (pozwana) kwoty 28.459,71 zł tytułem odsetek za opóźnienie w wypłacie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w związku ze zwolnieniem z pracy, w ten sposób, że zasądził od pozwanej na rzecz powoda 14.439,78 zł tytułem odsetek ustawowych wraz z ustawowymi odsetkami od 28 czerwca 2014 r. do 31 grudnia 2015 r., zaś od 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty z odsetkami za opóźnienie i oddalił w pozostałym zakresie powództwo oraz apelację.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Okręgowego wniósł powód, zaskarżając go w części oddalającej powództwo i apelację.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance oczywistej zasadności skargi oraz występowaniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Oczywistej zasadności skargi kasacyjnej powód dopatruje się w pominięciu przez Sąd w procesie orzekania normy art. 122 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 1929 ze zm.) oraz błędne wykładni art. 118 k.c., co doprowadziło Sąd Okręgowy do przyjęcia, że roszczenie powoda o odsetki za okres od 30 marca 2008 r. do 28 kwietnia 2011 r. uległo przedawnieniu.Z kolei istotne zagadnienie prawne powód sprowadza do pytania, czy przed zakończeniem administracyjnego postępowania w sprawie ustalenia prawa do ekwiwalentu za niewykorzystany przed zwolnieniem ze służby urlop, istnieje prawna możliwość dochodzenia odsetek ustawowych za opóźnienie dochodzonych od niewypłaconego ekwiwalentu za zaległy urlop, gdyż ewentualny pozew w zakresie odsetek ustawowych za opóźnienie wniesiony do Sądu pracy podlegałby oddaleniu jako przedwczesny?W odpowiedzi na skargę kasacyjną powoda, pozwana wniosła o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance występowania w niniejszej sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. oraz oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), co wymaga na wstępie uwagi o charakterze porządkującym. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że jednoczesne uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania występującymi w sprawie wątpliwościami prawnymi (zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów) generalnie wyklucza możliwość oczywistej zasadności skargi na podstawie tych samych przepisów (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2013 r., I UK 291/13, LEX nr 1430990 oraz z 20 marca 2014 r., I CSK 343/13, LEX nr 1523355).Odnosząc się w dalszej kolejności do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, należy zauważyć, że zasadność taka zachodzi, gdy z treści skargi, bez potrzeby pogłębionej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że doszło do kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (postanowienia Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2013 r., III SK 19/13 LEX nr 1402642 oraz z 3 grudnia 2014 r., III PK 75/14, LEX nr 1621619), a przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi (postanowienia Sądu Najwyższego z 5 października 2007 r., III CSK 216/07 LEX nr 560577 oraz z 20 marca 2014 r., I CSK 18/14, LEX 1522063).

Powód w lakonicznym uzasadnieniu tej przesłanki przedsądu zaprezentował jedynie stanowisko polemiczne z rozważaniami Sądu Okręgowego, nie wykazując tym samym, iż skarga jest oczywiście zasadna. Mając na względzie wiążące na etapie postępowania kasacyjnego ustalenie postępowania sądowego, zgodnie z którym powód zgłosił roszczenie o zapłatę odsetek od niewypłaconego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy dopiero 29 kwietnia 2014 r., nie można uznać skargi za oczywiście uzasadnioną w zakresie art. 122 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.Przechodząc do oceny sformułowanego przez powoda zagadnienia prawnego, Sąd Najwyższy stwierdza, że nie uzasadnia ono potrzeby rozpoznania jego skargi, gdyż przedstawiony przez powoda problem został skonstruowany z pominięciem okoliczności faktycznych będących przedmiotem ustaleń Sądu drugiej instancji, z których jednoznacznie wynika, że powód zgłosił roszczenie o zapłatę odsetek od niewypłaconego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy dopiero 29 kwietnia 2014 r. i z tym też dniem doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia roszczenia o odsetki, wcześniej bowiem powód domagał się jedynie wypłaty zaległego ekwiwalentu.

Dlatego Sąd Najwyższy stwierdza, że brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania skargi, gdyż z ustalonych okoliczności sprawy wynika, że roszczenie powoda o odsetki za okres wcześniejszy uległo przedawnieniu, zatem wyrok Sądu Okręgowego odpowiada prawu. Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.