Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 211/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal regarding civil procedure rules inapplicable to second instance proceedings.

Numero d'incarto II PK 211/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against the District Court's judgment in a labor dispute. The appellant argued that the appellate court violated procedural rules by failing to summon a legal successor to the employer, claiming this duty belongs to the second instance. The court ruled that specific civil procedure articles regarding successorship and summons do not apply in second instance proceedings, limiting the appellate court's scope to reviewing the first instance's application of these rules rather than acting as a substitute for the first instance.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 391 § 1 k.p.c.; Art. 194-196, 198 k.p.c. The second instance court is not bound to summon a legal successor to the opposing party under successorship provisions applicable only to the first instance, and the cassation court cannot consider violations of such provisions raised for the first time.

Parole chiave

Generato dall'IA
second instance proceedings legal successor summons civil procedure code cassation appeal scope procedural defects review appellate court powers litigation parties identity

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 391 § 1 k.p.c.
Oczywistą zasadność skargi bada się zatem w granicach wskazanych w niej zarzutów.Zauważyć należy, że przepis art. 391 § 1 k.p.c., dotyczący postępowania przed sądem drugiej instancji, wyraźnie wyłącza stosowanie przepisów o przekształceniach podmiotowych zawartych w art.
art. 194 § 1 k.p.c.
Sam jednakże nie jest zobowiązany do wezwania osoby będącej pozwanym do wzięcia udziału w sprawie na podstawie art. 194 § 1 k.p.c. w zw.
art. 477 k.p.c.
z art. 477 k.p.c.Skarżący wskazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona (art.
art. 3989 § 1 k.p.c.
391 § 1 k.p.c.).Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c.
391 § 1 k.p.c.).Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
art. 3983 k.p.c.
art. 378 § 1 k.p.c.
Sąd drugiej instancji z uwagi na zakres swojej kognicji, określony art. 378 § 1 k.p.c., może jedynie ocenić prawidłowość wykładni i zastosowania przez sąd pierwszej instancji art.
art. 39821 k.p.c.
w związku z art. 39821 k.p.c.
art. 194 § 1 k.p.c
Sam jednakże nie jest zobowiązany do wezwania osoby będącej pozwanym do wzięcia udziału w sprawie na podstawie art. 194 § 1 k.p.c.
art. 477 k.p.c
z art. 477 k.p.c.Skarżący wskazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona (art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 1999 r., III CZP 59/98
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 1999 r., III CKN 48/99
(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 1999 r., III CKN 48/99, LEX nr 50726; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2001 r., I PKN 342/00, OSNP 2003 nr 1, poz.
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2001 r., I PKN 342/00
(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 1999 r., III CKN 48/99, LEX nr 50726; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2001 r., I PKN 342/00, OSNP 2003 nr 1, poz.
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2010 r., I CSK 67/10
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2010 r., I CSK 67/10, LEX nr 688666).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2014 r., II PK 287/13
Niemożliwe jest więc przyjęcie skargi do rozpoznania ze względu na okoliczności, które wykraczają poza podstawy tego środka zaskarżenia, a więc nie mogą być uwzględnione przy jego rozpoznaniu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2014 r., II PK 287/13, LEX nr 2008658).
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 września 2016 r., IV CSK 728/15
III CZP 59/98
IV CSK 263/15
Supreme Court dismisses cassation appeal as clearly unfounded due to lack of obvious legal error in lower court ruling.
I CSK 67/10
Criminal appeal dismissed; civil court correctly applied burden of proof rules regarding medical causation.
II PK 287/13
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue and obvious merit under Polish labor law.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 211/16 POSTANOWIENIE Dnia 16 marca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Prusinowski w sprawie z powództwa S. K. ‎przeciwko H. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w T. ‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 marca 2017 r.,‎skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w T. ‎z dnia 5 lutego 2016 r., sygn. akt IV Pa (…), I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. II. przyznaje adwokat J. W. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w T. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu kasacyjnym 2.700 zł (dwa tysiące siedemset) podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług. III. nie obciąża powoda kosztami procesu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Dnia 5 lutego 2016 r. Sąd Okręgowy w T. oddalił apelację powoda S. K. od wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 19 listopada 2015 r. w sprawie przeciwko H. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w T. o zapłatę. Sądy obu instancji uznały powództwo za bezzasadne. Po pierwsze, zauważyły, że pozwana nie jest następcą prawnym byłego pracodawcy powoda, w związku z czym nie była legitymowany biernie do występowania w przedmiotowej sprawie. Ponadto za zasadny uznały podniesiony przez pozwaną w odpowiedzi na pozew zarzut przedawnienia.

Zauważyły, że roszczenie powoda było wymagalne w 1982 r., co sprawiało, że zbędne było podejmowanie przez sądy z urzędu czynności celem ustalenia następcy prawnego pracodawcy powoda i wezwanie go do udziału w sprawie.Skargę kasacyjna oparto na naruszeniu przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 194 § 1 k.p.c. w zw. z art. 477 k.p.c.Skarżący wskazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), ponieważ w toku postępowania apelacyjnego, jak również w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji i podejmowanych czynności decyzyjnych związanych z wydaniem zaskarżonego orzeczenia nie została zrealizowana zarówno funkcja rozpoznawcza, a w przypadku Sądu drugiej instancji - kontrolna tego sądu, których założenia i istota zostały wyjaśnione w uchwale Sądu Najwyższego mającej moc zasad prawnych - uchwała z 23 marca 1999 r., III CZP 59/98 (OSNC 1999 nr 7-8, poz. 124), Skarżący wskazał, że w przywołanej uchwale Sąd Najwyższy stwierdził, że zadaniem sądu drugiej instancji jest także korygowanie istotnych uchybień procesowych sądu pierwszej instancji, a nie ich sanowanie.

W niniejszej sprawie Sąd drugiej instancji podzielił rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji, które to właśnie obarczone było istotnymi uchybieniami procesowymi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie dostarcza powodów uzasadniających jej przyjęcie do rozpoznania.W myśl art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Ujęta w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka dotyczy jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji, o charakterze elementarnym (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2015 r., IV CSK 263/15, LEX nr 1940571).

Kryterium oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga oceny podstaw skargi oraz ich uzasadnienia. Świadczy to o konieczności częściowo merytorycznej kontroli skargi już na etapie przedsądu (T. Ereciński, [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom III. Postępowanie rozpoznawcze, wyd. V, red. T. Ereciński). Oczywistą zasadność skargi bada się zatem w granicach wskazanych w niej zarzutów.Zauważyć należy, że przepis art. 391 § 1 k.p.c., dotyczący postępowania przed sądem drugiej instancji, wyraźnie wyłącza stosowanie przepisów o przekształceniach podmiotowych zawartych w art. 194-196 i 198 k.p.c. Zakaz stosowania przed sądem drugiej instancji art. 194-196 i 198 k.p.c. obejmuje także wyłączenia stosowania art. 477 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 1999 r., III CKN 48/99, LEX nr 50726; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2001 r., I PKN 342/00, OSNP 2003 nr 1, poz. 15).W postępowaniu apelacyjnym obowiązuje zasada niezmienności stron postępowania w stosunku do stanu, który istniał w chwili zamknięcia rozprawy przed sądem pierwszej instancji.

Sąd drugiej instancji z uwagi na zakres swojej kognicji, określony art. 378 § 1 k.p.c., może jedynie ocenić prawidłowość wykładni i zastosowania przez sąd pierwszej instancji art. 194 k.p.c. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2010 r., I CSK 67/10, LEX nr 688666). Sam jednakże nie jest zobowiązany do wezwania osoby będącej pozwanym do wzięcia udziału w sprawie na podstawie art. 194 § 1 k.p.c. w zw. z art. 477 k.p.c. Nie można zatem skutecznie podnosić, że przepisy te zostały naruszone przez Sąd Odwoławczy.Zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw.

Niemożliwe jest więc przyjęcie skargi do rozpoznania ze względu na okoliczności, które wykraczają poza podstawy tego środka zaskarżenia, a więc nie mogą być uwzględnione przy jego rozpoznaniu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2014 r., II PK 287/13, LEX nr 2008658). Związanie granicami podstaw kasacyjnych oznacza powinność Sądu Najwyższego merytorycznego rozpoznania jedynie tych zarzutów materialnoprawnych i procesowych, które zostały przytoczone przez skarżącego i są dopuszczalne w świetle art. 3983 k.p.c., a także niedopuszczalność poszukiwania i uwzględnienia przez Sąd Najwyższy z urzędu innych - występujących wprawdzie obiektywnie, lecz nie wytkniętych przez skarżącego - uchybień materialnoprawnych i procesowych, bez względu na ich ciężar i znaczenie dla wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 września 2016 r., IV CSK 728/15, LEX nr 2111412).

W rozpoznawanej sprawie oznaczało to konieczność rozważania naruszenia przez Sąd Okręgowy wyłącznie art. 194 § 1 k.p.c. w zw. z art. 477 k.p.c., które to przepisy, decyzją ustawodawcy, nie znajdują zastosowania w postępowaniu odwoławczym (art. 391 § 1 k.p.c.).Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji. O kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu rozstrzygnięto na podstawie § 8 pkt 5 w związku z § 15 ust. 1 pkt 2 w związku z § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. poz. 1801).

O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie reguły z art. 102 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.