Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 21/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation complaints in labor dispute, ruling it lacks legal issues and violates facts review limits.

Numero d'incarto II PK 21/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed both the employee's and employer's cassation complaints against the appellate court's labor judgment. The employee argued for a higher severance payment based on collective agreement interpretation, while the employer claimed the employee's union activities and data breaches justified the penalty. The court rejected these arguments, stating the Supreme Court cannot review factual findings or establish new legal interpretations without significant precedent conflicts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court may accept cassation complaints only if they present significant legal issues, serious interpretative doubts, procedural invalidity, or obvious justification, and cannot re-examine factual determinations made by the court of second instance.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation complaint admissibility labor dispute severance collective agreement interpretation facts review limitation union activities penalty

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
14), o tyle Sąd Najwyższy jako „sąd prawa”, rozpoznając nadzwyczajny środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej, jest związany ustalonym stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.).Z kolei skarga kasacyjna pozwanego nie spełnienia wymagania z art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Przedstawiony wniosek takiej oczywistości również nie wykazuje.Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. eb
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:
art. 3984 § 2 k.p.c
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Pozwana powołując art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
I PK 221/10, LEX 791222)”.Z kolei powód w skardze kasacyjnej, powołując art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 390 k.p.c
musi zawierać odpowiedni wywód prawny zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawieniu Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c.
art. 52 § 1 pkt 1 k.p
Mając na uwadze, że roszczenie powoda o odszkodowanie za niezgodne z prawem zwolnienie dyscyplinarne okazało się być usprawiedliwione z przyczyn naruszenia wymogów formalnych przez pracodawcę dokonującego wypowiedzenia w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CSK 65/06
Supreme Court dismisses cassation appeal for failing to link arguments to statutory grounds for preliminary review under Civil Procedure Code.
I PK 144/10
Supreme Court dismisses union leader's appeal to restore employment, upholding dismissal due to illegal strike leadership.
I PK 221/10
Supreme Court dismissed union activists' reinstatement claims due to physical aggression and dignity violations during a strike.
III CKN 812/98
wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 kwietnia 2000 r., III CKN 812/98, OSNC 2000 nr 10, poz.
IV CK 384/05
Supreme Court dismisses appeal on damages for personal injury, ruling no clear error in compensation assessment. The court upholds the appellate court's decision to award damages based on specific criteria. The court emphasizes that compensation must reflect the average standard of living while remaining reasonable. The decision clarifies that comparing damages across different cases is not a valid method for review. The court finds the awarded amount appropriate given the victim's severe injuries and age. The ruling reinforces the compensatory nature of damages within legal limits. The court rejects the appellant's argument regarding arbitrary assessment of personal injury. The judgment stands based on the absence of obvious violation of legal standards. The court maintains that no single sum can fully restore health or normal life. The decision ensures fairness by balancing compensation with societal economic conditions.
III CZP 62/02
Supreme Court refused to rule on 30-year acquisitive prescription due to premature legal assessment.
V CSK 357/07
Cassation appeal dismissed for formal defects regarding scope of appeal and legal issue substantiation under Polish Civil Procedure Code.
I PK 233/07
V CZ 187/02
Cassation appeal dismissed for failure to prove obvious legal violation required for admissibility under Polish Civil Procedure Code.
V CSK 75/06
(postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, LEX nr 1102817).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 21/14 POSTANOWIENIE Dnia 15 lipca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Kuczyński w sprawie z powództwa M. P.‎przeciwko T. S.A. w W.‎o odprawę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 maja 2014 r.,‎na skutek skarg kasacyjnych powoda i strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 22 kwietnia 2013 r., odmawia przyjęcia obu skarg kasacyjnych do rozpoznania i koszty postępowania wzajemnie znosi.

UZASADNIENIE

Skargi kasacyjne nie kwalifikują się do przyjęcia do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:

1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Nie spełnia obowiązku określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. powołanie się zarówno przez pozwaną, jaki i powoda na jakiekolwiek względy, które w ich ocenie uzasadniają przyjęcie skargi do rozpoznania. Argumentacja uzasadniająca taki wniosek powinna nawiązywać do wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2006 r., II CSK 65/06, LEX nr 189753).

Pozwana powołując art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wnosi o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. We wniosku wskazuje, że skarga jest oczywiście uzasadniona stwierdzając, że: „Zaskarżony wyrok zmienia dotychczasową linię orzeczniczą i jednolitość wykładni co do celu i istoty zawieranych porozumień społecznych oraz celu i zakresu szczególnej ochrony stosunku pracy, która nie może uzasadniać ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych. Według dotychczasowego orzecznictwa, naganne zachowanie pracownika związkowca oraz wykorzystywanie funkcji dla osiągnięcia własnych partykularnych celów, wyłącza przywileje wynikające z ochrony związkowej (np. wyrok SN z dnia 26.01.2012 - sygn.

I PK 144/10, Lex Polonica 2619524, wyrok SN z dnia 19.05.2011 roku - sygn. I PK 221/10, LEX 791222)”.Z kolei powód w skardze kasacyjnej, powołując art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wskazuje jako istotne zagadnienia prawne następujące pytania: „1) Czy dokonując miarkowania odprawy pieniężnej należnej pracownikowi na podstawie porozumienia zbiorowego zawartego na podstawie art. 9 w związku z art. 24113 Kodeksu pracy, Sąd dokonujący powyższego miarkowania na podstawie art. 8 Kodeksu pracy winien dokonać dokładnego wyliczenia szkody poniesionej przez pracownika na skutek utraty pracy w celu porównania tej szkody do wysokości otrzymanej odprawy, czy też takie wyliczenie szkody nie jest obligatoryjne?;

2) Czy konieczność ustalenia i wykazania szkody w przypadku miarkowania na podstawie art. 8 Kodeksu pracy odprawy pieniężnej należnej pracownikowi na podstawie porozumienia zbiorowego zawartego na podstawie art. 9 w związku z art. 24113 Kodeksu pracy nie narusza zasady rozłożenia ciężaru dowodu (art. 6 Kodeksu cywilnego), skoro pracownikowi należna jest odprawa z mocy prawa, tj. w oparciu o zawarte porozumienie zbiorowe zawarte na podstawie art. 9 w związku z art. 24113 Kodeksu pracy, które podlega ochronie prawnej i procesowej (art. 234 Kodeksu postępowania cywilnego), jak również podlega ochronie prawnej na podstawie art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jako prawo nabyte i majątkowe?;

3) Czy dokonując zmniejszenia wysokości należnej pracownikowi odprawy Sąd nie winien uwzględniać w pierwszej kolejności kwalifikacji prawnej powyższej odprawy, jej prawnej ochrony, która wynika z art. 9 w związku z art. 24113 Kodeksu pracy w związku z art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i traktować tej odprawy jako prawo nabyte i majątkowe, które podlega ochronie prawnej?”.Powołane przez powoda okoliczności nie uzasadniają – w ocenie Sądu Najwyższego – przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że uzasadnienie wniosku opartego na przesłance wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. musi zawierać odpowiedni wywód prawny zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawieniu Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, LEX nr 1102817).

Analogicznie należy traktować wymagania konstrukcyjne samego zagadnienia prawnego, formułowanego w ramach przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., oraz jego związek ze sprawą i skargą kasacyjną, która miałaby zostać rozpoznana przez Sąd Najwyższy. Zagadnienie prawne powinno:

1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy, wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571);

2) być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia Sądu Najwyższego z 15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02, LEX nr 77033 i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08, LEX nr 478179);

3) pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą (postanowienia Sądu Najwyższego z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, LEX nr 864002; z 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, LEX nr 560581; z 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, LEX nr 560504; z 26 czerwca 2008 r., I CSK 108/08, LEX nr 560494) i 4) dotyczyć kwestii prawnych budzących rzeczywiście istotne (poważne) wątpliwości. Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa i praktyki sądowej. Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (postanowienia Sądu Najwyższego z 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467; z 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468).

Ponadto, co jest istotne, zagadnienie prawne powinno odnosić się do konkretnego przepisu prawa albo konkretnej regulacji prawnej, co oznacza konieczność sformułowania przez skarżącego, jakiego przepisu (zespołu przepisów lub norm prawnych) prawa materialnego lub procesowego dotyczy przedstawiane zagadnienie. W rozpoznawanej sprawie we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnieniu nie zawarto wywodu, który spełniałby powyższe wymagania. Poprzestano jedynie na sformułowaniu przedstawionych powyżej zagadnień.

Nie jest przy tym możliwe, przy uzasadnianiu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, odwołanie się wprost do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, ponieważ przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz sformułowanie wniosku o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie stanowią dwa odrębne elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Mając na uwadze, że roszczenie powoda o odszkodowanie za niezgodne z prawem zwolnienie dyscyplinarne okazało się być usprawiedliwione z przyczyn naruszenia wymogów formalnych przez pracodawcę dokonującego wypowiedzenia w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. oraz ustalenie Sądu, że podstawa rozwiązania stosunku pracy istniała, a w szczególności, że stawiany powodowi, zarzut ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, został przez pracodawcę udowodniony w toku postępowania.

Wskazuje na to wyrok z dnia 29 czerwca 2010 r., gdzie Sąd Rejonowy w W. w postępowaniu o odszkodowanie zajął stanowisko, że faktyczne podstawy rozwiązania stosunku pracy z powodem istniały wobec nielojalnego zachowania powoda względem pracodawcy, stawiania pracodawcy zarzutów nadużycia jego pozycji monopolistycznej oraz zarzucania mu postępowania niezgodnego z prawem jeśli chodzi o ustalanie (zawyżanie) należności za dostarczaną klientom energię elektryczną w konsekwencji fałszowania sposobu naliczania zużycia energii elektrycznej.

Ponadto w niniejszym postępowaniu zostało także ustalone, że powód swym działaniem przekroczył swe uprawnienia pracownicze, dokonując samowolnych pomiarów liczników energii elektrycznej w swym mieszkaniu i mieszkaniach 3 innych osób. W tym celu zdejmował plomby, badał urządzenia pomiarowe i stwierdził, że zawyżają one zużycie energii. Tymczasem badania wykonane przez kontrolerów spółki oraz przez niezależną firmę nie potwierdziły nieprawidłowości w pracy liczników. Dodatkowo powód dział na szkodę pracodawcy, ujawniając techniczne dane stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa.

Działania powoda godziły w dobre imię firmy pracodawcy.W świetle wyżej wskazanych okoliczności sformułowane zagadnienia prawne oraz powołane celem uzasadnia tych zagadnień orzeczenia Sądu Najwyższego nie uzasadniają przyjęcia, że powodowi należna była odprawa w innej wysokości niż to co zasądził Sąd drugiej instancji. Orzeczenia te zapadły w odmiennym stanie faktycznym i nie przystają do ustaleń dokonanych w tym zakresie przez Sąd drugiej instancji w niniejszej sprawie. Mając na uwadze ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie Sąd drugiej instancji zasadnie uznał, że dostateczną kwotą odprawy z tytułu niewłaściwego rozwiązania stosunku pracy będzie kwota rocznego wynagrodzenia.

Sąd Najwyższy nie jest uprawniony zaś do badania prawidłowości zarówno ustaleń faktycznych, jak i oceny dowodów, dokonanych przez sąd drugiej instancji. O ile bowiem ten ostatni również jest „sądem faktu” i w myśl ogólnie niekwestionowanych zapatrywań orzecznictwa oraz doktryny kontynuuje postępowanie merytoryczne (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 kwietnia 2000 r., III CKN 812/98, OSNC 2000 nr 10, poz. 193; z dnia 5 lutego 2006 r., IV CK 384/05, niepublikowany; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2002 r., III CZP 62/02, Biul.

SN 2003 nr 3, s. 14), o tyle Sąd Najwyższy jako „sąd prawa”, rozpoznając nadzwyczajny środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej, jest związany ustalonym stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.).Z kolei skarga kasacyjna pozwanego nie spełnienia wymagania z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. oraz również z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W pierwszym przypadku konieczne jest przedstawienie, jakie poważne wątpliwości budzi wykładnia określonych przepisów prawa lub wskazanie rozbieżnych orzeczeń sądowych wydanych w oparciu o różną wykładnię tych przepisów (postanowienia Sądu Najwyższego z 25 października 2007 r., V CSK 357/07, LEX nr 621244; z 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009 nr 3-4, poz. 43).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zawiera wywodu identyfikującego jakiekolwiek rozbieżności w orzecznictwie ani nawet wątpliwości, jakie może budzić wykładnia przepisów tam wskazanych. W drugim przypadku powołując się na oczywistość naruszenia prawa przez zaskarżone orzeczenie, pozwany obowiązany był wykazać kwalifikowaną postać tego naruszenia, polegającą na jego oczywistości widocznej prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49).

Przedstawiony wniosek takiej oczywistości również nie wykazuje.Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. eb