Supreme Court dismisses appeal on occupational disease damages, ruling facts are not obvious errors.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the insurance company against a lower court's decision awarding damages for occupational disease. The appellant argued the statute of limitations should start when the employee learned of the illness, but the court held that factual findings are not subject to cassation review. The court determined the appeal lacked obvious merit as it merely cited legal errors without demonstrating a clear violation of fundamental legal principles.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal based on the ground of obvious merit is admissible only if the challenged judgment is undeniably contradictory to basic legal provisions or results from an obviously erroneous interpretation, and the appeal must demonstrate a significant need for uniformity of judicial practice.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 206/13 POSTANOWIENIE Dnia 19 grudnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z powództwa M. K.przeciwko […] Z. S.A. w S.o odszkodowanie,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 grudnia 2013 r.,skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś.z dnia 6 maja 2013 r., sygn. akt VII Pa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda 900 (dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 6 maja 2013 r. Sąd Okręgowy w Ś. oddalił apelację strony pozwanej […] „Z.” S.A. w S. w sprawie z powództwa M. K. o odszkodowanie oraz orzekł o kosztach postępowania odwoławczego.Strona pozwana zaskarżyła powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazała, że w sprawie występuje oczywista zasadność skargi kasacyjnej. Zdaniem skarżącej skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ przeprowadzona przez Sąd Okręgowy wykładnia art. 4421 § 1 k.c. jest nieprawidłowa i doprowadziła do rażąco nieakceptowalnych wniosków.
Skarżąca podniosła, że Sąd drugiej instancji przyjął, że bieg terminu przedawnienia roszczeń z tytułu choroby zawodowej powoda powinien biec od chwili, w której powód dowiedział się o istocie swojego schorzenia, jego konsekwencjach oraz o ustalonym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych poziomie doznanego uszczerbku na zdrowiu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że jako sąd kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, a skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego.
Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji. Jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwany wskazał na jej oczywistą zasadność. Oparcie skargi kasacyjnej na przesłance wynikającej z art. 3989 § 1 pkt 4, to jest oczywistej zasadności skargi, jest możliwe tylko wówczas, gdy już na pierwszy rzut oka podstawy wskazane w skardze zasługują na uwzględnienie, to jest, gdy zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami albo zostało wydane w wyniku oczywiście błędnej, widocznej bez głębszej analizy prawniczej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 października 2007 r., I UK 164/07, Lex nr 864056, postanowienie Sądu Najwyższego z 25 września 2007 r., I PK 136/07, Lex nr 885052).
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika oczywista zasadność w przedstawionym powyżej znaczeniu.Pełnomocnik skarżącego ograniczył się do powołania w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, mimo że kwestionuje ustalenia faktyczne przyjęte w sprawie. Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do badania prawidłowości ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów, dokonanych przez Sąd drugiej instancji (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2013 r., V CSK 574/12, LEX nr 1375246). O świadomości poszkodowanego odnośnie do doznania szkody decydują fakty i okoliczności danego przypadku.
Ustalenie stanu wiedzy poszkodowanego w danej chwili należy do podstawy faktycznej orzeczenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2007 r., II PK 62/07, OSNP 2009 nr 1-2, poz. 4). W związku z tym Sąd Najwyższy związany jest poczynionymi przez sąd odwoławczy ustaleniami odnośnie momentu dowiedzenia się powoda o szkodzie.Zauważyć jednakże również należy, że trudności z określeniem momentu dowiedzenia się o szkodzie pojawiają się, gdy szkoda na osobie nie powstaje jedocześnie ze zdarzeniem, które wywołało uszkodzenie ciała bądź rozstrój zdrowia, lub w sytuacji, gdy skutki zdarzenia wywołującego szkodę nakładają się na schorzenie samoistne.
Zatem w przypadku szkód wynikłych dla pracownika wskutek ujawnienia się, spowodowanej warunkami pracy, choroby zawodowej, terminem początkowym, od którego należy liczyć bieg przedawnienia jest dzień, w którym poszkodowany dowiedział się z kompetentnych źródeł o swojej chorobie, stopniu jej zaawansowania, powiązaniu z warunkami pracy, a w konsekwencji o osobie zobowiązanej do naprawienia szkody. Dopiero świadomość tych elementów wyczerpuje dyspozycję art. 4421 § 1 zd. 1 k.c. (dawniej art. 442 § 1 zd. 1 k.c.), gdyż dopiero wtedy poszkodowany dowiaduje się o przyczynach, które spowodowały u niego stan chorobowy i o istnieniu występującego schorzenia jako choroby zawodowej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2007 r., II PK 62/07, OSNP 2009 nr 1-2, poz. 4).
Dowiedzenie się o szkodzie na osobie w rozumieniu art. 4421 § 1 k.c. (dawniej art. 442 § 1 k.c.), ma miejsce wówczas, gdy poszkodowany zdaje sobie sprawę z ujemnych następstw zdarzenia w postaci doznanego uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia (wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 10 października 2012 r., III BP 4/11, OSNP 2013 nr 15-16, poz.181; 3 grudnia 2004 r., IV CK 328/04, LEX nr 589991).Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy uznał, że skarżący nie wykazał potrzeby rozpoznania skargi kasacyjnej. Dlatego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzekł, jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 461). aw