Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue under Art. 3989 of Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the plaintiff's cassation appeal against the District Court's dismissal of her claim for damages. The plaintiff argued that the burden of proof regarding lost profits should shift to the defendant, citing specific articles of the Civil Code. The Court ruled that the appeal failed to demonstrate a genuine legal issue requiring interpretation under Article 3989 of the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or requires interpretation of laws creating serious doubts, not merely to re-evaluate factual findings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 201/09
POSTANOWIENIE
Dnia 9 grudnia 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Hajn
w sprawie z powództwa M. B.
przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministra Skarbu Państwa
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 grudnia 2009 r.,
skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w B.
z dnia 5 marca 2009 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od powódki na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii
Generalnej Skarbu Państwa 1350 zł (tysiąc trzysta pięćdziesiąt
zł) tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu
kasacyjnym.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy – Sąd Pracy w B. w sprawie M. B. przeciwko Skarbowi
Państwa reprezentowanemu przez Ministra Skarbu Państwa o zapłatę, wyrokiem z
5 marca 2009 r. zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego z 7 kwietnia 2008 r. w
punktach 1 i 2 w ten sposób, że oddalił powództwo w zakresie roszczenia głównego
ponad kwotę 212 zł 10 gr, oddalił powództwo o zapłatę odsetek ustawowych od
roszczenia głównego w kwocie 212 zł 10 gr za okres poprzedzający 15
października 2007 r., oddalił apelację w pozostałej części.
Powódka przez swojego pełnomocnika wniosła skargę kasacyjną od wyroku
Sądu Okręgowego, potrzebę przyjęcia jej uzasadniając koniecznością wykładni art.
362 § 2 w związku z art. 6 k.c. i odpowiedzi na następujące zagadnienia z tym
związane: 1) czy w przypadku konieczności dowodzenia prawdopodobieństwa
niezaistnienia jakiegoś faktu w przeszłości dla potrzeb zastosowania art. 362 § 2
k.c. w części dotyczącej lucrum cessans ciężar dowodu spoczywa na powodzie,
czy może ciężar dowodu faktów pozytywnych, na których wsparte winno być
domniemanie faktyczne o treści będącej zaprzeczeniem wystąpienia faktu
(niezaistnienia faktu) spoczywa na pozwanym? 2) czy w ogóle w sytuacji
dochodzenia roszczeń odszkodowawczych w zakresie utraconych korzyści
zachodzi konieczność udowodnienia czy jedynie uprawdopodobnienia faktu (lub,
jak w pytaniu I niezaistnienia faktu).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, względnie
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeśli zachodzi nieważność
postępowania lub jeśli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniesiona w
sprawie skarga nie spełnia żadnej z tych przesłanek.
Skarga kasacyjna
nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od
każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego
postępowanie w
sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu
publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc
instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę
zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej
rozstrzygnięcia dla realizacji tej publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej,
względnie potrzeby ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju
jurysprudencji.
Powódka jako przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
wskazała na potrzebę wykładni art. 362 § 2 w związku z art. 6 k.c. i odpowiedzi na
zagadnienia z tym związane. Przede wszystkim należy wskazać, jak słusznie
zauważono w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że powódka błędnie wskazała na
nieistniejący art. 362 § 2 k.c., który to artykuł nie jest w ogóle podzielony na
paragrafy. Zakładając, że w istocie Autorka skargi kasacyjnej miała na myśli art.
361 § 2 k.c., to słusznie również wskazano, że przepis ten był przedmiotem
rozważań Sądu Najwyższego i nie istnieje potrzeba jego wykładni. Powołanie się w
skardze kasacyjnej na potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania przez Autora skargi, że na
podstawie tych samych przepisów prawnych w różnych sprawach tego samego
rodzaju podejmowane są rozbieżne rozstrzygnięcia sądowe, które nie znajdują
przekonującego
uzasadnienia
w
różnicach
wynikających
z
ustaleń
sądu
dotyczących okoliczności faktycznych lub prawnych w tych sprawach. Konieczne
jest
przytoczenie
wywodu,
który
powinien
zawierać
argumenty
prawne
przemawiające za istnieniem tych przesłanek, odwołujące się do konkretnych
przepisów prawa, ich sądowej i doktrynalnej wykładni oraz sposobu rozumienia i
stosowania w praktyce. opisanie owych wątpliwości lub rozbieżności, wskazanie
argumentów,
przedstawienie
które
prowadzą
przez
do
skarżącego
rozbieżnych
własnej
ocen
propozycji
prawnych,
a
interpretacyjnej
nadto
Bez
wyjaśnienia i wykazania, jakie wątpliwości interpretacyjne pojawiają się w związku z
wykładnią określonych przepisów, Sąd Najwyższy nie może być przekonany o
potrzebie i celowości przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (zob. np.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2005 r., III UK 31/05;
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 grudnia 2004 r., I PK 181/04;
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2003 r., II UK 201/03;
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07;
postanowienie SN z dnia 3 listopada 2003 r., II UK 184/03; postanowienie SN z
dnia 22 czerwca 2004 r., III UK 103/04; postanowienie SN z dnia 30 stycznia 2003
r., I PZ 124/02; postanowienie SN z dnia 22 czerwca 2004 r., III UK 103/04;
postanowienie SN z dnia 28 grudnia 2004 r., I PK 181/04; postanowienie SN z dnia
13 grudnia 2007 r., I PK 233/07).
Również przedstawione przez pełnomocniczkę powódki pytania nie mogą
być utożsamiane z wymagającymi rozstrzygnięcia, występującymi w sprawie
istotnymi zagadnieniami prawnymi w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Powołanie się w skardze kasacyjnej na występowanie w sprawie istotnego
zagadnienia
prawnego
wymaga
od
strony
skarżącej
sformułowania
tego
zagadnienia, wykazania jego istotności oraz nadania mu charakteru prawnego
przez przytoczenie przepisów, w związku z którymi powstało. Występowanie
istotnego zagadnienia prawnego oraz potrzeba wykładni jako okoliczności
uzasadniające rozpoznanie kasacji muszą dotyczyć treści przepisów, które były
(powinny być) zastosowane w sprawie. (zob. np. postanowienie SN z dnia 17
marca 2003 r., I PK 433/02). Zagadnienie prawne, które uzasadniałoby przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania, powinno występować "w sprawie", czyli w tej
sprawie, w której nastąpiło wydanie wyroku zaskarżonego skargą kasacyjną.
Ponadto zagadnienie prawne powinno powstać w związku z zastosowaniem
(niezastosowaniem) bądź błędną wykładnią przepisów prawa w ustalonym w tej
sprawie stanie faktycznym (zob. postanowienie SN z dnia 30 maja 2003 r., I PK
140/03; postanowienie SN z dnia 18 lutego 2004 r., II UK 340/03) Występowanie w
sprawie istotnego zagadnienia prawnego jako przyczyny rozpoznania skargi
kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. musi dotyczyć ustaleń
faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia i musi występować
na tle konkretnej regulacji prawnej (zob. postanowienie SN z dnia 22 lipca 2004 r., I
UK 118/04; postanowienie SN z dnia 14 października 2004 r., II PK 246/04). Te
przesłanki w przedmiotowej skardze nie zostały spełnione. Przedstawione
zagadnienie nie zawiera żadnej argumentacji prawnej w rozumieniu jak wskazano
wyżej.
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 k.p.c.